Christie Tate.
Twitter Christie Tate.

“Mijn dochter ontdekte wat ik in blogs over haar geschreven heb en vroeg om ermee te stoppen. Ik leg graag uit waarom ik dat niet zal doen”

“Hoe egoïstisch moet je daar niet voor zijn? Ik vind haar een vreselijk persoon.” Christie Tate heeft de wind flink van voren gekregen na een controversieel opiniestuk in ‘The Washington Post’. Bron van frustratie zijn de vele blogs waarin de schrijfster haar leven als moeder van twee kinderen uit de doeken doet. Haar negenjarige dochter heeft nu ontdekt dat allerlei foto’s en verhalen over haar druk de ronde doen op internet. Ze vroeg uitdrukkelijk om haar privéleven niet langer zomaar op straat te gooien, maar Tate weigert aan die wens te voldoen. In het artikel legt ze haar beweegredenen uit. “Als ik helemaal niets meer over haar zou schrijven, zou ik een belangrijk deel van mezelf afsluiten. En dat is negatief, zowel voor mij als voor haar”, klinkt het onder meer.

“Mijn dochter vroeg om te stoppen met schrijven over het moederschap. Dit zijn de redenen waarom ik dat niet kan doen”, luidt de veelzeggende titel van het stuk. Tate beklemtoont dat ze het standpunt van haar dochter begrijpt: er zijn veel collega’s die net om die reden hun gezin niet meer vernoemen. Maar zij dus niet. “Mijn plan is om een gulden middenweg te bewandelen. Er moeten grenzen afgebakend worden, maar ik ben van mening dat kinderen niet altijd hun zin moeten krijgen.”

“We hebben afgesproken dat ik geen foto van haar meer gebruik zonder haar toestemming. Ik zal het haar ook telkens op voorhand laten weten als ik iets over haar schrijf en zal dat soort schrijfsels ook tot een strikt minimum beperken. En misschien zal ze in de toekomst hier en daar iets mogen aanpassen, als iets haar niet zint. Ik overweeg ook om het pseudoniem Roshelle te gebruiken in plaats van haar echte naam.”

“Mamabloggers zijn de ergste soort”
Voor heel wat mensen volstaan die toegevingen echter niet. “Mamabloggers zijn de ergste soort. Die dochter smeekt om niet langer vernoemd te worden, maar toch gaat ze er gezellig mee door omdat ze anders niet zichzelf kan zijn.” Of nog: “Je dochter zal je nu nooit nog een geheim komen vertellen. Wat een manier om de moeder-dochterrelatie kapot te maken, en dan zit ze nog niet eens in de puberteit. Ik hoop dat het dit allemaal waard was, Christie.” En: “Je hebt iets onvergeeflijks gedaan ten opzichte van jouw dochter, en dat alleen maar om je carrière een boost te geven. Zij is diegene die er de rest van haar jeugd moet mee leven.”

Al zijn er hier en daar ook andere geluiden te horen. “Mijn kinderen zijn intussen tieners geworden, maar ik vind bijna nergens nog eerlijke getuigenissen over die leeftijdscategorie terug. Vroeger voelde ik me tenminste niet zo alleen”, aldus een zekere Jenny Fosket.

Tate is in haar blogs altijd brutaal eerlijk geweest. Zo vertelde ze onder meer hoe ze omging met de doodstrijd van haar vriendin Meredith, bracht ze haar onzekerheden ter sprake en biechtte ze op dat ze aan een eetstoornis leed. Haar stukken verschijnen op sites zoals ‘The New York Times’ en ‘The Washington Post’, daarnaast verdient ze haar brood als advocate. Hieronder leest u haar volledige betoog.

“Meest legendarische kerst ooit”
“Dit is de meest legendarische kerst ooit!”, riep mijn dochter van achter het scherm van haar nieuwe laptop. Na drie jaar smeken zijn we dan toch overstag gegaan. De computer was bedoeld als hulpmiddel voor haar schoolwerk, maar zij interpreteerde het eerder als instrument om te bingewatchen en op de hoogte te blijven van het liefdesleven van Zac Efron. Haar pure vreugde heeft bijna veertien uur geduurd.

Toen wilde ze op verkenning gaan met haar laptop. Eerste halte: een zoekopdracht op mijn naam. Tweede halte: mijn kamer, waar ze kwaad naartoe stapte. Ik kreeg het gloednieuwe toestel haast in mijn gezicht geslingerd.

Met de mond vol tanden
“Wat heeft dit te betekenen?”, vroeg ze. Het scherm stond vol foto’s van haar als baby, peuter en kleuter, samen met de blogposts die ik over haar geschreven had. “Waarom staat dat allemaal op internet?” Ze wilde het antwoord kennen, en dat recht had ze natuurlijk.

Ik wist dat er ooit een dag zou komen waarop mijn kinderen me ter verantwoording zouden roepen. Ik had al artikels gelezen omtrent het thema, en de ethiek die ermee verband houdt. Ik schreef over hun eet- en slaapgewoontes en hun vreselijke smaak qua kledij, maar ze waren te jong om dat te beseffen. Nu ik met een uitleg moest komen, stond ik echter met de mond vol tanden.

“Niets gênants teruggevonden”
Ik stotterde en raakte niet uit mijn woorden. Ik probeerde tijd te kopen, zodat ik nog eens kon lezen welke wijze raad lotgenoten voor me hadden. Toen dat faalde, heb ik gewoon de waarheid verteld: ik schrijf artikels over onze familie en ja, soms steek ik er eens een foto bij. Ze nam daar echter geen genoegen mee. “Nu zou ik dat niet meer doen zonder jouw toestemming”, beloofde ik.

Of de hele boel van internet kon gehaald worden, wilde ze weten. Nee, dat was niet mogelijk. Ze zuchtte eens stevig en sloeg met de deur.

Ik heb oude artikels herlezen en vond er niets gênants in terug. Maar daar denkt zij duidelijk anders over. Enkele jaren geleden had ik het over een teleurstelling in haar sociale leven: een meid die ze haar beste vriendin noemde, weigerde plots nog te praten met haar. Ik beschreef die situatie vanuit het standpunt van de moeder, maar ik kan me voorstellen dat zij die pijnlijke episode liever niet gedeeld zag worden op internet.

“Belofte die ik niet kan maken”
Ik merk dat collega’s niets meer publiceren van zodra hun kinderen een zekere leeftijd bereikt hebben. Ze stoppen ermee om de privacy van hun kroost te garanderen.

Ik respecteer die aanpak, maar die belofte kan ik niet maken. Mijn dochter is zeker oud genoeg om haar bezwaren op tafel te leggen: als ik foto’s gebruik die haar niet bevallen of als een stuk van de inhoud haar niet aanstaat, moet ze mij dat zeggen. Maar ik zal het moederschap in mijn schrijfsels blijven aankaarten. En dan is de link met haar leven natuurlijk snel gelegd.

“Gulden middenweg”
Als ik nu zou beloven om niets meer over haar te schrijven, zou ik een belangrijk deel van mezelf afsluiten. En dat is negatief, zowel voor mij als voor haar. Het is daarom mijn bedoeling om een gulden middenweg te bewandelen. We zullen samen de grenzen afbakenen van de verhalen die ik schrijf en de foto’s die ik gebruik. Er zullen harde confrontaties volgen, maar liever dat dan zomaar op te geven. Moeders voelen tegenwoordig een culturele druk om kinderen zo veel mogelijk hun zin te geven, maar mag ik daar nog van mening over verschillen?

Mijn dochter heeft er niet om gevraagd dat haar moeder een schrijfster is, maar dat is nu eenmaal wie ik ben. Als je dat van me afneemt, voelt dat even beledigend aan als wanneer ik helemaal geen rekening zou houden met haar gevoelens en privacy.

“Absoluut vetorecht”
We hebben nu afgesproken dat ze een absoluut vetorecht heeft op elke foto. Ik zal vooraf met haar bespreken waar ik het over wil hebben en ik zal haar rol zo veel mogelijk beperken. Wijzigingen aanbrengen in de tekst? Daar heb ik nog geen belofte over gedaan, maar ik hou er rekening mee in de toekomst. Ze vroeg ook om haar voortaan Roshelle te noemen, daar denk ik nog over na.

Ik beloofde wel plechtig om niets slechts over Zac Efron te schrijven. Daar zal ik me zonder meer aan houden.

44 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Angelo Cabooter

    Toch vreemd dat ze niet is aangeklaagd voor privéschending?! Ze zou zeker 20 jaar gevangenisstraf moeten krijgen!!!

  • Herwig Coryn

    Zeer onverstandig

Lees meer