3 Astrid was erg gestresseerd op weg naar het kamp. Zij had twéé kindjes mee. Baby Damey, maar ook haar twee jaar oude zoontje Devan. Zou het haar wel lukken? Já, dus.
Jan Aelberts Astrid was erg gestresseerd op weg naar het kamp. Zij had twéé kindjes mee. Baby Damey, maar ook haar twee jaar oude zoontje Devan. Zou het haar wel lukken? Já, dus.

Exclusief voor abonnees

"Deze vijf dagen leerden mij: ik ben wél een goeie mama"

Astrid (19) zat vol twijfels, maar vertrok met een flinke dosis zelfzekerheid

Barvaux, een vrijdag in juli. Aan Maison Castarière stappen acht jongeren in twee klaarstaande busjes. Het zijn tieners. Op een arm of aan de hand houden ze hun kind. Ze kijken nog eens om en vertrekken. Straks, in Sint-Amandsberg, zijn ze zélf weer kind. Honderdtachtig kilometer van de ene wereld naar de andere.

De ochtend voltrekt zich in Barvaux met een razende efficiëntie. Het was gisteren laat, maar bij het ochtendgloren is iedereen op post. Er wordt gesleurd met valiezen, kinderstoelen worden ineen geplooid, speelmatten opgerold en loopfietsjes in kofferbakken gestoken. Niet eens om tien uur is Maison Castarière helemaal ontruimd.

Het is straks 180 kilometer tot in Sint-Amandsberg. Dat is dezelfde plek waar vijf dagen geleden deze TEENS Gezinsreis startte. Dezelfde ouderparen zullen er hun kinderen komen ophalen en zullen op de achterbank plaatsmaken voor kleinkinderen. Het zijn veertigers - de jongste niet eens, die is maar 39 - die vroeger dan gepland in de rol van oma en opa zijn gevallen. En met moeite de bordjes draaiend houden.

Het zijn mensen die zoeken naar evenwichten en compromissen moeten maken. Babysitten in plaats van reizen. Een kinderkamer in plaats van een Harley-Davidson. Aardappelen prakken in plaats van lunchen buitenshuis.

SIP GEZICHT

Twee meisjes heb ik pas tegen het einde van deze reis zien loskomen. Het zijn Magalie en Astrid. Magalie (17) kwam vijf dagen geleden aan op dit kamp met een wat sip gezicht. Ze kende hier niemand en was gestuurd door haar moeder. Die vond dat haar dochter er eens 'uit' moest, want sinds de komst van Luna, acht maanden geleden, gebeurde dat niet meer. Gisteren zag ik Magalie facetimen met haar moeder. Ergens in de Kempen kreeg een bezorgde mama op haar schermpje een breedlachend meisje te zien dat voor een groot huis in Barvaux honderduit stond te vertellen over de vriendinnen die ze had gemaakt. Ik weet niet wat de mama dacht. Ik kan het hoogstens vermoeden. De Magalie van maandag en die van vrijdag, het is een hemelsbreed verschil.

"In dat busje, maandag op weg naar hier, dacht ik: 'Oh my god, wat doe ik hier?' De week ervoor, thuis, was ik niet te genieten. Nu weet ik: wat goed dat ik ben gekomen. En wat goed van mama dat ze me heeft gestuurd. Ik vond een kaartje van haar in m'n valies. Er stond op dat ik moest genieten. Dat is gelukt. Mama heeft natuurlijk gelijk. Ik kom thuis niet zo veel buiten. Ik was sowieso al geen uitgaanstype. Na Luna is dat nog toegenomen. Mama zegt: 'Spreek eens af met vriendinnen.' Maar ik heb er niet zo heel veel. Mijn beste vriendin haakte af toen ik zwanger raakte. Niemand wil bevriend zijn met een tienermoeder."

Je hebt 21% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer