2
photo_news

OPINIE: De stille staatsgreep van de overheidsvakbonden

In een exclusief opiniestuk voor HLN geeft politicus Jean-Marie Dedecker (LDD) zijn ongezouten mening over de recente golf van stakingen die ons land teistert.

Staken zit in de genen van de NMBS.Toen Winston Churchill op 16 mei 1940 besloot om naar Parijs te gaan om er samen met de Fransen een terugtrekking van de troepen te organiseren op de lijn Brussel-Waver, werd hij geconfronteerd met een staking van de Belgische spoorarbeiders, die het transport van de strijdkrachten bemoeilijkten. Churchill wilde ze zelfs in een "Franse colère" laten fusilleren. Zelfs een oorlog schijnt de vakbond niet te hinderen.

Op het ogenblik dat ons land gewond werd door de terreuraanslagen, hielden de verkeersleiders de vliegtuigen aan de grond en de loodsen de schepen uit de haven. Bovendien gijzelden de luchtvaartpolitie en de bagageafhandelaars ook nog de reizigers. Schaamteloze maatschappelijke terreur en schieten op een ambulance. Cipiers, die moeten werken in middeleeuwse vergeetputten en zelf de gevangenen zijn van een doorgeschoten penitentiaire pamperadministratie, hebben legitieme klachten en eisen. Maar het zijn ook civil servants met een sociale plicht die ze te allen tijde moeten vervullen. En als ze zich gedragen zoals hun klanten, door de boel kort en klein te slaan, horen ze zelf achter de tralies thuis.

Ze verkwanselen ons imago en onze welvaart. Of zoals iemand zei: staken is een drug, als je te veel slikt of spuit, sterf je aan een overdosis.

Jean-Marie Dedecker

Staken is een drug

Er is een stille staatsgreep aan de gang van de overheidsvakbonden in de sectoren waarin ze het monopolie bezitten en het maatschappelijk leven het zwaarst kunnen treffen. Stuiptrekkingen van de macht als uitloper van een vastgeroest syndicalisme en een verpolitiseerd wanbeleid. Vakbonden moeten beseffen dat ze in hun onverdroten ijver om hun doorgeschoten rechten te betonneren (zoals spoorlui die de trein doen ontsporen omdat ze kredietdagen dreigen te verliezen voor de dagen dat ze ziek of op vakantie waren) de aversie opwekken van de gegijzelde bevolking. Ze verkwanselen ons imago en onze welvaart. Of zoals iemand zei: staken is een drug, als je te veel slikt of spuit, sterf je aan een overdosis.

Zelfgenoegzame tamboer-majoors

Syndicaten zijn een wettelijke gesprekspartner en een vertegenwoordiger van de werknemers, en zonder hen krijgen we terug 19°eeuwse toestanden Maar de klassenstrijd is gestreden en ze vertegenwoordigen in de eerste plaats nog zichzelf. Rode notionele Rudy De Leeuw (ABVV) en bleekgroene Arco Marc Leemans (ACV) & Co halen jaarlijks meer dan 700 miljoen euro op bij hun leden en bij de overheid, die ze zelfs onbeschaamd oppotten op buitenlandse rekeningen. Het is de plicht van deze valse profeten om de sociale vrede te herstellen en hun afbraakpolitiek te staken, in plaats van als zelfgenoegzame tamboer-majoors op kop te lopen van de fanfare van blauwe, rode en groene hesjes. De burger is terecht bezorgd en boos voor de halfslachtige maatregelen van een steeds gulziger worden onbeschaamde overheid, maar kan het pestgedrag van cheminots missen als kiespijn.

2
Belga

Rood of geen brood

België kraakt in zijn voegen op zijn communautaire grenzen. Het Waalse syndicalisme is bedroevend afgegleden naar vakbondsterrorisme met een permanente gijzeling van de burger als stakingswapen, en met de Parti Socialiste en de PTB als politieke beschermheren. Een politieke verrottingsstrategie om de regering te laten vallen met straatgeweld volgens het klassiek socialistisch model: rood of geen brood. Op elke drie PS-kiezers zijn er twee inactief. Hun syndicale vuurwerkmakers leven volgens het motto van wijlen de Franse komiek Coluche: "De syndicalisten zijn het zodanig gewoon om niets te doen dat ze een staking een dagje actie noemen."

Vlamingen en Walen zijn van elkaar vervreemd, zelfs in betogingsijver. We leven gescheiden van tafel en bed in een koterij van staatsstructuren met verlammende overkoepelende bevoegdheden. Ons land zit niet alleen op het tandvlees, maar het ganse gebit is rot. We hebben daarenboven nog een tandeloze regering die zich verliest in zelfbeklag en zwartepieten. De kracht van verandering is gestrand in onvermogen en platvloers gekibbel. Ze zou al kunnen beginnen met het afsluiten van regionale arbeidsovereenkomsten, minimale dienstverlening, rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden en syndicale verkiezingen bij de staatsambtenaren.

Ons land zit niet alleen op het tandvlees, maar het ganse gebit is rot. We hebben daarenboven nog een tandeloze regering die zich verliest in zelfbeklag en zwartepieten.

Jean-Marie Dedecker

Sabena-scenario

Om een Sabena-scenario te vermijden zou ze de NMBS kunnen privatiseren, net zoals in Groot-Brittannië en Finland, en ook de loodsen, zoals in Nederland. De vakbonden in Nederland hebben een paar jaar geleden al beslist om het stakingswapen op te bergen, omdat vasthouden aan verworven rechten die sociaal niet meer haalbaar zijn meer economische bedrijvigheid en welvaart vernietigt dan bewaart. Als deze  regering vleugellam blijft kan alleen een confederale staat ons terug leren vliegen.

Lees meer