2 De vakgroep lichamelijke opvoeding tijdens de uitreiking van de trofee. Grietje (derde van links) en zus Ann (vijfde van links) waren erbij.
RV De vakgroep lichamelijke opvoeding tijdens de uitreiking van de trofee. Grietje (derde van links) en zus Ann (vijfde van links) waren erbij.

"Spel in natuur ideaal om Jan te eren"

SINT-AUGUSTINUS HERDENKT OVERLEDEN, POPULAIRE LEERKRACHT

"Dit kubbtornooi is een schitterende manier om Jan te herdenken. Het spel wordt in de natuur gespeeld en Jan was daar ontzettend graag", zegt Grietje Schepers. Op 13 april overleed haar man Jan Sijbers (47) uit Ubbersel bij Heusden-Zolder na een slepende ziekte. De leerlingen van het Sint-Augustinusinstituut Bree betoonden de populaire leerkracht geschiedenis nu de laatste eer.

Vorige vrijdag sloten de leerkrachten van SAB het schooljaar af met een kubbtornooi ter ere van Jan. Zijn vrouw Grietje mocht samen met zijn zus Ann de trofee uitreiken. "Het was een hele warme middag", vertelt Grietje. Het is niet toevallig dat een kubbtornooi werd georganiseerd. Sportleraar Jan Gerits was al jaren bezig met de organisatie van een dergelijk tornooi. Onder de collega's van SAB ontstond een ploegje waar ook Jan deel van uitmaakte. Met het oog op de laatste schooldag kwam men dan ook op het idee afscheid te nemen van het schooljaar met zo'n spelletje kubb. "Jan zou dat zelf ook heel tof gevonden hebben", legt Grietje ontroerd uit.


Het tornooi werd omgedoopt tot 'SIJB-KUBB'. Uiteindelijk kregen 'De Clubbers' de trofee uit handen van Grietje. "Ik vroeg wel of Ann, de zus van Jan, ook mee de trofee mocht overhandigen", zegt Grietje. "Het was een schitterend initiatief. Kubb wordt in de natuur gespeeld en daar was Jan ontzettend graag. Hij was al acht jaar conservator van een natuurgebied bij ons in Eversel om de hoek. Sinds de kinderen wat groter waren, hield hij zich bezig met afval verzamelen en rond te wandelen in het groen. Zijn tweede liefde waren IJslanders. Samen met een vriend sprong hij op een paard en genoot van het bosrijke gebied. Een tornooi met IJslanders was niet haalbaar", lacht Grietje.


Wanneer over Jan Sijbers gesproken wordt, blijkt meteen dat hij voor iedereen op het Sint-Augustinus meer was dan zomaar een collega. "Hij had een heel nauwe band met heel wat mensen op onze school. Tijdens de twee schooljaren dat hij heeft moeten vechten tegen de ziekte, stond iedereen voor hem klaar. Zijn overlijden heeft ook heel wat teweeg gebracht, van het tornooi willen we een jaarlijkse traditie maken", vertelt directeur Ludo Jacobs.


Ook Grietje merkte dat de hechte band tussen Jan en de andere leerkrachten. "Hij gaf 21 jaar les op de school en het was een grote vriendengroep geworden. Soms kom ik nog oude foto's van hem tegen van de Rome-reis die hij mee organiseerde. Dan besef ik: ze gingen gewoon samen op vakantie. In december van dit jaar moest Jan radiotherapie ondergaan omdat zijn longtumor was uitgezaaid. Dagelijks moest hij naar het Virga Jesse Ziekenhuis in Hasselt. Zijn collega's maakten een schema op om te rijden. Dat maakte die band nog sterker."


Toen Jan overleed, werden er twee diensten georganiseerd. "Vrijdagavond was er een dienst in de kerk van Bocholt. De leerkrachten vroegen zelf of ze de dienst in elkaar mochten steken. Dat was voor iedereen erg pakkend, maar ze waren blij dat ze dat konden doen. Een dag later hielden we nog een intieme dienst voor familie en vrienden. We zaten op dat moment immers met 160 collega's, maar ook een heel aantal ex-collega's, leerlingen en oud-leerlingen. Ik kreeg achteraf via Facebook trouwens nog veel boodschappen waarbij vroegere leerlingen van Jan zegden dat ze dankzij hem ervoor gekozen hadden geschiedenis te gaan studeren. Ik had zo graag eens een vlieg willen zijn. Zo had ik Jan tijdens zijn lessen vol passie en humor kunnen zien...", mijmert Grietje.

2 Grietje en Jan bij de IJslanders waar hij zo graag tochtjes op maakte.
RV Grietje en Jan bij de IJslanders waar hij zo graag tochtjes op maakte.

Herinneringen

Door het delen van herinneringen en het herdenken van Jan tijdens het kubbtornooi blijft de gedachte aan hem levend. "Af en toe komen zijn vrienden bij ons thuis zitten. Op sociale media kom ik onbekende mensen tegen uit Bocholt die Jan goed kenden toen hij achttien was of die met hem in Leuven zaten. Ze sturen me foto's, verhaaltjes en anekdotes door. Zo ging hij blijkbaar ooit eens dansend door de weide van Afro Latino... Het doet zowel bij hen als bij mij deugd dat ze die herinneringen kwijt kunnen. Op die manier blijft hij steeds onder ons."

Lees meer