Exclusief voor abonnees

Pinot, de zoeker

column

Zijn blik is een mix van tristesse en twijfel, zijn nog jonge leven een eeuwige zoektocht. Thibaut Pinot wordt deze maand achtentwintig en verandert om de haverklap van mening. Vorig jaar koos hij resoluut voor de Giro, voor het land dat hem liever is dan het zijne. Wat zegt hij nu in de Franse pers: 'Ik heb echt wel begrepen dat de Tour het absolute einde is.' Zijn vlucht naar Italië kan nochtans moeilijk als een mislukking bestempeld worden. Pinot werd in de Giro van 2017 vierde, op slechts 1'17" van Tom Dumoulin. Zijn einde was daadkrachtig. Hij won, daags voor de slotrit, voor Zakarin en Nibali een slopende bergrit. Zou een mens met gezond verstand dan denken: 'Volgend jaar kom ik terug voor eindwinst.' Pinot niet. Die flipt onder de druk en stelt zich in deze Ronde van Italië niet het minste doel. Alleen dat ene zinnetje verraadt wat ambitie: 'De Zoncolan fascineert me.' Het moet voor zijn supporters een immense opluchting zijn. De angstvalligheid staat in schril contrast met zijn overrompelende ontbolstering. Op zijn tweeëntwintigste schreeuwde hij zich in gretigheid in de FDJ-selectie en won tot dolle verbijstering van ploegleider Madiot de rit in het Zwitserse Porrentruy. Meer hadden de Fransen niet nodig om hem boven leeftijdsgenoot Bardet tot hun nieuwe vaandrig uit te roepen. Sloeg dat even om zeg. Bardet is in performant gedrag Pinot lang voorbij. Bardet staat voor gegarandeerde kwaliteit, Pinot voor wisselvalligheid. Pinot was in veel eerst, Bardet werd in alles beter. Pinot bezette het Tourpodium in 2014, maar gaf de jongste twee jaar op. Romain Bardet werd de enige klassementsman die Froome planmatig durfde te belagen. Wie tweede en derde wordt, kan de Tour ooit winnen. Wie durft dat van Pinot nog te beweren? Nochtans wordt veel bekokstoofd om hem het leven zo stressloos mogelijk te maken. Thibaut mag niet fietsmoe worden. Dus traint hij 's winters vooral op de latten. Het mag gezegd: in het langlaufen is hij niet bepaald een sukkel. Hij nam deel aan wedstrijden op de Ballon d'Alsace, in de Bresse, in La Féclaz en werd vijftigste in de zwaar bezette Transjurassienne. Daar waar hij een top honderd nastreefde. Julien, zijn broer en trainer, viste bovendien uit dat te veel koersdagen voor de Tour nefast zijn. Dus werd het aantal teruggeschroefd van 45 naar 35. Weg met de Strade, Tirreno en het Frans kampioenschap tijdrijden. Allemaal verspeelde energie. Eén wedstrijd per maand werd het devies. De Ronde van de Haut-Var in februari, de Ronde van Catalonië in maart, de Tour des Alpes in april. Dat was het dan. Die laatste won Pinot. Het mag gezegd: hij deed dat zonder bravoure, maar wel oordeelkundig. Niet meer zo onstuimig als weleer. Ook op de Etna klom hij donderdag bedachtzaam. In functie van de Tour of toch maar de Giro? De laatste, voel ik aan. Johan De Muynck maakt van hem zijn topfavoriet. Voor mij volstaat medefavoriet. Podiumrijp. Omdat Pinot in Italië zijn vrijheid van denken beter kan koppelen aan het pas ontdekte indelingsvermogen.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis

Lees meer