Carla Claeys met een foto van haar overleden dochter Charlotte.
Lukas Carla Claeys met een foto van haar overleden dochter Charlotte.

Carla verloor haar 12-jarige dochter na spoorlopen: “Ik moet het blijven zeggen: blijf weg van de sporen”

Van januari tot mei van dit jaar werden 353 mensen betrapt terwijl ze op de treinsporen liepen. Cijfers die hard aankomen bij Carla Claeys uit Hoeilaart. Haar 12-jarige dochter Charlotte werd bijna vijf jaar geleden geraakt door een trein terwijl ze op de sporen stond. Daarom probeert Carla nu zoveel mogelijk mensen te waarschuwen voor de gevaren. "Ik moet op die nagel blijven kloppen, zo hou ik haar herinnering levend."

Carla Claeys ontvangt ons in haar charmante tuin net buiten Hoeilaart. De sfeer is er gemoedelijk, ondanks het zware onderwerp. Net geen vijf jaar geleden werd haar dochter Charlotte in het station van Groenendaal gegrepen door een aanstormende trein. Charlotte stond op het moment van het ongeval op de sporen. Iets wat nog altijd heel vaak gebeurt. Spoorbeheerder Infrabel krijgt er dagelijks mee te maken en zet dan ook regelmatig campagnes op om mensen beter te laten begrijpen wat de gevaren zijn. Afgelopen week werd er in de Eén-soap Thuis nog een speciale scène aan gewijd, mee op initiatief van de spoorbeheerder. Carla probeert haar steentje bij te dragen door haar verhaal te vertellen. Ook al is dat niet altijd makkelijk.

Je probeert nu zo veel mogelijk mensen te waarschuwen voor de gevaren van spoorlopen?

Claeys: "Dat verhaal moet nog steeds worden verteld. Het is ongelooflijk dat mensen op de treinsporen lopen, terwijl iedereen weet dat dat zo gevaarlijk is. Van kinderen begrijp je dat nog, die zijn zich daar niet altijd van bewust, maar zelfs volwassenen doen het. Ik heb laatst een demonstratie gehad van Infrabel met een VR-bril. Daar zie, hoor en voel je de trein op je afstormen. Dat zou iedereen moeten doen, zodat dit nooit meer gebeurt. Veel jongeren halen gekke dingen uit op en rond de treinsporen. Ze denken dat het allemaal maar fictie is. Maar het leven is niet zoals in de films, het is echt en het raakt je hard."

Is het niet moeilijk om steeds die herinnering naar boven te halen?

Claeys: "Door het verhaal van Charlotte en mijn eigen ervaringen te delen, hoop ik een klein verschil te kunnen maken. Ik ben er ook bij De Madammen op Radio 2 mee geweest. Als wat ik zeg een verschil kan maken of iemand kan doen nadenken over zijn gedrag, dan is het dat waard. Ik heb na het ongeval veel gepraat met Thomas Baeken, de woordvoerder van spoorbeheerder Infrabel. We houden contact omdat hij me na het ongeval van Charlotte heeft geholpen. Zo komt het dat ik probeer te helpen met hun campagnes tegen spoorlopen, bijvoorbeeld door ook te gaan spreken in scholen."

Wat is er precies gebeurd op die noodlottige dag?

Claeys: "Charlotte had me die dag gevraagd of ze naar Leuven mocht gaan. Twee dagen later zouden we op vakantie vertrekken, dus ik gaf pas toe toen ze beloofde om haar koffers nog te maken als ze terug was. Ik heb haar nog gebeld, tien minuten voor het ongeval gebeurde. De batterij van haar gsm was leeg, anders had ik haar nog aan de lijn gehad. Ik ben blijven bellen, maar kreeg uiteraard geen antwoord. En toen stond de politie aan de deur om te zeggen dat mijn dochter dood was. Ze was samen met vriendinnen in het station van Groenendaal. Daar hebben ze blijkbaar foto's genomen op de sporen. De trein is er komen aanrijden tegen 140 kilometer per uur. De vriendin van Charlotte die naast haar stond is nog net op tijd kunnen wegspringen, maar Charlotte was te laat."

Als ouder moet je wereld dan wel instorten?

Claeys: "Ik ben mensen beginnen bellen om ze op de hoogte te brengen. De eerste twee uur daarna waren er geen tranen. Het was alsof die vast zaten in mijn keel. Pas de dag erna werd alles duidelijk: dat ik verder zou moeten leven zonder haar. Tijdens die periode heb ik me een zombie gevoeld. Ik vroeg me af of het ooit wel zou lukken om verder te leven zonder Charlotte. Maar je moet er door. We hebben wel heel veel hulp gehad van vrienden. Vaak heb ik nog een dip als ik iets vind dat me aan haar herinnert. Dan geraak ik in de put, maar ik weet dat ik er uit moet. Charlotte keert daardoor niet terug. Ik weet dat zij niet zou willen dat ik heel de tijd ongelukkig zou zijn."

De periode daarna moet hard zijn geweest?

Claeys: "Drie weken na het ongeval ben ik opnieuw gaan werken. Je moet immers bezig blijven. Ik had het geluk dat ik daar met veel mensen in contact kwam. Zo raak je niet afgesloten. Aan de andere kan waren er ook momenten dat ik het niet aankon om mensen tegen te komen. Dan moest ik weglopen en wenen. Het eerste jaar is het moeilijkste geweest. De eerste verjaardag, de eerste Sinterklaas, de eerste kerstmis zonder haar... Dat zijn momenten die heel hard aankomen. Toen het ongeval een jaar geleden was, ben ik naar Spanje gegaan. Ik wou niet in België zijn op dat moment. Maar zelfs daar werd ik overmand en heb ik krampen gekregen in mijn benen van het verdriet. Na de eerste verjaardag van haar dood, ging het wat makkelijker. Maar dat is relatief natuurlijk. De dood van je kind kan je nooit loslaten."

Hoe ga je daar vandaag de dag mee om?

Claeys: "Het is nu bijna vijf jaar geleden, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat we thuis over Charlotte praten. Dat is ook onze manier om de herinnering aan haar levend te houden. Als dat allemaal taboe zou zijn en je zou daar niet over mogen spreken, dan is dat voor mij alsof Charlotte een tweede keer zou sterven. Dit jaar in november zou ze trouwens 18 jaar geworden zijn. Ze was zelf ook altijd heel levendig en enthousiast. Ze was heel creatief en geweldig goed in tekenen. Charlotte was een heel positief ingesteld kind en zo probeer ik ook te leven. Ze zou zelf ook niet willen dat ik een hele dag zit te janken, ze zou willen dat het leven verder gaat. Maar ze blijft in mijn hart zitten. Je gaat het leven ook anders bekijken. Ik leef nu ook heel hard mee met die ouders van die vermiste jongen in Australië. Wat ik meegemaakt heb is heel erg, maar de onzekerheid die zij doormaken dat moet werkelijk verschrikkelijk zijn."

Na het ongeval kreeg je dan nog eens

een factuur van 19.000 euro in de bus?

Claeys: "Ja, dat was in november, een paar maanden na het ongeval. Dat was zogezegd de factuur voor de kosten en voor de opgelopen vertragingen van de trein. Dat hou je toch niet voor mogelijk? Zelfs onze verzekeringsmaatschappij stond paf. Ik heb meteen gezegd: die ga ik niet betalen. En ik heb gelijk gekregen ook.

1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Peter Janssen

    Hartverscheurend...het verlies van je kind verwerk je nooit helemaal. Sterkte, Carla.

Lees meer