2 Het verwoeste metrostel in het station van Maalbeek.
HLN Het verwoeste metrostel in het station van Maalbeek.

"3-jarig verbrand meisje zal ik nooit vergeten"

VEILIGHEIDSAGENT YOUSEF BENAYAD DAOUDI (43) WAS EEN VAN DE EERSTEN IN MAALBEEK

"Het beeld van het verbrande gezicht van een 3-jarig meisje blijft op mijn netvlies staan. Maar toen ik te horen kreeg dat ze het goed stelde, viel er een grote last van mijn schouders." Yousef Benayad Daoudi, een 43-jarige veiligheidsagent van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB, was op 22 maart als een van de eersten aanwezig in het metrostation Maalbeek.

 


Amper vier minuten na de explosie in het metrostation was Yousef Benayad Daoudi al ter plaatse. De 43-jarige papa van twee jongens werkt al 23 jaar bij de MIVB, waarvan het grootste gedeelte als veiligheidsagent. "Bij mijn aankomst was er vooral puin en glas op de stoep van het station te zien. Op dat moment wist ik meteen dat het om een aanslag ging en zijn we meteen de slachtoffers beginnen te evacueren. We hebben toen ook een veiligheidsperimeter ingesteld, maar hebben gewacht op de politie en de brandweer om het metrostation binnen te gaan. We waren immers nog niet zeker of er nog explosies zouden volgen en of er nog terroristen in het station waren."

2 Yousef Benayad Daoudi werkt nog steeds als veiligheidsagent bij MIVB.
Baert Marc Yousef Benayad Daoudi werkt nog steeds als veiligheidsagent bij MIVB.

Geschreeuw

Samen met de politie en de brandweer ging Yousef het station van Maalbeek binnen. "De allereerste mens die ik tegenkwam, was een klein meisje van drie jaar. Ze was verbrand in het gezicht. We hebben haar direct in een ziekenwagen gelegd, waarna ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis werd gevoerd. Daarna hebben we zo goed en snel mogelijk alle overlevenden geëvacueerd en naar een vooruitgeschoven medische post gebracht. In die post werden vooral de ernstig gewonden opgevangen. Het geschreeuw en de geur die in het metrostation hingen, blijven me nog altijd bij. Tot zeven uur 's avonds ben ik toen op de been gebleven, terwijl ik al om vijf uur 's morgens aan mijn werkdag begonnen was."

Stress

Ondanks de loodzware dag ging Yousef de dag erna opnieuw naar zijn werk. "Op die manier wilde ik een weerslag vermijden. Thuis zou ik opgesloten zitten tussen vier muren en zouden die gruwelijke beelden telkens weer in mijn hoofd opduiken. Op mijn werk had ik contact met mijn collega's en dat heeft me heel goed gedaan. Het was belangrijk dat je met je gevoelens bij collega's terechtkon. Het werk zelf heb ik ook zonder problemen kunnen hervatten, maar ik ben wel altijd waakzaam gebleven. Bij iedere opdracht bereid ik me psychologisch voor. Zolang mijn team en ik zich houden aan de procedures, kunnen we de stress - die er wel degelijk nog altijd is - de baas."

Oproep

Toch bleef er al die tijd bij Yousef iets knagen. Het beeld van het zwaar verbrande meisje dat hij naar de ziekenwagen gebracht had, bleef door zijn hoofd spoken. "Zelf heb ik twee zoontjes van ongeveer dezelfde leeftijd. Waarschijnlijk daardoor was ik erg begaan met het lot van dat meisje. Daarom heb ik een oproep gedaan op televisie om te horen of dat meisje nog in leven was. Een magistraat had de uitzending gezien en heeft me doorverwezen naar de politie van Bosvoorde. Een inspecteur heeft me toen op het commissariaat een foto getoond van een van de slachtoffers. Ik herkende haar meteen, en de inspecteur verzekerde mij dat het meisje het goed stelde. Dat was een hele opluchting voor mij", zegt Yousef.