Geen mensen in de fotokaders bij Hilda Oninckx, wel dieren die haar eenzaamheid verdrijven.
Geen mensen in de fotokaders bij Hilda Oninckx, wel dieren die haar eenzaamheid verdrijven.

Exclusief voor abonnees

Hilda is 80 en eenzaam: “Mijn hondje is de reden waarvoor ik leef”

“Er zijn dagen dat ik niemand spreek. Gelukkig heb ik mijn hondje nog. Nu babbel ik tegen Balou.” Hilda Oninckx is tachtig, woont op een zorgflatje in het Antwerpse Berchem en voelt zich erg eenzaam. “Ik heb niemand meer. Daar kóós ik niet voor, het is gewoon zo gelopen.”

Je hebt 4% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode:

30 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Mady Vermeulen

    Ja adam, nonden laten véél pootafdrukken achter op je hart. De ene kan eenzaam zijn tussen een mensenmassa. De andere voelt zich nooit alleen omdat hij dag en nacht een trouwe viervoeter aan zijn zijde heeft. Eenzaamheid ligt voor een groot stuk aan jezelf. Ik ben niet eenzaam, maar toch mis ik mijn hondenvriend meer dan ik zeggen kan.

  • Joan J Gomes

    Verschrikkelijk ..tsja men is heden ten dage niet meer zó sociaal ..arme arme vrouw

Lees meer