rv

Exclusief voor abonnees

Agente moest seksueel overschrijdend gedrag van collega dulden: “Ik kon zelfs niet meer vrijen met mijn eigen man door die praatjes”

"Ik ben sterker geworden en zal nooit nog toestaan dat iémand mij bekijkt als een seksobject." Het is de - strijdvaardige - reactie van een federale agente die een jaar lang seksuele opmerkingen moest slikken van een hoofdinspecteur. En die lijdzaam moest toezien hoe hij werd beschermd en zij kon vertrekken. Ze is één van de velen. Want één op de vier vrouwen bij de federale politie wordt geconfronteerd met grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer.

Bij de federale politie zijn ze geschrokken van de verontrustende cijfers over grensoverschrijdend gedrag binnen haar rangen waarover deze krant gisteren schreef. Eén op de vier agentes werd het voorbije halfjaar lastiggevallen door een collega: dat zijn verontrustende cijfers. En zo verwonderlijk is het niet dat #MeToo-slachtoffers bij de politie onder de radar blijven. "Helaas rust er blijkbaar nog een groot taboe op en is er te veel schroom om grensoverschrijdend gedrag te melden", zegt de politietop.

Jasmien* is één van die vele onzichtbare politievrouwen die over haar nare ervaringen wil getuigen, zij het anoniem. "Hoewel ik intussen overgeplaatst ben naar een andere dienst, ben ik nog altijd bang voor wraak. Per slot van rekening wordt mijn belager, een hoofdinspecteur bij de federale politie in het Brusselse, de hand boven het hoofd gehouden. Hij werkt daar nog altijd."

"Enkele jaren geleden begon ik op die bewuste dienst bij de federale politie te werken", zegt Jasmien. "Ik wist toen nog niet dat ik de plaats innam van een vrouwelijke collega die daar was vertrokken omdat ze door diezelfde hoofdinspecteur seksueel was belaagd. In haar geval ging het onder meer over mails waarin die agent zijn seksuele fantasieën op haar en nog andere vrouwen losliet. Ze is een jaar depressief geweest."

"Twee weken nadat ik in dienst was, begon hij mij al te vleien via WhatsApp", gaat ze verder. "Vragen hoe het met mij ging, of hij mij ergens mee kon helpen, of ik troost nodig had. Nee, dus. Maar ik zag er ook niets verkeerds in. Mijn man zei toen al wel dat ik moest oppassen voor zulke types. Ik had dat niet door. Ook al omdat ik altijd uitga van het goeie in mensen. Op den duur dacht ik zelfs dat mijn man jaloers was."

Elke dag opnieuw

"Al snel begon die hoofdinspecteur - voor alle duidelijkheid niet mijn baas, maar wel hoger in rang - op de werkvloer vleiende opmerkingen over mijn kleren te maken. 'Mooi kleedje.' 'Staat je goed, dat rokje.' Hij begon emoji's te sturen, waar ik niet op reageerde. Voor ik er erg in had, werden zijn opmerkingen seksueel getint. Hij begon openlijk op het bureau, zodat iedereen het kon horen, te praten over zijn seksuele fantasieën. Dat hij ervan droomde om als schapenhoeder in de bergen te gaan leven, poedelnaakt en dat hij dan niks anders zou doen dan vrijen met de vrouwtjes. En terwijl hij dat dan vertelde, keek hij heel expliciet mijn richting uit."

"Het heeft niet lang geduurd of hij sprak dagelijks over seks", gaat Jasmien verder. "Dat heeft me nog het meest gechoqueerd: de frequentie. De andere vrouwen op onze dienst hadden er op den duur ook genoeg van. En we hebben gereageerd. Eerst tegen hem. Genre: 'Zijt ge daar alweer met uw vieze opmerkingen? Het is genoeg geweest! Stop daarmee!' Maar hij ging daar heel licht over. Voor hem was dat... grappig."

"Ik ben een paar keer bij onze chef over zijn gedrag gaan klagen. Hij zei: 'Ik zal hem daar weleens over aanspreken.' Maar er veranderde niks aan zijn gedrag. Zelfs onze poetsvrouw was niet veilig voor zijn seksueel getinte opmerkingen. Nadat zij daar bij onze baas haar beklag over was gaan doen, kwam die hoofdinspecteur al lachend op ons bureau zeggen dat 'vrouwen toch echt wel kunnen overdrijven'. Ik herinner mij trouwens dat onze chef op een dag aan ons bureau aan zijn computer zat te werken en dat hij achter zijn scherm zat te grinniken toen die hoofdinspecteur weer ongepaste opmerkingen zat te maken. Dan weet je dat je bij je baas niet terechtkan."

"Ik voelde mij op den duur heel slecht op mijn werk, hoe graag ik de job op zich ook deed", zegt ze. "Ik durfde haast mijn mond niet meer open te doen, uit angst dat iemand zou denken dat ik degene was die het uitlokte. Ik droeg geen kleedjes, geen rokjes meer. Kwam alleen nog maar in een broek werken. Ik probeerde ook te vermijden dat ik alleen met hem op het bureau was."

Niet mondig genoeg

"Ik kan me nog altijd voor het hoofd slaan omdat ik niet mondig genoeg was om het te doen stoppen, dat ik niet beter geweten heb hoe ik op zulk gedrag moest reageren", zegt ze. "Maar dat is verdomd moeilijk als je zelfs je baas niet aan jouw kant hebt. Op een dag nam hij me vast. Tot dan had hij mij nooit aangeraakt, maar die dag kwam het tot fysieke aanrakingen. Toen heb ik mij losgewrikt, ben ik opnieuw naar mijn baas gestapt en heb ik gezegd: 'Hij moét met zijn handen van mijn lijf blijven, hij moét stoppen met zijn opmerkingen.' Ik heb toen ook uitdrukkelijk om zijn overplaatsing gevraagd. Maar mijn chef zei: 'Dat kan ik niet doen. Hij is te belangrijk hier.'"

"Uiteindelijk heb ik om mijn overplaatsing gevraagd", zegt ze. "Ik vond het vreselijk dat onze baas zijn kant koos, maar ik kon daar overduidelijk niet blijven werken. Ook al omdat ik door mijn collega's, inclusief de vrouwen, werd gepest nadat ik het lef had gehad om tegen die hoofdinspecteur in te gaan. Nog hogerop klacht indienen, zou ook niks hebben uitgemaakt. Voorgangsters hadden dat namelijk al gedaan, tevergeefs."

De gevolgen van het aanhoudende - en nooit bestrafte - grensoverschrijdende gedrag waren verwoestend voor Jasmien. "Ik had niks van zelfvertrouwen meer en ben zelfs in therapie moeten gaan", zegt ze. "Mijn man en ik zijn in een zware relatiecrisis beland, hebben het op seksueel vlak heel moeilijk gehad. Ik kon niet meer met hem vrijen, ik kon zelfs geen compliment meer verdragen. Hij interpreteerde dat op zijn beurt totaal verkeerd. Hij dacht ik met mijn hoofd bij die hoofdinspecteur zat. En hoezeer ik tegen mijn echtgenoot ook bleef zeggen dat ik nog geen honderd jaar iets met die agent zou willen beginnen, hij kon me in het begin maar moeilijk geloven."

"Wie het niet heeft meegemaakt, onderschat de impact. Mocht die hoofdinspecteur een sanctie hebben gekregen, dan had ik mij zo slecht niet hoeven te voelen. Dan was ik mijn eigenwaarde niet verloren. Maar hij werkt daar nu dus nog altijd. (stil) Terwijl iedereen wéét dat hij vrouwen lastigvalt. Dat deed hij zelfs al waar hij vroeger heeft gewerkt. Ook daar zijn problemen met hem geweest. Toen ik daar tegen mijn baas iets van zei, zei die: 'Daar heb ik nooit iets van teruggevonden.'"

Kokhalzen bij 'Studio Tarara'

"De therapie heeft me sterker gemaakt", zegt ze. "Ik heb een cursus assertiviteit gevolgd, heb geleerd dat het naïef van me was om niet te willen zien dat er mannen bestaan die misbruik van vrouwen maken. Ik weet nu ook hoe ik op zo'n gedrag moet reageren: het metéén doen stoppen door véél krachtiger op te treden. Mocht ik nu zo'n man tegenkomen, hij zou er met twee blauwe ogen niet vanaf komen. Mijn therapeute heeft me ook geleerd hoe ik mijn afstand, zowel fysiek als verbaal, kan bewaren. Ik ben mondiger geworden en ik weet nu ook dat ik wel degelijk heel fel zou reageren."

"Geen enkele man gaat mij nog ooit bekijken als een stuk vlees of een seksobject. Want dit - en vooral wat het met jou en met je huwelijk doet - wil ik niet nog eens meemaken. Onder geen enkele vorm. Ik schrik ook niet van die #MeToo-cijfers bij de federale politie. Dat is en blijft nog altijd een mannencultuur, hé. Ik ken collega's die hetzelfde meemaakten. Gelukkig is het met mijn huwelijk helemaal goed gekomen en gelukkig houden de politiemannen waar ik nu werk, hun manieren."

Toen ze onlangs op televisie de reeks 'Studio Tarara' zag, waarin het #MeToo-thema op beklijvende manier werd aangehaald, heeft ze naar eigen zeggen letterlijk naar adem moeten happen. "Alles kwam terug naar boven. Ik was daar echt niet goed van en dacht: 'Dat is hier exact wat ik heb meegemaakt.' Mijn man zag hoe ik in de zetel achteruit kroop, hoe ik moest kokhalzen, omdat ik het niet wilde zien. Niet wilde zien wat ik zelf een jaar eerder had meegemaakt. Ik voelde mij weer even ongemakkelijk als toen."

* Jasmien is een fictieve naam

8 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • jos hurkmans

    Och,zijn we weer vertrokken met het volgende me#too verhaal

  • Marcq Adriaens

    Dat is niet alleen bij de federale, ik denk dat dat overal waar veel mensen samenwerken wel eens kan gebeuren.

Lees meer