photo_news

Opinie: Optima is wat je krijgt als de macht geen tegenmacht meer voelt

EERLIJKER IS BETER

Onze analist Jan Segers laat zijn licht schijnen over de zaak-Optima en de politieke consequenties ervan. Zijn opinie krijgt u vandaag uitzonderlijk integraal op HLN.be te lezen. "Dertig jaar paars bestuur heeft van Gent een modieuze en glorieuze stad gemaakt, helaas op het incestueuze af."

Suboptimaal. Letterlijk: minder goed dan het best mogelijke. Dat is het favoriete eufemisme van welbespraakte politici als ze eigenlijk willen zeggen dat iets rotslecht is, ellendig of ­ramp­zalig. Dat soort wufte woorden, ­bedoeld om de harde feiten te ­ver­zachten, persoonlijke blunders te ­vergoelijken en stinkende potjes toe te dekken, mijdt uw krant doorgaans als de pest. Maar in het geval van Optima valt aan de woordspeling niet te ­weerstaan. Suboptimaal, anders kan je de desastreuze communicatie van de hoofdrolspelers in dit dossier niet ­omschrijven. Jeroen Piqueur, Luc Van den Bossche, Geert Versnick, Daniël Termont, telkens als ze in dit dossier hun mond opendoen - ulder moale, in dit Gentse geval - maken ze het ­alleen maar erger. Wie gelooft die ­mensen nog?

Jeroen Piqueur. Arme, verpauperde Jeroen Piqueur. Tot vorige week nog de vleesgeworden megalomanie, ­vereeuwigd in de gepersonaliseerde nummerplaat XXL001 op zijn limou­sine. Een Rolls-Royce, met de y van ­yuppie-jacht. Nu van rechtswege ­bevroren in zijn privévermogen. Daarvoor vroeg hij de schamele schade­vergoeding van 100.000 euro, maar een harteloze rechter ging daar niet op in. Zelfs een brood kopen is meneer ­Piqueur niet meer gegund, jammert zijn advocaat. Voelt u nu net als ik een schijn van medelijden opwellen? En vindt u nu ook dat minister Homans haar goed hart moet tonen en deze stakker een maaltijd van 1 euro moet aanbieden, zoals aan alle kansarmen? Ja toch?

Next: Luc Van den Bossche. Arme, rijke Luc Van den Bossche. Altijd een superieure betweter geweest, een lust voor het journalistieke oor, maar plots weet hij van niets meer. Een ­selectief geheugen is in zijn geval geen defect, maar een talent. Van den ­Bossche streek een extra jaarloon op toen hij van Optima Bank ­verkaste naar Optima Global Estate. Ongevraagd, voor zover hij zich kan herinneren. Als dank voor bewezen diensten. Fair play, zoals hij dat noemt. Nog altijd ­beschouwt hij zichzelf als een ­socialist. Maar is socialisme voor Luc Van den Bossche ooit meer geweest dan het dichtstbijzijnde alibi? En als John Crombez het niet doet, waarop wacht Freya dan om papa's lidkaart van de sp.a zelf te verscheuren? Is het niet uit mededogen, laat het dan uit eigenbelang zijn. Partijbelang? Te laat. De sp.a heeft zware averij opgelopen.

Next: Geert Versnick. Arme, hypocriete Geert Versnick. Beau ­garçon van het Gentse liberalisme. Handelsreiziger van de politiek. Charme te koop, in het geval van ­Versnick bijna letterlijk, beweren kwatongen. Zijn mandatenlijst leest als een omnibus van twintig jaar Gentse stadsontwikkeling. Geen steen wordt in de fiere stede op een andere gelegd, geen kraan open­gedraaid of Geert Versnick heeft er de hand in en een percentje op, ­fluisteren kwaadsprekers. Geert ­Versnick heeft nu twee van zijn twaalfduizend man­daten neergelegd. Niet omdat hem ­wettelijk of deontologisch wat dan ook te verwijten valt, zegt hij, maar omdat hij mogelijk een perceptieprobleem heeft. Huh? Versnick ­vermengt belangen zoals u en ik een kwartje kilo gehakt door onze spaghetti­saus mengen: zonder na­denken, met de vanzelf­sprekendheid van de routinier. Daar komt hij tot vandaag ongestraft mee weg. Waarop wacht de anders zo ­springerige en spraakzame Gwendolyn Rutten om Geert Versnick tot politiek ontslag te dwingen? Versnick is 59. Dan heb je als liberaal te veel gezien, te veel gehoord, te veel beleefd om alsnog weggezet te worden waar je thuishoort: bij het grof huisvuil.

Next: Daniël Termont. Arme, ­miskende Daniël Termont. Volksmens zonder voorgaande, machtsmens ­zonder weerga. Wie zijn onschuld uitschreeuwt in een Albanees aandoende videoboodschap, doet dat ontegensprekelijk. Termont is met die apologie de grens overgestoken van aandoenlijk naar pathetisch. Hij heeft het voordeel van de twijfel ingeruild voor het nadeel van de schijn. Of de burgemeester ooit letterlijk op de boot van Jeroen Piqueur heeft gestaan, figuurlijk met de broek op de enkels, doet er niet toe. Zeker is dat hij en Piqueur in hetzelfde schuitje zitten. Termont liegt zichzelf dezer ­dagen een weg naar de waarheid. ­Terecht is hij verkozen tot de op één na beste burgemeester in de wereld. Maar er is een reden waarom hij niet de allerbeste is. Dat zou hij pas zijn mocht hij de nieuwe slogan van zijn sp.a ter harte nemen: eerlijker is beter. Helaas lijkt Termont zelf niet meer te beseffen hoe onaantastbaar machtig hij wel is. ­Anders bel je als politicus niet de ­bevriende procureur op met de vraag om een gerechtelijk onderzoek naar ­jezelf te starten. Ons kent ons in Gent. Termont kent iedereen en iedereen kent Termont, op het ongezonde af.

Laten we de keizer vooral ­geven wat hem toekomt. Gent is de jongste decennia onherkenbaar ver­anderd. Ten goede, ziet zelfs een blinde. Dertig jaar paars bestuur heeft van Gent een modieuze en glorieuze stad gemaakt, helaas op het incestueuze af. Optima is wat je krijgt als de macht geen tegenmacht meer voelt. Als ­roekeloosheid routine wordt en schaamteloosheid de gewoonte. Als alle schotten tussen de politiek, het zakenleven, de banken en zelfs de toezichthouders en de magistratuur zijn gesloopt. Dan dreig je Charleroi aan de Leie te worden. Rood en blauw hebben Gent hipper en hotter gemaakt dan ­welke Vlaamse stad dan ook, maar in al hun cynisme schreeuwen ze vandaag om een wissel van de macht. Om ­l'alternance du pouvoir. Met politieke voorkeur heeft dat niets te maken. Het is een kwestie van politieke hygiëne.

Lees meer