Rv

Jill heeft een fobie voor eten: "Van een sneetje hesp of kaas kan ik al een paniekaanval krijgen"

Spruitjes, witloof, mosselen,... Iedereen heeft wel een gerecht dat hij/zij absoluut niet lust. Maar wat als je fysiek onwel zou worden van praktisch alle voedsel? De Schotse Jill Hayman (36) weet er helaas alles van. Als ze zelfs nog maar een sneetje hesp of kaas ziet, bestaat de kans dat ze een paniekaanval krijgt. "Ik begin dan direct te denken dat ik er ziek van zal worden. Als ik zo'n stukje naar mijn mond probeer te brengen, voelt het aan alsof ik een marathon gelopen heb." 

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

In het bovenstaande filmpje ziet u hoe een fles ketchup haar de stuipen op het lijf jaagt, van een doosje pastasalade krijgt ze zelfs braakneigingen. De café-uitbaatster uit Montrose heeft met andere woorden letterlijk schrik van eten. Overleven doet ze op amper zeventien dingen die ze wél probleemloos door haar keel krijgt. 

Bananen staan op dat lijstje, net als druiven, kroepoek en een pakje Frazzles (een snack in het Verenigd Koninkrijk; nvdr). Haar ontbijt, lunch én avondeten bestaat meestal simpelweg uit... brood. "Ik heb nog nooit een warme maaltijd met mes en vork kunnen eten. Voor mij is toast het ideale gerecht. Ik eet geen vlees, maar ik ben ook geen vegetariër. Groenten krijg ik immers evenmin binnen. Brood lukt wel omdat er zo weinig smaak in zit."

ARFID
Hayman sukkelt met een extreme vorm van ARFID (Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder). De eetstoornis werd in 2013 officieel erkend door psychiaters. Patiënten mijden in dit geval voedsel met een bepaalde kleur, textuur of smaak. Dat leidt tot gewichtsverlies en een tekort aan bepaalde voedingsstoffen en vitamines. Naar een restaurant of op vakantie gaan wordt een helse opgave, het risico op sociaal isolement loert om de hoek.

"De miserie begon toen mijn moeder me na acht maanden van de babyvoeding wilde afhelpen", aldus Hayman. "Mijn familie zat aan tafel warm te eten en ik zat daar met een stuk brood en boter of een sandwich."

"Verstand in paniek geschoten"
Hypnotherapeut Felix Economakis behandelt de vrouw. "Waarschijnlijk heeft ze zich als baby ergens in verslikt. Daar is ze dan zo hard van geschrokken dat haar verstand in paniek schoot. Zo'n schok kan uiteindelijk een aversie voor voedsel teweegbrengen."

Het strikte regime eiste een serieuze tol. "Op school moest ik tijdens de middag altijd naar huis om daar mijn maaltijd te eten. Ik kon ook niet mee op schoolreis naar Frankrijk bijvoorbeeld, want dat zou te veel problemen opleveren."

"Tanden afgebrokkeld"
"Als kind was ik eerder mollig, niemand kon dan ook geloven dat mijn eetlijstje zo beperkt was. Tijdens mijn tienerjaren begon ik echter te vermageren. Ik werd zwak en voelde me telkens weer duizelig als ik rechtstond. Als ik meer dan honderd meter wandelde, moest ik stoppen en me vasthouden aan de muur. Anders zou ik flauwvallen."

Dokters schreven haar injecties met vitamine B12 voor. En Jill droeg ook haar steentje bij: ze dwong zichzelf groene bananen, druiven, Golden Delicious-appels en bepaalde yoghurts te eten. Maar de negatieve gevolgen van zo'n eenzijdig eetpatroon ondervindt ze vandaag aan den lijve. "Ik nam niet veel calcium op, waardoor mijn tanden afbrokkelden. Ik voel me ook veel vermoeider dan iemand anders en heb geregeld last aan mijn buik. Ik heb dokters gesmeekt om mij te helpen, maar ze zeiden altijd dat het maar een fase zou zijn."

Therapie
De vrouw heeft nu al zes jaar een vaste relatie, maar de aandoening zet nu ook de kans op gezinsuitbreiding op de helling. "Ik weet niet of ik ooit een kind zal kunnen krijgen. Stel je voor dat dat gezichtje vol etensresten zit. Of dat ik het kleintje pap met brokken moet geven... Het idee alleen al doet me huiveren. Hoe kan ik mama zijn als ik niet eens deftig mijn eigen kind eten kan geven?"

Hayman vestigt nu al haar hoop op een therapie die ze volgt in Londen. Want die fobie, die moet nu eindelijk eens de kop ingedrukt worden. "Ik wil gewoon een deftig maal kunnen eten met mes en vork. Ik wil normaal zijn."

7 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Anthony Vandooren

    Beetje aandacht aan da mens geven, meer niet

  • Chris Devlaeminck

    Ik begrijp maar niet hoe het komt dat sommige mensen zichzelf niet onder controle krijgen. Hoe ze tenslotte gedragsstoornissen ontwikkelen. Psychiaters zijn er dan als de kippen bij om zo'n gedrag te erkennen en een naam te geven. Dan kunnen ze het 'behandelen' en er centen mee verdienen. Als je ziet wat er de laatste decennia aan gedragsstoornissen wordt erkend en benoemd. Van werkvoorziening gesproken.

Lees meer