Exclusief voor abonnees

"Blijft solidariteit als coronamonster verslagen is?" Eindelijk waardering

Bijna tien jaar heb ik in een ziekenhuis gewerkt. Het was de job van mijn leven. Niks mooier dan zorgen. Nooit heb ik mij zo nodig en energierijk gevoeld. Al was er ook een andere kant van de medaille. Het werk was zwaar, zowel fysiek als mentaal. Meer dan eens heb ik een collega zien crashen. Vaak heb ik mij afgevraagd: hoe houden wij dit vol? Waarom krijgen we niet meer handen rond dat bed? Dat was vóór corona. Dat waren 'normale tijden'.
Vandaag zijn al mijn collega's het beste van zichzelf aan het geven. Zonder klagen. Zonder paniek. Verantwoordelijk. Professioneel. Volgens de richtlijnen. Zorgend als nooit tevoren. Ondanks het gevaar dat ze lopen. Want risico's horen bij hun beroep. Als het moet werken ze zich te pletter. Zij staan aan het front.
En raar maar waar: ik heb ze nog nooit zo fier gezien. Eindelijk krijgen ze de waardering die ze verdienen. Eindelijk beseft iedereen dat ze broodnodig zijn. Eindelijk krijgen ze publiek applaus. Eindelijk.
Laat het post-coronatijdperk er één worden van grote witte woede en strijd. Zodat er eindelijk eens naar deze helden en heldinnen geluisterd wordt. Zodat ze eindelijk de erkenning krijgen die ze verdienen. En niet met enkel een applaus of een bonus. Wel met betere werkomstandigheden, minder overuren, minder druk, meer inspraak, meer vertrouwen en een faire verloning (ook voor de poetsvrouwen en -mannen en logistiek medewerkers). Maar vooral meer, veel meer handen rond het bed. Geen enkele maatregel kan de (nu al zeer hoge graad van) kwaliteit in de zorg sneller en beter verhogen.
An Cloet

Lees meer