3 Marijn Welten
Patrick de Wagt Marijn Welten

Exclusief voor abonnees

Terminaal zieke Marijn (47) over haar laatste maanden in coronatijd: “De wereld zit op slot. En ik wilde er nog zoveel uithalen”

De vrijheid ná corona gaat Marijn Welten (47) niet meer meemaken. Ze heeft terminale darmkanker en beleeft haar laatste lente in lockdown. "Dat knuffelverbod kan ik niet volhouden tot op het eind. Mijn arts leerde me dus 'de rugknuffel' aan: je legt je hoofd tussen andermans schouderbladen en slaat je armen om de borst heen. Het is wat het is."

In de gazontuin van Marijn Welten (47) in het Limburgse grensdorp Achel gooien de buren de vermiste voetbal van haar zonen Boris (15) en Kjeld (18) terug over de haag. Marijn roept 'dankjewel buurtjes', maar haar handen gaan niet automatisch naar de bal. Straf, hoe ze de vangreflex onderdrukt. Marijn - ex-receptioniste bij Center Parcs - was al expert in 'social distancing', toen de rest van de wereld nog maar net begon te sukkelen met alcoholgel en probeerde deurklinken te openen met de ellebogen. "Ik heb een jaar langer kunnen oefenen dan jullie", zegt ze gespeeld trots. "Chemo vraagt om dezelfde hygiëneregels." Uiterlijk verraadt niks aan Marijn dat ze doodziek is, behalve misschien de twee 'tatoeages' op haar bovenarm. Het zijn morfinepleisters. Ze heeft uitgezaaide darmkanker. Sinds een jaar zit het overal in de longen. 28 september halen, de zestiende verjaardag van haar jongste zoon, is het voornaamste doel.

Verlengingen

"Zelfs al valt er morgen een vaccin uit de hemel, dan nog zou ik in mijn kot moeten blijven. Mijn lijf kan zo'n inenting niet aan. Dit is officieel de slechtste timing ooit voor een bucketlist. (lachje) De wereld zit op slot en ik wilde er nog zoveel uithalen. Ik ben wel dankbaar dat ik nét op tijd nog één droom kon afvinken: New York. Rond kerst besloot ik alle behandelingen te stoppen. Het leek beter om mijn laatste goeie maanden nog te gebruiken om te reizen met mijn man Jeroen en de kinderen. God-zij-dank. Op 6 maart keerden we terug van een prachtvakantie naar Canada en New York. Een paar dagen later, vanaf die beruchte vrijdag de dertiende, ging België in lockdown. Hoeveel geluk kon ik hebben?"

3 Rond kerst stopte Marijn alle behandelingen en besloot ze haar laatste maanden te gebruiken om te reizen met haar gezin. "God-zij-dank. Op 6 maart keerden we terug van een prachtvakantie naar Canada en New York. Een paar dagen later ging België in lockdown. Hoeveel geluk kon ik hebben?"
Patrick de Wagt Rond kerst stopte Marijn alle behandelingen en besloot ze haar laatste maanden te gebruiken om te reizen met haar gezin. "God-zij-dank. Op 6 maart keerden we terug van een prachtvakantie naar Canada en New York. Een paar dagen later ging België in lockdown. Hoeveel geluk kon ik hebben?"

"Sindsdien lijkt mijn leven op saaie verlengingen van een voetbalmatch. De bal wordt alleen maar wat rond getikt. Ik zit in reservetijd, zonder vooruitzicht op nog één spannende actie of goal. 3 april had ons hoogtepunt moeten worden, een groot 'Vier Het Leven'-feest in café 'De Brasser'. We zouden nog één laatste avond met honderd mensen dansen op foute jaren 80 en 90-muziek. 'Ich bin wie du-uu' met een Duveltje in de hand en bitterballen op de toog. Het zij zo. Ik stap daar nogal snel over. Negativiteit kost alleen maar energie. De kleine dingetjes missen, vind ik veel moeilijker: dicht bij mensen zijn, knuffelen, vriendinnenweekendjes... In de woonkamer staat sinds kort een ziekbed. Ik zag me daarin al thee drinken en tv-kijken met mijn beste vriendin Jolanda, kneuterig gezellig bij mekaar. (stil)"

"Ik heb mijn tweelingzus uit Den Haag ook erg gemist, omdat België de grens maar blijft dichthouden. Na twee maanden kreeg ze dan toch een officieel attest als mantelzorger. Op Moederdag stond ze aan de deur. Op anderhalve meter, maar mekaar recht in de ogen kijken deed ook al wonderen. Zus begint nu bij elk bezoek spontaan mijn wasgoed op te plooien. 'Anders geloven ze nooit dat ik écht je mantelzorger ben.'"

Elke avond een Mars

"Toen corona losbarstte, was ik heel strikt in de leer. Regels waren regels. Lockdown was lockdown. Sinds het duidelijk is dat er voor mij geen leven na corona meer komt, barbecueën we weer met onze buren. Via het gat in onze haag. Alleen blijven zij nu aan hun kant en wij aan de onze, elk met een eigen barbecueset. Die ene zak chips waar vroeger iedereen in graaide, zijn er nu gewoon twee. Ik volg nu meer mijn gezond verstand. Ik droom ervan mijn Nederlandse familie en vrienden weer in mijn tuin te krijgen, we wonen hier namelijk op de grens. Dat ik niet meer op de Chinese muur raak, oké, maar geen mensen zien die 10 kilometer ver wonen?"

"In een opwelling wil ik wel eens foert zeggen. Liever twee weken voluit leven dan twee maanden op halve kracht. Maar het verstand keert altijd terug. Ik wil de tijd met mijn jongens niet nóg verkorten. Maar wie weet, als de dood echt op de deur klopt, ga ik misschien helemaal van het pad af en karaoke zingen met de collega's. (lacht) De dokter blijft me inprenten dat kankerpatiënten langer leven door twee heilige principes: 'kilo's en levensvreugde'. Dus eet ik elke avond een Mars-reep voor het tv-journaal en nodig ik vrienden uit in de tuin. Of ze nu met vier zijn of niet. Ze zetten hun koffiekop of bierglas zelf veilig in de vaatwas. Voor mij is dat verantwoord."

Sneller, sneller

"Mijn mannen weten dat ik een grote uitvaart verkies, met alles erop en eraan. Dat zit er door corona niet in. 'Geen probleem, mam', roept er dan eentje over de eettafel, 'dan leggen we je wel in de vriezer tot na corona.' Heerlijk. Dan liggen we een half uur in een deuk. Mijn afscheidsviering komt er dus wel, desnoods anderhalf jaar na corona."

"Harde humor werkt voor ons gezin. Het is bevrijdend. Toen mijn vader 26 jaar geleden aan kanker overleed, wilden we hem op de eerste verdieping opbaren. Pff, loodzwaar was hij. Dat hadden we onderschat. We lieten hem per ongeluk van de trap vallen. Met ingehouden adem stonden we onderaan de hal, tot iemand zei (met hoog stemmetje) 'nou, sorry hé, pap' en toen zijn we zo hard beginnen te lachen, dat het nu nog deugd doet."

"Als er iemand geen schrik moet hebben van dat virus, ben ik het wel. Ik ga binnenkort sowieso dood aan iets anders. En toch. Het is die versnelling. Ik wil op een warme zomeravond nog rond een vuurtje zitten met mijn kinderen. Dat de maatregelen versoepelen en de scholen weer openen, maakt me blij én het jaagt me enorm op. Afgelopen week voelde ik de drang om mijn foto's sneller te ordenen. Sneller te schrijven aan de drie boeken die ik voor elk van mijn mannen volpen met herinneringen, levenslessen en een hoop ongevraagde moederlijke raad. Alles moet af zijn, wanneer het virus toch in huis komt via school, het werk van mijn man of eender hoe. Er is één zekerheid: dan is het na enkele dagen gedaan met mij. De huisarts weet dat ik niet naar het ziekenhuis wil voor corona."

Leren strijken, wassen, koken

"Het virus is een pest, maar ook een geschenk. Zónder was ik in mijn laatste levensfase nooit twee maanden 24 uur op 24 zo dicht bij mijn gezin geweest. Dan waren er school, hobby's en vrienden doorgefietst. Elke maaltijd samen eten, hele weken met de jongens in bed kletsen, bingewatchen, lachen en huilen. Hoe heerlijk is dat? Corona bracht ook rust. Ik kreeg de tijd om mijn zonen nog te leren wassen, strijken en koken. 'Nee jongen, éérst de mouw strak trekken, dan pas het strijkijzer erover.' Ze kunnen intussen zelf ook mijn pasta met kip maken, hun lievelingsgerecht. Dat ze het praktisch aankunnen, straks, geeft me gemoedsrust. Maar ik ga geen dankjewel zeggen aan corona. Ik had veel liever voluit willen leven tot het eind."

IJsje in Rome

"Als ik in mijn extra time nog op één goal mag hopen, dan kies ik voor dat laatste ijsje op de Piazza del Risorgimento in Rome, waar ik vijf jaar woonde en werkte, vrienden voor het leven maakte en gewoon op straat mijn man Jeroen ontmoette. Nog één keer die warme, avondlijke smoglucht van Rome ruiken en ik ben thuis. Ik had de hoop al opgegeven, tot de Italiaanse regering vorige week besloot toeristen weer binnen te laten vanaf 3 juni. Als we van de Belgische regering nu ook nog 'ns ons eigen land uit mogen, dan ga ik nog één keer mijn Italiaanse vrienden opzoeken. Desnoods met de auto. Mijn huisarts zei: 'Knuffelen mag niet, maar als het echt moét, ga dan achter de rug staan, leg je hoofd tussen de schouders en sla je armen om de borst heen. Zolang je elkaars gezicht maar niet aanraakt.' En zo ga ik het doen ook. Een mens moet toch een beetje zijn eigen geluk maken. (knipoogt) Dood ga je toch."

Je kan Marijn blijven volgen op instagram: @longtrutjes

3 Vorig jaar zamelde Marijn nog knuffelgirafjes in voor kinderen uit vluchtelingenkampen op het Griekse eiland Lesbos. Die liet ze door vrijwilligers haken. "Mijn moederhart bloedt als ik het verdriet bij die kinderen zie."
Benoit De Freine Vorig jaar zamelde Marijn nog knuffelgirafjes in voor kinderen uit vluchtelingenkampen op het Griekse eiland Lesbos. Die liet ze door vrijwilligers haken. "Mijn moederhart bloedt als ik het verdriet bij die kinderen zie."

Lees ook:

INTERVIEW. Pierre Van Damme en zijn vrouw Myrjam Cramm: “Samen verzorgden wij de eerste aidspatiënten. Toen was het ‘draag een condoom’, nu ‘draag een masker’” (+)

Reizen deze zomer dan tóch verantwoord, volgens Marc Van Ranst: “Enkel naar bestemmingen waar risico niet groter is dan hier” (+)

3 Vlamingen over de feiten en fabels van Ibiza: “Seks, drugs en rock-’n-roll, maar ook méér dan het pretpark van de decadentie” (+)

Lees meer