3 Monique wil liever niet herkenbaar op foto. Slechts een handvol mensen uit haar omgeving weet dat zij in 2004 werd verkracht door Steve Bakelmans.
Jan Aelberts Monique wil liever niet herkenbaar op foto. Slechts een handvol mensen uit haar omgeving weet dat zij in 2004 werd verkracht door Steve Bakelmans.

Exclusief voor abonnees

Eerste slachtoffer Steve Bakelmans doorbreekt stilzwijgen: “Zelfs mijn kinderen weten het niet”

Jarenlang heeft Monique (73) geprobeerd om Steve Bakelmans uit haar leven en uit haar hoofd te verbannen. Maar sinds de moord op Julie Van Espen ligt ze 's nachts wéér wakker van hem. En is ze overdag wéér een bange muis. Bakelmans verkrachtte Monique vijftien jaar geleden - ze was toen 58, hij 23. "Ik schaam me daarvoor. Zelfs mijn kinderen weten het nog altijd niet."

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Vorige week heb ik naar de zelfmoordlijn gebeld", zegt Monique. "Niet omdat ik mezelf van kant wilde maken. Dat zou ik niet eens kunnen. Maar ik moest het tegen iemand kwijt." Monique vertelde tegen de onbekende stem dat ze enorm begaan was met Julie Van Espen. "Ik denk dat ze me een beetje een aansteller vonden", zegt Monique. "Want aan de andere kant klonk het: 'Wie niet, mevrouw? We zijn dat toch allemaal.'" Ze raapte al haar moed bijeen en vertelde haar Grote Geheim. "Ik zei dat ik het eerste slachtoffer was van Steve Bakelmans, de doder van Julie Van Espen. Hij verkrachtte me op 16 maart 2004. Het werd heel stil aan de andere kant."

Monique zwijgt geen seconde. Ze springt van de hak op de tak. Het ene moment zit ze te schudden van het lachen en fonkelen haar ogen. Het volgende ogenblik weent ze en verbergt ze haar gezicht achter haar handen. "Sorry, ik weet niet wat het is met me. Sinds ik weet dat mijn verkrachter dat meisje heeft gedood, kan ik me geen houding geven en krijg ik mijn emoties niet onder controle. Ik kan ook aan niets anders meer denken. Ik ben op van de zenuwen. Het lijkt alsof mijn hoofd gaat ontploffen.”

Ze kende Steve Bakelmans helemaal niet voor die ene dinsdag in maart 2004. Monique was getrouwd en had drie volwassen kinderen. Op dat moment woonde ze alleen in Antwerpen. "De relatie met mijn echtgenoot stond on hold", zegt ze. "Zoals wel vaker." Monique was onderweg naar het station om haar moeder in het ziekenhuis te gaan bezoeken. "Ineens zag ik op De Keyserlei een jonge gast op de grond zitten bedelen. Ik dacht: allez, zo'n jonge typ. Echt proper was hij niet, maar het was ook geen typische onverzorgde dakloze. Hij had een sympathiek gezicht, ik stapte op hem af. Mijn moederhart, zeker?”

Je hebt 16% van dit artikel gelezen

30 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Elke Celis

    Dank u Monique, voor je aangifte, voor je moed, voor je getuigenis! Ik wens je rust toe in je leven xxx

  • Dirk Vermaelen

    Dit gedachtegoed. De schuld leggen bij de overheid is zo typisch Amerikaans. Op deze manier nodigen we de overheid uit om als big Brother op te treden. We verplichten hem zelfs. Heren, dames ik blijf erbij, verantwoordelijkheid begint bij het individu zelf. Besef van realiteit zou veel verhelpen.

Lees meer