4
JustGiving

Filip heeft nog slechts één wens: "Begraaf me bij mijn mama, dan kan zij in de hemel voor mij zorgen"

Nu het einde nadert, heeft Filip Kwasny nog slechts één wens: in de kist van zijn mama begraven worden, zodat zij in de hemel voor hem kan zorgen. De 7-jarige jongen uit het Britse Colchester is op dit moment 'uitbehandeld': chemotherapie of een stamceltransplantatie helpen niet meer om zijn leukemie te verjagen, hij krijgt nu enkel nog palliatieve zorg om de pijn te verlichten. De dokters velden het bikkelharde verdict vorig jaar, de kanker is intussen uitgezaaid naar zijn ingewanden. Zijn moeder Agnieszka was zelf al in 2011 overleden als gevolg van een kwaadaardige tumor.

Piotr wil de ultieme droom van zijn zoon waarmaken, maar botst daarbij op een financieel probleem. De kist van zijn vrouw opgraven en zo de lichamen van zijn oogappels verenigen, kost 7.500 euro. Hij zette daarom een crowdfundingactie op poten en die mist gelukkig haar effect niet. In minder dan drie dagen tijd is er al meer dan 36.500 euro verzameld. Vanuit zijn ziekenhuisbed heeft Filip gisteren met een zwakke stem alle gulle schenkers bedankt.

"Hij zegt dat ik zijn engel ben die hier op hem let", aldus Piotr. "Zijn mama zal mijn taak overnemen van zodra hij in de hemel is. Ik weet niet hoeveel hij zich nog van haar herinnert. Hij was amper twee jaar toen ze overleed, maar hij heeft in zijn goede periode wel haar graf bezocht en zo met haar gepraat."

4 Filip aan het graf van zijn moeder.
Kos Filip aan het graf van zijn moeder.

"Zeer stresserende periode"
De moeder van Filip ligt in Polen begraven. "Ik zal de enige zijn die met hem zal kunnen meereizen", aldus Piotr. "Zijn stiefmoeder en broers en zussen blijven thuis, ik heb immers de financiële middelen niet om hun reis te betalen. Het is een zeer stresserende periode voor ieder van ons. Ik had nooit gedacht dat ik mijn eigen kind zou moeten begraven. Zoiets zou nooit mogen gebeuren."

Piotr zelf sukkelt met een open rug, suikerziekte en een hoge bloeddruk. Daarnaast heeft hij nog maar één nier, waardoor werken voor hem onmogelijk is. "De dokters weten niet hoe lang mijn zoon nog te gaan heeft. Er hangt hier een bel die patiëntjes drie keer kunnen luiden als hun behandeling erop zit. Dat geluk zal Filip nooit kennen."

4 Piotr en Agnieszka in 2009, toen ze elkaar het ja-woord gaven.
Kos Piotr en Agnieszka in 2009, toen ze elkaar het ja-woord gaven.

"Amper twintig kilo"
Het noodlot sloeg voor het eerst toe zes jaar geleden. "Mijn vrouw had een groot gezwel in de nek, maar we wisten eerst niet wat dat was", doet Piotr het verhaal. "Op een dag is ze op straat flauwgevallen. Dokters voerden een spoedoperatie uit, maar het bleek te laat. De kanker had zich al in haar hele lichaam verspreid. Ze woog nog amper twintig kilogram toen ze de strijd opgaf."

Niet veel later volgde er al een nieuwe klap: bij de 2-jarige Filip werd neurofibromatose vastgesteld, een erfelijke aandoening waarbij (goedaardige) gezwellen rondom de zenuwen ontstaan. "Hij had donkerbruine vlekken op zijn gezicht en zijn lichaam. De dokters in Polen dachten dat het met een crème vanzelf zou weggaan, maar na onze verhuis lieten we ook testen uitvoeren in Engeland. En toen kwam de harde waarheid aan het licht."

4
Kos

"Hartverscheurend om te zien"
Filip leek eerst nog te herstellen, maar in september ging zijn toestand er weer op achteruit. "Hij kreeg last van neusbloedingen en zijn benen deden pijn. De dokter zei dat er niets met hem scheelde, misschien was hij wat moe. Ik drong aan op meer onderzoek, met zijn voorgeschiedenis wist ik dat er iets fout zat. Zo ontdekten we dat hij naast bloedarmoede ook aan juveniele myelomonocyten leukemie leed (een opstapeling van abnormale bloedcellen in het beenmerg; nvdr).

Hoe hoog de gebruikte dosis ook was, de chemotherapie zou nooit aanslaan. Ook de stamceltransplantaties in januari bleken een maat voor niets. "Begin deze maand volgde de genadeslag", vertelt Piotr. "Dokters zeiden dat ze niets meer voor hem konden doen. Zijn lever werkt niet meer, zijn buik bezorgt hem veel pijn en hij heeft last met ademhalen. Eten lukt ook niet meer, hij moet constant overgeven. Ofwel slaapt hij, ofwel schreeuwt hij het uit van de pijn. Voor mij is dat hartverscheurend om te zien. Hij weet dat hij aan het sterven is en dat er geen oplossing meer bestaat. Veel tijd rest er hem niet meer, dat is de enige zekerheid die we allebei hebben."

14 reacties

  • LILIANE Konings

    Wat een immense slag van deze al zwaarbeproefde familie, Sterkte

  • Gedra Gedra

    Volledig akkoord met Dhr Geerts wij klagen over kleine nutteloze dingen en deze kleine kapoen vecht voor zijn leven weet dat hij gaat sterven sorry chapeau voor die jongen en sterkte aan de papa

  • STEVE LAGAE

    Pff. Ben helemaal van slag. Hartverscheurend. En wij maar klagen over vanalles.

  • Ivan Willems

    Chelle db, niemand kan het beter onder woorden brengen als jij. Zo is het heel goed verwoord.

  • Joris Janssens

    Erg.mijn moeder was 64 en heeft op palliatieve beslist om euthanasie te laten doen.Iets dat veel te weinig gedaan word op die afdeling.Die jong hoe erg dat het ook is moet je euthanasie laten doen.Als alles uitvalt is er niks menswaardig meer aan.Als die vader zen zoon echt graag ziet dan neemt die zelf die beslissing. Zo als ik hem daar zie op die foto's. Heeft die al in zeker een week niks van eten of drinken gehad.Doe de berekening maar.

  • Geert Heylen

    Moedig manneke!

  • Tom Caers

    Hoeveel ongeluk kan je hebben in één gezin. Khoop op een wonder voor je kleine man

  • V?ronique Delvaux

    7 jaar seg.Moet verschrikkelijk zijn om zo af te takelen.Hopelijk komt zijn wens uit dat zo te lezen ook gaat gebeuren.Het ga je goed jongeman hierboven.

  • guilbert vannimmen

    Amai, daar zijn geen woorden voor

  • Marc Geerts

    En wij maar klagen en zagen. Als er een God moest bestaan dan zouden zulke dingen toch niet mogen gebeuren.

  • Marlies Schoefs

    Zo triest

  • Cindy Peeters

    De wereld zit oneerlijk in elkaar...zo triest!

  • chelle db

    Vreselijk dat sommige mensen zo'n groot verdriet moeten lijden... Hopelijk moet die jongen niet al te lang meer afzien, in dit geval zal de dood het einde van een lijdensweg zijn. Waarom maak ik me druk om pietluttigheden denk ik nu, om het morgen weer jammer genoeg te vergeten...

  • Kris Kris

    Mijn vaderhart breekt als ik dit lees...