2 Illustratiebeeld
Photo News Illustratiebeeld

Exclusief voor abonnees

Werken in tijden van corona: lopen de laagste lonen de grootste risico’s?

Het coronavirus maakt geen onderscheid in rang of stand? In de Verenigde Staten worden toch vooral zwarten en latino’s erg zwaar getroffen. Ook bij ons is er veel ongerustheid onder de bejaardenhelpers, zorgkundigen, schoonmakers en pakjesbezorgers. Supermarktmedewerkers voelen zich al wekenlang ‘kanonnenvlees’, en eisten extra premies. Het zijn toch vooral zij met de laagste lonen die in de vuurlijn staan, en onze maatschappij draaiende houden. Lopen de laagste lonen de grootste risico’s?

Over het algemeen lopen werknemers helemaal onderaan de inkomenspiramide met een lage opleidingsgraad de grootste risico’s op de arbeidsmarkt, weet ook Ive Marx, hoogleraar sociaal-economische wetenschappen aan de UAntwerpen. Wat de coronacrisis betreft, is het volgens de ‘ongelijkheidsprof’ nog te vroeg om al over genoeg onderzoeksdata te beschikken om conclusies te trekken. “Maar uit onderzoek naar andere infectieziekten blijkt wel hoe nauwer het contact met anderen op het werk, des te groter het besmettingsrisico.” En dus is het als werknemer gewoon beter om ‘in uw kot’ te blijven. Maar dat is natuurlijk veel makkelijker als ‘senior brand manager’ of ‘advertising consultant’, dan als bejaardenhelper of rekkenvuller in het warenhuis, werknemers die doorgaans toch een pak minder verdienen. 

Lopen de laagste lonen de grootste risico’s? “Goh, dat is zeker niet altijd 1 op 1 zo:  aan de kassa werken, pakketjes afleveren of huisvuil ophalen, hangt niet noodzakelijk samen met een veel hoger besmettingsrisico”, zegt Marx. “De specifieke arbeidsomstandigheden, en vooral de mate van fysiek menselijke contact, zijn hierbij bepalend.”

Beroepsrisico

In die zin lopen artsen, zorg- en verpleegkundigen vandaag natuurlijk wél letterlijk ‘in de vuurlinie’, wat ze zelf ook weten. “Het klopt dat niet iedereen hiervoor even goed financieel wordt gecompenseerd. Het is algemeen geweten dat zorg- en verpleegkundigen, en zeker het ondersteunend schoonmaakpersoneel, niet de hoogste lonen genieten. Anderzijds is het ook niet eenduidig zo dat de ‘laagste lonen het grootste risico lopen’: dokters, maar bijvoorbeeld ook tandartsen – naar verluidt de grootste risicogroep - worden wel behoorlijk betaald. Gevaar op besmetting is in de geneeskunde en zorgsector nu eenmaal een inherent beroepsrisico. Dat is niet nieuw.”

In NY worden latino’s en kleurlingen economisch gedwongen aan het werk te blijven. Dat is hier toch minder uitgesproken.

Ive Marx

Onze situatie niet vergelijkbaar met VS of UK

De situatie op onze arbeidsmarkt is volgens de expert in arbeidsongelijkheid ook geenszins te vergelijken met die in het Verenigd koninkrijk, en al helemaal niet met de Verenigde Staten, waar vooral de zwarten en Hispanics met de ‘slechtere jobs’ zwaarder worden getroffen. Met dank aan onze goede sociale zekerheid. “Als je ziet wie er in New York nog aan de slag is, dan zijn dat de latino’s en kleurlingen die gewoonweg economisch gedwongen worden”, weet Marx. “Daar is geen sociaal vangnet. Mijn vriendin is er docente. Een studente kon onlangs haar werk niet inleveren, omdat ze die dag 100 lijken in koelwagens had moeten plaatsen – ze moest wel, of had geen inkomen om de huur te betalen. Bepaalde bevolkingsgroepen moéten er wel blijven werken, vaak in omstandigheden met verhoogde gezondheidsrisico’s. Komt daarbij dat men er doorgaans met velen samen in kleine woningen leeft, in buurten met meer luchtvervuiling en velen, ondanks ‘Obamacare’ nauwelijks of niet tegen ziekte zijn verzekerd. Bij ons is de situatie dan toch heel wat minder extreem.”

2 Illustratiebeeld
Photo News Illustratiebeeld

Turkse gemeenschap

Blijft dat ook bij ons de meest kwetsbare bevolkingsgroepen in de maatschappij sowieso gevoeliger zijn voor allerlei gezondheidsproblemen, zo weten we uit voorgaande epidemieën. “Maar dat geldt ook van andere crisissen, en zelfs het gewone, dagdagelijkse leven”, zegt hoogleraar Sarah Van de Velde, docent gezondheidssociologie aan de UAntwerpen. “De minder begoeden, doorgaans ook lager opgeleid, worden meer blootgesteld aan risico’s, op allerlei vlakken: ze weten minder hoe zich te beschermen, hoe de juiste arts te contacteren en er uit te leggen wat er precies scheelt. Vaak zitten ze ook in jobs waarbij ze wel moéten blijven werken: als fabrieksarbeider of winkelbediende in de Colruyt kan je nu eenmaal niet thuiswerken.” Van de Velde wijst als voorbeeld naar de Turkse gemeenschap, die vooral in Limburg zwaar werd getroffen. “Vaak beseffen die mensen de ware omvang van het risico niet. Er is ook de andere manier van samenleven, vaak in grotere groep. Maar hun gemiddelde jobstatus maakt dat ze, in tegenstelling tot de bediende of het kaderlid, bijvoorbeeld wel nog elke dag naar de fabriek moeten.”

Lees ook:

Ook wie in supermarkt werkt is bang: “We willen klanten vragen om achteruit te gaan, maar dat durven we niet altijd” (+)

22 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Bart Versmissen

    Mensen die nu nog aan't werken zijn hoeven niet te betalen voor de mensjes die thuis aan't niksen zijn. Da's pure discriminatie! Unia mag een klacht verwachten van mij!

  • emiel wouters

    Da's toch al altijd zo geweest, kijk eens bij de vuilkar, en de bouw. De overproductie. Alle smerige beroepen worden niet naar behoren betaald. Maar ja die rijken rekenen dan ook dat jij het wel met je leven zal betalen. Toch al iets positief om over na te denken, wat de rijken allemaal niet voor jullie doen.

Lees meer