Michelle gaf een jaar lang bijna niets meer uit: "Zo heb ik het geflikt"

Van een uitdaging gesproken: Michelle McGagh gaf een jaar lang enkel het hoogstnodige uit, met de bedoeling om vooruit te komen in het leven. Het resultaat van die besparingsdrang? De financieel journaliste kon niet alleen 22.439 pond (25.800 euro) opzij zetten om haar hypotheek sneller af te betalen, ze voelt zich nu ook gelukkiger én gezonder in haar vel.

McGagh had uitgerekend dat ze jaarlijks meer dan 11.500 euro uitgaf aan reisjes, boodschappen, drankjes in het café, schoonheidsproducten, openbaar vervoer en ga zo maar door. Dat moest beter kunnen: concreet gunde de Londense zichzelf nog slechts 43 euro per week om boodschappen en het noodzakelijk toiletgerief te kopen, de meer 'luxueuze' uitgaven vielen stuk voor stuk weg. Voor elke verplaatsing gebruikte ze haar fiets, op café bestelde ze enkel kraantjeswater. Ook haar opa in Ierland bezoeken, zat er niet meer in: dat duur vliegtuigticket, weet u wel...

"Toen ik mijn bankrekening bekeek, viel het me op hoe ondoordacht ik mijn geld uitgaf. Jaarlijks spendeerde ik bijvoorbeeld 460 euro aan meeneemkoffie (en dan ben ik niet eens de grootste koffiefan). In 2013 kochten mijn echtgenoot Frank en ik een groot huis in Londen, met een bijzonder zware hypotheek. We konden niet tegelijk renovaties uitvoeren en ook nog onze oude woning behouden, dus stockeerden we de meeste van onze bezittingen op een andere plek."

Bouwwerf
"Elektriciteit vernieuwen, loodgieterswerken, muren uitbreken,... Gedurende zes maanden hebben we haast op een bouwwerf gewoond, maar het viel me vooral op dat ik onze spullen niet miste. Vermits we de buikriem moesten aanhalen, stelde ik mezelf de vraag wat ik nog écht nodig had. Mijn conclusie? Tachtig procent mocht naar de kringloopwinkel, denk maar aan oude jurken, tapijten uit de jaren '50 en '60, lampen, stoelen,...

"Het concept van minimalisme en initiatieven als Buy Nothing Day spraken me aan (een tegenreactie op Black Friday, het moment waarop Amerikanen massaal gaan shoppen; nvdr). Een dag niets kopen, lukt me makkelijk. Maar zou ik daar ook een heel jaar in slagen? 365 dagen lang niets uitgeven, zou wonderen doen voor mijn portemonnee. Ja, het klonk extreem, maar mijn vorige pogingen om te bezuinigen waren telkens op niets uitgedraaid. Een drastische aanpak leek nog de enige manier om iets te bereiken."

© Kos.

Regels
"Eerst legde ik mezelf regels op: ik zou mijn hypotheek, water-, elektriciteits- en gsm-rekening blijven betalen. Op essentiële toiletartikelen (tandpasta, deodorant, zeep en shampoo) en schoonmaakmiddelen (waspoeder) wilde ik ook niet besparen."

"En eten moest ik ook doen natuurlijk. Maar geen uitspattingen, dus dat betekende geen avondje cinema of restaurant meer. Ook geen nieuwe kleren, reisjes of een abonnement bij de fitness. Zelfs geen KitKat of lekkere kaastaart uit de supermarkt. En zeker geen Flat White (een dubbele expresso met melk; nvdr) meer."

Altijd met de fiets
"Aan vervoer wilde ik welgeteld 0 euro uitgeven, dat betekende dus dat ik overal naartoe moest fietsen. Ik sprak met mijn man, vrienden en familie af dat ik op geen enkel moment van hen zou profiteren, dat was natuurlijk niet de bedoeling. Frank was gelukkig wel zo sympathiek om mee te doen met de besparingen op het eten. 43 euro per week voor alle maaltijden, daar zouden we het mee redden als we met een beperkt lijstje naar de Lidl gingen."

"Frank had wel schrik dat ik de uitdaging te extreem aanpakte en mijn vrienden maakten zich ook zorgen. Hoe meer hun wenkbrauwen de lucht inschoten, hoe meer ik mezelf in de haren krabde. Zou ik in hun ogen een spelbreker zijn? Zou ik nu het hele jaar als een kluizenaar moeten thuisblijven? Wat er ook van zij: op 26 november begon mijn uitdaging."

Harde realiteit
"Nadat ik de feestperiode overleefd had zonder cadeautjes (dat was zo op voorhand afgesproken) en het nieuwe er af was, botste ik op de harde realiteit. Het was januari, het was koud en mijn vrienden wilden gezellig op café gaan zitten. Eén probleem echter: je kan geen watertjes blijven drinken terwijl je gezelschap steeds zatter wordt. Na een tijd is de lol er wel af."

"De winter bleef maar duren. Telkens wanneer ik op mijn fiets sprong voor een winderige rit doorheen Londen sloeg ik mezelf voor het hoofd: waarom had ik nu geen budget voor transport voorzien? Maar dan volgde iets geweldigs: de lente. Hoe mooier het weer werd, hoe vaker mijn vrienden afspraken voor een museumbezoek of een wandeling in het park."

"Pas nu viel mijn frank"
"Eindelijk had ik mijn sociaal leven terug. We gingen bijvoorbeeld gratis naar de bioscoop om een 3D-film over de nationale parken van Amerika te bekijken. Of ik doolde urenlang blij als een kind rond in het Museum of London (kosteloos te bezichtigen; nvdr). Op dat moment viel mijn frank: ik had die uitdaging compleet verkeerd aangepakt. Ik probeerde hetzelfde leven als vroeger te leiden, maar dan gratis. Nu besefte ik dat het mijn levensstijl was die moest veranderen."

"Ik ging zwemmen in een meer, wandelen en fietsen in Epping Forest (een groene zone aan de rand van Londen; nvdr). Ik genoot intens van in het zonnetje te gaan zitten in het park, met een zelf in elkaar gebokst slaatje falafel (binnen het budget). Die simpele dingen maakten me veel gelukkiger dan een duur etentje in een restaurant."

Wassen in de zee
"Mijn liefde voor de natuur groeide en dan moest het hoogtepunt nog komen: de zomervakantie met Frank. Een vlucht of een hotel boeken was uiteraard uit den boze, dus pakten we onze tent en onze slaapzakken en fietsten we naar de kust. Zes dagen aan een stuk hebben we 'wildgekampeerd' op stranden en in afgelegen bosjes. Een douche hadden we niet, dus wasten we onszelf in de zee. Als de ruime portie pastasla die we meehadden op was, kochten we goedkope broodjes in een supermarkt."

"We waren kapot na die honderden kilometers op de fiets, maar het was een van de meest geslaagde vakanties ooit. Het avontuur had Frank en ik nog dichter bij elkaar gebracht: dit was het ultieme bewijs dat we geen geld nodig hadden om gelukkig te zijn."

Keerzijde van de medaille
"Keerzijde van de medaille was dat ik de jaarlijkse trip met de vriendinnen naar Ibiza moest afzeggen. Het voelde rot om hen op de luchthaven te staan uitzwaaien. Dat een van hen meteen erna terug naar Australië verhuisde, maakte het alleen maar erger. Ik kon geen tijd meer met haar doorbrengen en dat bezorgde me hartzeer. Tot dan toe besefte ik niet genoeg dat ook mijn vrienden en familie de gevolgen van mijn beslissing moesten dragen."

"Schoonheidsproducten miste ik ook enorm, en dan vooral huidcrème. Een 'poppemie' ben ik nooit geweest, maar door het fietsen was mijn huid gebarsten en droog geworden. Op een grauwe decemberavond was ik het zo zat dat ik mijn eigen gezichtsmasker maakte met geplette banaan. Geen succes, maar de volgende week lukte het wel door haver met water te mengen."

Versleten jeans
"Geen kleren kunnen kopen, was ook een zware dobber. Voor alle duidelijkheid: omdat het nodig was, niet omdat ik met mijn geld wilde smijten. Mijn jeansbroek was versleten door al dat gefiets, mijn trainingsoutfit zag er niet meer uit, in mijn jas zat een scheur en mijn T-shirts stonken naar het zweet (zelfs veel wassen hielp niet meer). Ik stond op het eind echt te trappelen om nieuwe kledij te kunnen kopen."

"Mijn vrienden dachten dat ik me na dat volledige jaar eens goed zou laten gaan, maar verrassend genoeg is dat niet gebeurd. Ik wilde gewoon mijn oude en versleten spullen vervangen, meer niet. Het eerste wat ik betaald heb toen mijn uitdaging erop zat, was een rondje voor de maten en familie. Omdat ze zo afgezien hadden met mij. Vervolgens heb ik een vlucht naar Ierland geboekt om mijn grootvader te bezoeken."

Stap dichter bij schuldenvrij bestaan
"Ja, ik ben ook gaan shoppen. Maar ik had op voorhand een lijstje gemaakt en voelde op geen enkel moment de drang om ervan af te wijken. Ik maakte die dag ook de balans van mijn jaar op en het resultaat was ongelooflijk. Ik had genoeg gespaard om 25.800 euro van mijn hypotheek meteen af te betalen. We zijn een stap dichter bij een schuldenvrij bestaan."

"Na zo'n jaar besefte ik dat ik financiële zekerheid belangrijker vind dan materiële bezittingen. Ik wil niet werken om gedurende twee decennia die woning te blijven afbetalen."

Echt plezier
"Ik zag ook in dat ik geen 'dingen' nodig heb om mezelf gelukkig te voelen. Niets is leuker dan tijd vrijmaken voor mensen die je graag ziet. En als ik dan toch geld heb, geef ik het liever aan hen uit. Mijn grootvader bezoeken bijvoorbeeld, of mijn vriendin in Australië."

"Nu ken ik mijn prioriteiten en heb ik een goed evenwicht gevonden. Ik koop het noodzakelijke en leg een beetje opzij voor reisjes of cafébezoek. Echt plezier dus. Maar de meeneemkoffies, daar heb ik zwaar op bespaard. Beseffen wat ik heb, maakt me veel gelukkiger dan iets dat ik kan kopen in de winkel."

Sven Van Malderen 18/01/17 - 22u54

Jouw mening telt !

Jouw mening telt !

Meld je aan om een reactie te plaatsen!

We hebben nog enkele gegevens nodig vooraleer je een reactie kan plaatsen. Klik hier om verder te gaan.