iStock

Ervaringsdeskundige schrijft open brief aan CD&V: “Abortus is geen kwestie van regeren, maar een vrouwenkwestie”

“Er is niets zo moeilijk om je kind NIET geboren te laten worden. Ik hoop dat de mannen in de Wetstraat dit ooit eens gaan begrijpen.” Zo besluit Annemie Du Bin (48) uit Heist-op-den-Berg een open brief gericht aan CD&V en alle tegenstanders van de wijziging van de abortuswetgeving. De mama spreekt uit ervaring.

Du Bin volgt het abortusdebat met veel belangstelling. Toen ze een gesponsord bericht van CD&V in de tijdlijn van haar Facebookpagina vond, besliste ze een open brief te schrijven naar voorzitter Joachim Coens. “Omdat er leugens worden verspreid.”

De discussie stoort haar mateloos. “Het zijn weer mannen die hierover willen beslissen, maar ze weten niet waarover ze bezig zijn. Ik hoor te veel bullshit van mensen die het niet hebben meegemaakt.”

Na het bericht van CD&V kreeg ze er ook nog een van N-VA. “Ik vind het onbegrijpelijk dat hierover politieke spelletjes worden gespeeld. Het is geen kwestie van regeren, maar een vrouwenkwestie. Elke vrouw zou dit voor zichzelf, eventueel met de partner, moeten kunnen beslissen.”

Annemie Du Bin is mama van drie gezonde kinderen.

Haar volledige open brief lees je hier:

Beste Joachim Coens

Ik opende zonet mijn facebook en vond daar een gesponsord bericht van u, betaald door uzelf over de hele abortuskwestie...

Al jaren heb ik zelf een uitgesproken mening over abortus, al die tijd heb ik dit meestal voor mezelf gehouden want mijn mening is heel subjectief omdat ik het zelf meemaakte. Maar als u wenst te betalen om uw mening aan mij op te dringen, dan zie ik het als mijn PLICHT om ook mijn mening te zeggen, omdat u de uwe aan mij wilt OPDRINGEN...

Het stoort me enorm dat deze wet gebruikt wordt om regeringsonderhandelingen te doen lukken of niet, af te remmen, uit te stellen... Eigenlijk is het geen kwestie van regeren of niet, maar is het een vrouwenkwestie. Weet je nog die slogan van vroeger: ‘Baas in eigen buik’?

Wat me eigenlijk het meeste tegen de borst stuit, is het feit dat het weer mannen zijn die op de eerste rij staan om te willen beslissen met wat er in de buik van een vrouw gebeurt of niet.

Zelf heb ik 25 jaar geleden een zwangerschap na 20 weken moeten onderbreken omdat ons kindje niet levensvatbaar was. Mag ik dan enkele van uw argumenten weerleggen ?

Ik moest volgens jou een erg zware medische behandeling ondergaan. Zo noemt u een ‘gewone bevalling’. Een gewone bevalling was het niet: alles wordt ‘in gang’ gezet en na het harde werk blijf je met lege handen achter, ook al weet je dat vooraf, het doet verdomme pijn.

De horrorverhalen die u vertelt over dit soort bevallingen, dat is een flagrante leugen! Als u niet oppast, worden er geen baby’s meer geboren want elke toekomstige moeder kan meer miskramen krijgen en psychisch labiel worden, aldus uzelf!

Een lachertje was het inderdaad niet. Eerst krijg je medicatie die je darmen leegmaken, dan krijg je medicatie die je maag leegmaken en dan krijg je medicatie die de baarmoeder doen samentrekken. Je krijgt echter op tijd een epidurale verdoving zodat je geen of bijna geen pijn voelt. Omdat ik op een ‘gewone manier’ bevallen ben, had ik de maand nadien gewoon mijn maandstonden terug. Wat wilde zeggen dat ik weer zwanger kon worden. Ik heb geen miskramen gehad, zelfs geen verhoogd risico om dit te krijgen en ik ben psychisch in orde. Behalve rond de 16 november, de dag dat dit kindje geboren werd. Dan kan ik me echt verdrietig voelen. Ik denk sowieso verschillende keren per jaar - en dan vooral bij bijzondere gebeurtenissen - aan dit kindje. Ik denk dat elke vrouw die een kind verliest - op eender welke manier, er haar hele leven aan blijft denken.

Ik voelde inderdaad mijn kindje in mijn buik bewegen. Een gevoel dat ik eigenlijk niet meer wilde voelen vanaf de moment dat we de beslissing namen om het geboren te laten worden. Voor vrouwen die pas laat deze beslissing nemen, zal dit ook wel het geval zijn, daar ben ik zeker van. Een verkorting van die bedenktijd, kan veel betekenen voor de moeders in kwestie.

De bedenktijd inkorten... Men maakt een verkorte bedenktijd mogelijk. Er staat toch niet ‘MOETEN’, dat nu ineens al die abortussen na 48 MOETEN gebeuren. Nee, er wordt een opening gemaakt om die tijd in te korten, voor vrouwen die al beslist hebben, die weten wat ze willen, die bijvoorbeeld het gevoel van een stampende baby in hun buik niet meer willen voelen...

En het is ook niet zo dat men in die 48 uren geen informatie meer zal kunnen krijgen van wat de mogelijke alternatieven kunnen zijn!

Laat de toekomstige moeder zelf het recht om - al dan niet samen met haar partner, te beslissen wat er gebeurt met de baby in haar buik. Sommige mensen ontdekken inderdaad laat, te laat, dat ze zwanger zijn. Als we die 400 à 500 mensen een wettelijk kader kunnen geven om alsnog hun kind niet geboren te laten worden, waarom zouden we dat niet doen.

Een vrouw die moet nadenken over het feit dat ze haar kind wel of niet geboren zal laten worden, heeft al veel en lang nagedacht. De beslissing is al ingrijpend als men ze moet nemen in het begin van de zwangerschap. Wanneer je leven voelt in je buik, dat maakt de beslissing nog eens zo moeilijk. Maar juist omdat je het leven voelt, doet het een moeder de juiste beslissing nemen. Zoiets noemt men het moederinstinct! En er is niets zo moeilijk om je kind NIET geboren te laten worden.

Ik hoop dat de mannen in de Wetstraat dit ooit eens gaan begrijpen...

Lees meer