rv/ La Une

Het Gebaar

Een verbluffende Dumoulin maakte Milaan-Sanremo hard, een verpletterende Sagan de finale spectaculair. Maar het mooist van al was dat gebaar. Het kwam een handvol seconden na het bloedstollende slot. Sagan, de imperator met het gulle hart, reikte Kwiatkowski de hand. Die van het excuus na de 'bijna val', nog veel meer die van het respect voor de man die hem op geslepen wijze versloeg. De hand van de tweede die verduiveld goed wist dat hij aan de Pool een razend gevaarlijke klant had. Sagan en Kwiatkowski kennen elkaar tien jaar. Van de tijd waarin kinderen van Oostblokkers elkaar bekampten achter de brokstukken van het neergehaalde gordijn. De Slovaak en de Pool zijn 'frères-ennemis' sinds hun zestiende. Hun jonge levens verliepen parallel: hetzelfde geboortejaar, dezelfde passie, dezelfde doelen en allebei begenadigd met uitzonderlijke talenten. Sagan, de acrobaat-krachtpatser, Kwiatkowski, de stylist-tijdrijder. Sagan sprak aan de microfoon over de matige medewerking van 'Piatek'. En laat dat woordgebruik nu boekdelen spreken. Piatek is Kwiatkowski's koosnaam. Hij staat voor 'bloem'.


Ik geef toe: ook ik vermoedde tot de Via Roma dat Piatek kansloos was. Sagan zou met pure overmacht winnen van de kop af. Zoals Merckx vijftig jaar geleden. Motta en Bitossi kwamen toen aan zijn bracket, verder niet. Voor een goed begrip: Sagan is Merckx niet en zal dat nooit worden. Peter zal met brokjes Eddy al tevreden zijn en hij beseft dat. Toch vraag ik mij af of hij in al zijn overwicht niet aan de legendarische Belg gedacht heeft. De allergrootste nabootsen, zoiets. Hij doubleerde solo in de wind het pak, demarreerde vanuit het zadel, mende zwierig driekwart van de daling en vroeg amper twee keer om overname. Te gul is te veel. Peter dacht als spektakelman en eens in de schijnwerpers van de bühne kun je niet meer terug. Bij Piatek was dat anders: die trok in nood het pak van underdog aan en deed drie sublieme ingrepen: hij liet Alaphilippe het gat op de verschrikkelijke Slovaak dichten, hij nam de kop waar dat het minst pijn deed en gaf voor de sprintaanzet Sagan bewust een meter. En jawel, de Slovaak zette te groot aan en viel zoals Piatek dat gehoopt had stil. Momentopnames, ik besef het. Maar die zijn aan de Riviera bepalend.


Toch zat de vrees voor een uppercut er bij Sagan met zekerheid in. Die dubbele armbeweging op 500 meter van de streep zei genoeg. Onuitwisbare herinneringen welden in nanoseconden op. In onderlinge confrontaties met Kwiat was Sagan vaker pineut dan triomfator. Denk aan de ontknoping in de jongste E3-Prijs: ook daar rekende doseren met woekeren af. Kwiatkowski zette fors aan en de verbouwereerde Sagan klitte aan West-Vlaamse grond. Brutaal verlies, maar toch? Had wereldkampioen Kwiatkowski een jaar eerder in de Gold Race niet een veld van 25 man te grazen genomen? Wie Valverde en Matthews vloert, kan ook Sagan aan. Of eerder In 2014, daar reden weer die twee kleppers van '90 gezwind de Via Santa Caterina in Siena op. 'Sagan wint de Strade' oordeelden kenners die hem bij aankomsten bergop in de Tour flierefluitend zagen zegevieren. Niets daarvan. Het was Piatek die Sagan op de Campo 19 seconden terugfloot. In datzelfde jaar werd Kwiatkowski in Ponferrada overigens wereldkampioen. Een jaar voor dat Sagan dat in Richmond een eerste keer zou doen.


Neen, daarmee stopt het niet. De zwaarste gevechten werden bij de junioren uitgevochten. Kwiatkowski en Sagan waren in die orde de klapstukken op affiches van de Vredeskoers, de Trofeo Karlsberg en de President's Cup in Polen. In 2007 won de tengere maar weerbare Kwiatkowski de openingsrit van de Vredeskoers. Sagan bewoog hemel en aarde maar kreeg Kwiatkowski niet meer uit de leiderstrui. Op het EK in Sofia, twee maanden later, wilde de getergde Slovaak wraak nemen. Mis poes. Kwiatkowski greep goud door - u leest het goed - een verzameld pakket van 127 jongens te verslaan. Sagan eindigde bescheiden achtste. Ook de prestigieuze President's Cup ging naar Kwiatkowski. U raadt het al, voor Sagan. Die besloot bij zoveel overmacht van Kwiat zijn veelzijdigheid aan te spreken. Hij won de juniorencross in Diegem en werd tweede op het WK cross in Treviso. Nadat Kwiat in 2008 met overmacht Europees kampioen en wereldkampioen tijdrijden werd, reef Sagan diezelfde titels in het mountainbiken binnen. Gescheiden wegen, verrijkende triomfen. Toch won Kwiatkowksi ook toen de Vredeskoers. Hij liet Sagan daarbij weer kansloos. Kortom, de geschiedenis eist zo nu en dan haar rechten op. Spreekt voor zich dat Sagan zijn Piatek lang ontgroeid is. In de jongste Ronde van Vlaanderen reed Sagan aanvaller en erfvijand Kwiat glad in de vernieling. In wat komt gaat de Pool de Slovaak bij gevolg uit de weg: hij doet alleen de Ardennen. Volkomen los laten ze elkaar echter nooit. Bij zijn overgang naar Team Sky vroeg Michal een jaarloon van vier miljoen. Omdat Sagan bij Tinkoff precies datzelfde bedrag kreeg.

HLN

Dit artikel verder lezen?

Ben je al abonnee?

Log in en lees verder

Nog geen abonnee?

Krijg 4 weken cadeau