Mehrnaz Didgar in gesprek met haar advocaten.
Photo News Mehrnaz Didgar in gesprek met haar advocaten.

ASSISEN. Vader van Eline getuigt:
“Ze was geen depressief kind. Het was geen kind dat dood wou”

Neurochirurge staat terecht voor moord op haar 14-jarige dochter

In het Leuvense assisenhof gaat vandaag het proces tegen Mehrnaz Didgar (51) verder. De neurochirurge vermoordde in de zomer van 2017 haar 14-jarige dochter Eline. Gisteren werd Didgar verhoord door voorzitter Peter Hartoch. Vandaag getuigt haar ex Vincent Ongowidjojo. Hij trof Eline aan in haar bed en belde de hulpdiensten.  Daarna is Christa Borré aan de beurt, de juf van Eline in het tweede leerjaar. De periode dat ze ziek werd. Deze namiddag komt vader Steven Pans aan het woord. Volg het in onze liveblog.

Klinisch psycholoog Eddy Trippas en forensisch psychiater Rudy Verelst, Frans Mesotten en Inge Jeandarme worden nog ondervraagd over de geestestoestand van Didgar. Maandag en dinsdag komen moraliteitsgetuigen aan bod.

 Voorzitter: De dagen voordien, heb je dan iets gemerkt?

16:35h : Ze was op weekend geweest, ik weet niet of ze dat zo heel leuk vond. Ze antwoordde droog. We hebben toen niet zo veel berichten uitgewisseld. 

16:30h : Ze had niet zoveel vriendinnen. Eline was redelijk stil en durfde zich niet zo goed open te stellen. Ik was haar beste vriendin, denk ik. Ik ben haar ook paar keer gaan bezoeken. Als ik daar was, hadden we wel veel plezier. Ze kon nog wel lachen. 

Ines (16) krijgt het woord. Zij was een schoolvriendin van Eline.

Onder onze toga zit ook een hart. Wij gaan u nooit aanvallen. Dat mag ook niet van Mehrnaz. Ik wil u de boodschap brengen dat ze erg afziet. Ze zal altijd aan dat prachtig kind denken. Ik dank u.

Advocaat Jef Vermassen richt zich tot Steven Pans

16:00h : Nu kan je een bloem kopen, een bloem van een kind. Een bloem die mensen moet opfleuren. Het fonds dat ik na haar dood heb opgericht: Eline4Kids. Alle positieve energie die ze mij heeft gegeven, geef ik door. Ze is er niet meer. Zij was het grootste slachtoffer. Maar ze zal altijd herdacht worden.   

15:55h : Je moet een mis regelen, kaartjes regelen. Het was een laatste eerbetoon aan haar. En uit respect voor Eline. Ik zette de mama op de kaartjes en ik vernoemde haar in de mis. Je kan je niet voorstellen dat de begrafenisondernemer je belt om een kist te kiezen. Dat was op automatische piloot. Mijn broer reed mee naar het funerarium. Je hoopt nooit je eigen kind te begraven voor jezelf. Alle mensen die konden helpen, die waren er ook. 500 mensen op de begrafenis. Haar muziek werd gekozen. Alles in functie van haar. Een maand na haar begrafenis ben ik terug aan het werk gegaan. Dat bleek veel te vroeg. Je komt thuis en je ziet haar slaapkamer onaangeroerd. Of ze elk moment kan thuiskomen. Dat is kapot gaan. Ik heb het zelf ook soms moeilijk gehad, zwarte gedachten. Uit respect voor Eline ben ik verder gegaan. Ik wil niet dat Elientje herinnerd werd als ‘het vermoorde meisje van Paridaens’ (haar school, nvdr.). 

15:40h : Ik kreeg een sms die avond. ‘Kom ons zoeken om 9.30 uur.' (vader dacht dat het om een raadpleging ging, nvdr.) Achteraf heb ik gelezen dat het de bedoeling was dat ik hen moest komen zoeken in het appartement. Nietsvermoedend zat ik in de zetel met totaal geen idee wat er zich zou afspelen. Ik heb me suf gezocht waarom ze dat stuurde? Ik hoop niet dat het een bijbedoeling was uit wraak. Waarom? Eline was op goede weg. Jij was een topchirurge, een topcollega, een goeie mama. Blijkbaar was er geen plaats meer voor mij. Dat moment stort je wereld in. Ik wou aan een onderzoek beginnen. Het secretariaat belt mij: ‘de politie staat hier voor jou’. Mijn reactie was of ze niet later konden terugkomen. 

Ouders zijn personen die je in vertrouwen neemt. Eline verdiende een tweede kans, maar jammer genoeg heeft ze die niet gekregen.

Steven Pans

Het was de dag dat ik naar mijn baas zou stappen om terug 80 procent te gaan werken. Op dat moment begon het nieuws zich te verspreiden op nieuwssites. Wat volgde er? Een drama voor families, een drama voor kinderen op de afdeling. Ouders zijn personen die je in vertrouwen neemt. Eline verdiende een tweede kans, maar jammer genoeg heeft ze die niet gekregen. De juiste omstandigheden zullen we nooit weten. Ik hoop dat wat ze verteld heeft de waarheid is. ‘Niet doen, niet doen’, zei Eline misschien nog. Nachtmerries heb ik ervan gehad. Ik sta hier voor Eline. Hoe lastig het ook is. Dat alles zo planmatig en doordacht gebeurd is. Zo over nagedacht. Ook al zijn het een paar dagen geweest, maar je hebt geen enkel moment een noodkreet uitgezonden. Ik zou het zeer bizar vinden dat de trip naar Ieper als reden zou gebruikt worden. We zijn vroeger terug gekomen. Niet omdat ze het niet leuk vond, niet omdat we niet naar Bellewaerde zijn geweest. Het was zeker de bedoeling om terug te komen, maar we zijn er niet geraakt. Het was de laatste autorit samen. Ik laat geen kind achter met suïcidale neigingen. Ze was aan het puberen. Je zag het aan haar haar. De kleur van haar T-shirts. Was ze angstig voor haar ziekte? Nee. Het kind heeft afgezien en gevochten, maar het heeft niet mogen zijn. 

15:30h : Ondanks de scheiding hadden we nog een goed contact. Er zijn nooit haatgevoelens geweest. Maar Mehrnaz, ik kan het niet begrijpen. Ik versta het niet. Ik vind het zo jammer dat je nooit hulp bent gaan zoeken. Er waren toch momenten dat je even je werk aan de kant zou zetten. Je hebt het zelf gezegd: ‘de gevangenis heeft mij doen nadenken’. Daarom is Eline opgeofferd. Je had Vincent, je kon in het appartement blijven. Eline was ook beter. Mensen rondom jou. Je bent gaan werken in de ochtend, gaan opereren met een collega. Je hebt juf Christa gezien, je hebt Vincent gezien. Om 17:52h ben je naar Brico en apotheker gegaan. Achteraf besefte ik dat we op 500 meter van elkaar stonden. Maar die afstand was niet genoeg om Eline nog te laten leven. 

Ga de zwarte gedachten van het kind niet gebruiken als reden dat ze er niet meer hoeft te zijn.

Steven Pans

15:28h : Opvallen hoe veel we toen geknuffeld hebben. Als ik daar terug aan denk. Hoe ze mij daar vastpakte, had ze nog nooit gedaan. Dat was geen depressief kind. Dat was geen kind dat dood wou. Het was een überkind. Ze had wel wat meegemaakt. Ga de zwarte gedachten van het kind niet gebruiken als reden dat ze er niet meer hoeft te zijn. 

15:22h: Eline beleefde de ziekte bewust. Ondertussen was ze ouder geworden. Ze was een zeer matuur kind. Ze is rijper geworden. Rijper dan een ander kind. Ze werd geconfronteerd dat ze elke dag haar pilletje moest nemen en er was nog dat litteken. Het lijkt me niet de reden om zelfmoord te plegen, om er niet meer te zijn. De littekens innerlijk waren groter dan uiterlijk. De scheiding bleef bij haar toch wel hangen. Eline werd ontslagen na haar tweede lange verblijf. En ik kan u met het hand op het hart zeggen dat ze zich beter voelde. Het ontslag was voor haar een beetje dubbel. Ze voelde zich goed op de afdeling. Het is inderdaad zo, dat Eline meer opgewekt was. Dat heb ik niet alleen gemerkt tijdens onze vakantie in Athene maar ook de reis naar Ieper. De reis waar vele mensen vragen over hebben. Mijn lieve schat en ik maakten onze eerste reis naar Athene. Als Eline geen zin had, zaten we aan het zwembad. Met haar iPhone en iPad aan het chatten met vriendinnetjes. Eline was er. 57 selfies hebben we er samen gemaakt. Waarom? Voor mij was er maar een uitleg. Ik zag mijn kind graag en we waren gelukkig. De reis naar Ieper werd gepland in het weekend van 21 juli. Waarom Ieper? We hadden zin om richtig de kust te gaan en om leuke dingen te doen samen. We zijn gaan bootje varen. Terrasjes gedaan. Met mijn schoonzus en neefje spelletjes gespeeld. Ook een museum bezocht over WOI. 

15:15h:Ze worstelde ermee. Maar het lieve kind heeft ons allebei gespaard. Ze had het moeilijk met de nieuwe vriend van Mehrnaz. Een vreemde indringer voor haar. Om de week kwam ze naar mij, maar Vincent was zeker niet de slechtste. De scheiding had voor mijzelf een enorme impact. Toen besefte ik dat ik de ziekte van Eline nooit verwerkt had. Door het verdriet van het verlies van uw gezin raakte ik in een burn-out. Ik wou er terug staan voor Eline en voor iedereen die mij nodig heeft. Ik kon op dat moment niet meer helder denken. Ook de periode dat ik moest verhuizen heeft ze Elientje even bij haar genomen. Voor haar was het ook niet comfortabel maar ze had haar eigen slaapkamer. Dat stelde ze wel op prijs. Ik ben een hele tijd gestopt met werken maar ik voelde mij terug beter. Ondanks dat Eline het toen lastiger had en met zwarte gedachten worstelde. ‘Het is allemaal zo moeilijk’, zei ze. Tussen de twee opnames vertrokken we samen naar Wenen. Je zag dat het haar goed deed. Dat was het eerste moment dat ik besefte dat ik ze los moest laten. Die opname was voor ons allebei hard. Daarna vielen woorden ‘schoolmoeheid’, ‘depressieve neigingen’. Er werd gesproken over krassen, over pilletjes die werden opgespaard. Wij werden niet ingelicht. 

15:11h : We komen door die ziekte met een goed resultaat. Ik was er zeker van dat we het gingen halen. Er was geen teken meer van de ziekte. Ze was wel bezorgd om een prikje. Eline zou ja geantwoord hebben of ze dood wou. Dat doet mij beseffen dat het kind helemaal niet wist welke beslissing ze hoe dan ook zou genomen hebben. Een kind van die leeftijd kijkt niet naar maanden, jaren verder. Zij kijkt naar mama die de juiste beslissing zou moeten nemen. Dat 100 procent vertrouwen in de mama. Maar achteraf blijkt dat haar fataal te zijn geweest. We maakten met ons drie fantastische reizen. Jammer genoeg, maar we groeiden uit elkaar. Er ontstond meer en meer wrevel. Grote ruzies hebben we gelukkig nooit gehad. Ik herinner mij nog een moment dat ze zei ‘Steven, het gaat niet goed met ons. Ik krijg te weinig affectie maar scheiden zie ik niet zitten’. Een paar maanden later krijg ik telefoon. Ze belt mij op vraagt om te praten. De toon waarop ze het zei, deed me rillen. Ik had vermoeden dat het geen fijn gesprek zou zijn. Ze komt binnen in haar groene kledij, operatiemuts nog een en masker in haar handen. “Ik wil scheiden. Ik zie het niet meer zitten maar ik wil scheiden. Dat was voor mij een donderslag bij heldere hemel. Ik verwachtte mij daar niet aan. Een gesprek in hetzelfde bureel, als waar de politie mij het nieuws kan vertellen. Daar ben ik mijn vrouw verloren, daar ben ik mijn kind verloren. 

Voorzitter: Wat zijn uw indrukken?

15:07h : Zoals je ziet heb ik 2 foto’s gelegd van Eline (begint te huilen). Het is jammer genoeg een van de weinige dingen die ik nog heb van haar. Prachtige herinneringen (ook Didgar krijgt het moeilijk). We hebben gisteren van Mehrnaz een emotioneel relaas gehad. Over onze relatie, de komst van Eline, onze oogappel. Dan komt natuurlijk de eerste grote tegenslag in ons leven. Het was een rollecoaster waarbij we allebei voortduren aan Eline gedacht hebben. Je wil maar een ding: dat ze gelukkig is en geneest. Je hoopt dat uw kind u nooit moet verlaten. Ik heb de beelden zelf gemaakt op het MR-toestel. Je weet niet wat je ziet. De dag erna kom je op de raadpleging dat je kind schildklierkanker heeft. Dan denk je ‘waarom wij’? We zijn niet bij de pakken blijven zitten. We wisten dat vrijwel meteen dat een operatie moest volgen. Het bleef niet bij die ingreep. We hoorden ook het verdict dat een bijkomende jodiumtherapie noodzakelijk was. Eline was een vechtertje. Opgesloten in de jodiumkamer. Je ziet je kind daar liggen. We hebben samen de kamer versierd. Met foto’s en tekeningen. Je hoopt dat het leed van je kind verzacht wordt. Na een uur wordt ze misselijk. Uw hart bloedt, scheurt. Gelukkig konden we allebei de kamer erlangs overnachten. Geen van beiden had het gevoel niet meer te kunnen. Alles voor Eline. Zo heeft Mehrnaz ook gezorgd. Ze was een goede moeder, maar haar laatste beslissing kan ik nooit geloven. In de moeder in wie je het meeste vertrouwen hebt. Dan komt de politie je vertellen, we hebben het lichaam van je dochter aangetroffen met sporen van gewelddadig overlijden (Didgar barst in tranen uit). Mehrnaz beschreef soms Eline, het is mijn Elientje. Ze beschreef het gisteren nog dat Eline een angstig kind was. Maar als je ziet wat ze heeft doorgemaakt. Omwille van die angsten kan ik niet begrijpen, zoals Mehrnaz beschrijft. Als ik dat mag geloven. “Wil je dood?”. Als ze zo’n angst. Ik begrijp het niet Mehrnaz. Hoe kan ze dan rustig een film kijken of een boterhammetje eten? Het is mijn gevoel maar ik begrijp het niet.

14:55h : Voorzitter Peter Hartoch begint aan zijn ondervraging van Steven Pans, de vader van Eline. Hij wordt niet onder eed verhoord omdat Pans ook burgerlijke partij in de zaak is. 

Voorzitter: Na die twee dagen. Had u de indruk dat ze psychisch leed?

13:03h : Moeilijk te zeggen. Ze was heel introvert. Ik moest zelf het gesprek starten. Ze was in haar gewone manier van doen. Zoals ze altijd was. Als ik ze had afgezet, bedankte Mehrnaz ons. Ze zei dat ze ons niet binnen kon ontvangen. De deur ging dicht en ik hoorde nog in de lift dat ze antwoordde aan haar mama dat het goed was geweest. 

Voorzitter: Weet u iets van haar zelfmoordneigingen?

12:58h: Niet echt. In de loop van de maand juni heeft de papa mij gecontacteerd omdat ze opvang zochten. Om haar paar dagen bij te houden. Mijn echtgenoot en ik hebben dat geregeld. Het was de bedoeling om haar te laten ontspannen. Het ging om maandag en dinsdag. We hadden afgesproken aan het appartement. We zijn vertrokken naar de Hoge Venen. We hebben gezelschapsspelletjes gespeeld en pannenkoeken gebakken. Ze was daar redelijk vrij in. Je houdt rekening met haar situatie. Het was een zeer stil persoon. Maar ze kon wel genieten. Je zag dat het een kind was en op haar manier genoot van dingen.

Voorzitter: Ze is opgenomen om psychische redenen?

12:57h: De ware toedracht kende ik niet. 

Voorzitter aan juf Christa: U bent haar juf geweest?

12:55h : Ja in het tweede leerjaar. In het secundair is het contact verminderd, op vraag van de familie. Tot op het moment dat Eline mij uitgenodigd had op een verjaardagsfeestje. We hebben die verjaardag gevierd met vijf, waaronder mijn man. Ik stuurde nog kaartjes met de examens. Ik bleef de situatie mee volgen. Ik heb haar terug opgezocht in Gasthuisberg. 

Advocaat verdediging: Gaat uw moeder op bezoek bij haar?

12:41h : Dat klopt. Ze hebben veel steun aan elkaar. 

Advocaat verdediging: U spreekt over dat telefoontje na de feiten. Zo begon onverstaanbaar te brabbelen?

12:39h : In het begin was ze gewoon stil en daarna was ze moeilijk verstaanbaar. Wat daar gezegd is geweest, zou ik interpreteren als gevolg van medicatie. Ze wist niet wat ze moest doen. Tot ze die beslissing neemt om te willen wegrijden. Ik vond geen gehoor bij haar. Ze vertelde voortdurend over wat ze gedaan had, zonder naar mij te luisteren. 

Advocaat verdediging: Heeft Eline zich geamuseerd in Bali, haar laatste reis?

12:37h : Ik had de indruk van wel. Mehrnaz heeft foto’s laten zien van Eline en ik had de indruk dat ze zich geamuseerd had. 

Advocaat verdediging: Er hingen spreuken in het badkamerkastje? 

12:35h : Er hingen tekstjes omhoog om zich goed te voelen. Om aan de dag te beginnen. 

Advocaat burgerlijke partij: U kwam elkaar nog toevallig tegen net voor de feiten. Hoe voelde u haar aan?

12:31h : Het was een geladen sfeer. Er is ook niet heel veel gesproken geweest. Ik ben gewoon mee gewandeld.

Advocaat burgerlijke partij: U verklaarde dat ze vanaf  juni-juli  makkelijker in een zetel kon zitten? 

12:29h : Dat ze depressief was, zat niet in mijn gedachte. Ik heb wel regelmatig gevraagd om hulp in te roepen. Dan heeft ze een vriend gecontacteerd, met wie ze via telefoon sessies had. 

Voorzitter: En daarna?

12:27h : Ze heeft me elke dag gebeld vanuit de gevangenis een half jaar aan een stuk. Het deed me deugd dat zij ten minste ok was. Nu belt ze me nog wekelijks. Een romantische relatie is er niet meer. Ik beheer haar goederen nog. 

Voorzitter: En de bewuste dag? 

12:20h :Aan telefoon zei ze dat ze haar dochter had vermoord. Woordelijk is het moeilijk om te herinneren. Ik heb Eline vermoord en de kat vergiftigd. Ze heeft dat paar keer herhaald. Ik wist niet goed wanneer de telefoon neer te leggen. Ik ben naar haar gegaan. Toen ik binnenkwam. Ik zag Eline liggen in haar bed. En ben naar Mehrnaz geweest. Ik heb gezegd dat we de hulpdiensten moesten verwittigen. Ze liet wel uitschijnen dat het te laat was. Uiteindelijk heb ik zelf de telefoon genomen. Ik herinner me dat ze zei dat ze Eline gestikt had en iets van medicatie. Ze was redelijk overstuur en zei steeds hetzelfde: ‘Het is te laat, ik heb haar vermoord.’ Het was redelijk onsamenhangend. Ze zei dat Eline riep: ‘Niet doen mama, niet doen.’ Op welk moment dat was, dat weet ik niet. Ik heb de hulpdiensten gebeld en Mehrnaz ging naar de garage. 

Voorzitter: U bent niet mee geweest op vakantie? Zo komen gesterkt terug.

12:17h : Alles verliep zoals daarvoor. Ze hadden het zo goed gehad dat ze het elk jaar wilden herhalen. Er is met Eline naar een nieuwe school gezocht. 

Voorzitter; Hoe hebt u haar ervaren in die periode

12:15h :Een redelijk dwingende vrouw. Het was moeilijk iets met haar te bespreken. Ze liet geen ruimte. Als we een dag zouden plannen en ik geef een voorstel. Dan kan ze dat niet aanvaarden alsof ik haar iets zou opleggen. Ik heb haar verschillende keren gezegd dat ze niet altijd hoefde bezig te zijn maar dat ze ook een stap kon terugzetten.

Voorzitter: Werd er nog gesproken over haar ziekte?

12:10h :Dat ze haar medicatie strikt moest nemen. Eline had het moeilijk tijdens de lessen L.O. Dat heeft ze ook tegen mij gezegd.

Voorzitter: Waren er spanningen? U had niet het gevoel dat haar opname gerelateerd was aan spanningen tussen moeder en dochter?

12:07h :Ik herinner me een voorval toen Eline aan zelfverminking deed. Ze hadden toen ruzie en toen heeft Eline zich op een sterke manier afgezet ten opzichte van haar moeder. Ze had toen in haar armen gekrast. Ze antwoordde toen dat het haar lichaam was. 

Voorzitter: Hoe was de verhouding tussen haar en haar moeder?

12:05h : Ik heb dat altijd als heel hecht ervaren. Ik heb daar niet echt met Eline over gesproken. 

Voorzitter: Hoe hebt u haar leren kennen?

12:00h : We volgden tai chi op dezelfde school en zo hebben we elkaar leren kennen. We hebben mekaar voor het eerst ontmoet in de zomer van 2016. Ze heeft mij gevraagd om af te spreken. Ik vond dat ok. Onze relatie is gestart na de echtscheiding. Op een gegeven moment heb ik voorgesteld om bij haar in te trekken. Dan ben ik zo goed als heel de tijd bij haar thuis geweest. Ik heb Eline in februari van dat jaar gezien. Ze stelde voor om wekelijks tijd door te brengen zodat Eline gewend zou geraken aan mij. Onze band is sterker geworden in de zomer. Dat was op vraag van Mehrnaz. Ik ben Eline zeker gaan bezoeken. De eerste keer heb ik haar bezocht in het ziekenhuis en de tweede keer pas op het einde van haar verblijf daar.

2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Anny Decory

    Laat ons ni vergeten onder welke druk die mama gestaan heeft : Haar zeer drukke job in het ziekenhuis! De echt wel zieke dochter (zij kon beter inschatten dan wie ook wat komen ging) Ik denk dat de bezorgde mama en de relationele en de zeer zware werkdruk heel veel ‘mede’ schuldig is...! Hopelijk neemt de jury een wijze beslissing Sterkte voor iedereen in dit dossier!

  • frans de vroede

    wat het ook moge zijn maar moorden doe je niet . in de tijde van nu zijn er voldoende andere middelen dat een moord ni moed gebeuren . een moord is nooit te verantwoorden maar volgens bepaalde advocaten wel .

Lees meer