Tara De Bolle
Mozkito Tara De Bolle

Liedekerke en omstreken zamelen geld in voor Tara De Bolle (33) na vleesetende bacterie: “Ik wil mijn verhaal in een boek gieten. Dan begrijpen de mensen beter wat ik heb meegemaakt”

Voor Tara De Bolle, de 33-jarige moeder die rond de jaarwisseling haar onderarmen en benen verloor door een vleesetende bacterie, vindt dit weekend een benefiet plaats. Liedekerke toont zijn warm hart en wil geld inzamelen voor de aankoop van elektrische protheses. Intussen revalideert Tara in Gent. “Er zijn plannen om mijn verhaal in een boek uit te brengen”, vertelt ze.

Wat Tara is overkomen, ging de wereld rond. Een vleesetende bacterie drong via een kloof tussen twee tenen haar lichaam binnen. Het leven van Tara hing aan een zijden draadje, maar de dokters konden haar toch redden. De tol van de operaties was immens groot: Tara verloor haar beide onderarmen en -benen. Begin februari kwam ze met haar verhaal naar buiten, wat een golf van solidariteit teweegbracht. Vzw Hart voor Tara zette in een mum van tijd een benefietactie op poten, met onder meer een geslaagde paaseierenverkoop. Komend weekend vindt het hoogtepunt van de actie plaats. Zaterdag is er een muziekavond, met onder meer optredens van Sergio en Nico zingt Hazes in een grote feesttent langs de Sportlaan. Zondag wordt de actie afgesloten met een kindernamiddag. Of Tara er zal bij zijn, weet ze nog niet. Ze kijkt wel met een warm gevoel naar deze grote geldinzameling.

De benefietactie houdt heel Liedekerke in de ban. Besef je hoe jouw verhaal leeft?

“Niet echt. Ik heb er al veel over gehoord, maar ik denk niet dat ik besef hoe groot het is. Ik lees soms de berichten van mensen op onze Facebookpagina: die zijn hartverwarmend. Iedereen werkt dag en nacht om dit benefiet tot een goed eind te brengen. Ik wil dan ook alle vrijwilligers en medewerkers bedanken. Wat zij doen, is ongelooflijk. Toen ze mij in het begin vertelden over de acties, had ik nooit verwacht dat ze zo’n proporties zouden aannemen.”

Zak je dit weekend zelf af naar de festiviteiten?

“Ik weet het nog niet, daar kan ik pas de dag zelf over beslissen. Zaterdag (vandaag, red.) kom ik naar huis om de kinderen te zien. Daarna bekijk ik of het mogelijk is. Ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar het definitieve resultaat van de organisatie. De voorbije weken hebben ze alles uit de kast gehaald om dit tot een goed einde te brengen.”

Momenteel verblijf je al anderhalve maand in een revalidatiecentrum in Gent. Hoe verloopt het?

“Erg goed. ’s Morgens start ik mijn dag met ergotherapie, zodat mijn spieren getraind worden. Alles staat in het teken van de elektrische protheses. Momenteel vallen de sessies goed mee, maar als ze de protheses gaan plaatsen, zal het zwaarder worden. Maar ik kijk er naar uit. Ik heb maar één doel: tegen Nieuwjaar definitief terug thuis zijn. Of dat zal lukken? Geen idee, maar ik ga er vol voor. Laat die zware sessies maar komen, ik wil gewoon terug stappen.”

Op 1 september gaat mijn dochter Emma naar het eerste leerjaar. Het staat nu al vast dat ik haar naar de schoolpoort zal brengen. Ik moet dat doen, hoe moeilijk dat ook wordt

Tara De Bolle

Waar haal je die wilskracht vandaan? Het moet toch niet makkelijk zijn om deze situatie te accepteren?

“Ik weet het zelf niet. Thuis lopen er wel twee kinderen rond, die ik zeker nog wil zien opgroeien. Op 1 september gaat mijn dochter Emma naar het eerste leerjaar. Het staat nu al vast dat ik haar naar de schoolpoort zal brengen. Ik moet dat doen, hoe moeilijk dat ook wordt. Het is niet slecht om soms bepaalde doelen vooropstellen. Als je dan iets bereikt, voelt dat goed. Zo klim ik stukje per stukje de berg op.”

Weet je nog veel van de periode rond de operaties? 

“Ik kon de hele tijd niet spreken, omdat er een sonde in mijn keel zat. Maar ik was soms wel helder genoeg om te beseffen wat er aan het gebeuren was. Als de dokter zei dat hij mij in slaap zou doen, zei ik telkens dat ik hoopte om terug wakker te worden. Het ergste van die hele periode was de angst. Toen ik na een operatie wakker werd, wist ik niet meer waar ik was. Dat is héél angstaanjagend. Sommige periodes wist ik niet eens welke dag het was. Plots was het begin januari, en ik herinnerde me niets van de voorgaande weken. Ik zit trouwens met het plan om een boek uit te brengen over die bewuste periode. Mijn zus heeft maandenlang alles bijgehouden in een soort dagboek. Daarin beschreef ze mijn toestand tot in het kleinste detail. Ik wil daar in de toekomst iets mee doen en al die ervaringen in een boek gieten. Dan kunnen de mensen beter begrijpen wat ik heb meegemaakt.”

Hoe reageerden jouw kinderen na die operaties?

“Voor hen was het heel vreemd. Mijn 12-jarige stiefzoon Dylan durfde eerst niet op bezoek komen. Pas na veel aandringen kwam hij even langs. Als ik thuis ben, voelt het heel raar aan. Er is weinig bewegingsruimte, waardoor ik amper iets kan doen. Als de kinderen hun speelgoed laten liggen, kan ik het niet oprapen. Vroeger was ik de vrouw des huizes, maar nu gaat dat niet meer. We hebben twee opties: ofwel aanpassingen uitvoeren aan ons huis, ofwel verhuizen naar een nieuwbouw, waar alles aangepast is aan mijn noden. Ik denk dat we voor de tweede keuze gaan. Het zou goed zijn om een nieuwe start te nemen, in een nieuw huis.”

Het benefiet is een prachtig initiatief, maar is het niet wrang dat je zo’n actie nodig hebt om elektrische protheses aan te schaffen?

“Eigenlijk wel. In een land als België is het toch onwaarschijnlijk dat je moet smeken voor de aankoop van levensnoodzakelijke apparaten? Als ik die protheses niet heb, kan ik nooit meer stappen. De regering maakt blijkbaar wél middelen vrij voor andere zaken, maar voor mijn specifiek geval is er geen geld. Dat is een klap, zeker als je in mijn situatie zit.”

In een land als België is het toch onwaarschijnlijk dat je moet smeken voor de aankoop van levensnoodzakelijke apparaten? Als ik die protheses niet heb, kan ik nooit meer stappen

Tara De Bolle

Zal deze benefietactie het eindpunt vormen van vzw Hart voor Tara?

“Nee, zeker niet. Ik hoop dat de mensen ons blijven steunen, maar ik begrijp dat financiële steun niet onuitputtelijk is. Toch blijven de financiële giften noodzakelijk, want die elektrische protheses zijn niet onze enige kosten. Wat als een prothese ooit kapot gaat? Of als ik een nieuwe rolstoel nodig heb? Ik heb geen idee wat de sociale zekerheid mij terugbetaalt en wat niet. Er komen zéker nog acties na de benefietoptredens, en ik hoop dat Liedekerke zijn warm hart blijft tonen. Alles moet voor mij aangepast worden, en dat kost natuurlijk veel geld. Ik ben mijn familie, vrienden en alle sympathisanten erg dankbaar voor het gigantische werk dat ze verzetten. Zij werken zich al maanden in het zweet om zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen.”

Wat mag de toekomst jou brengen?

“Dat ik terug mag stappen en grotendeels zelfstandig word. Hoe ver mijn mogelijkheden reiken, weet niemand. Ook de dokters durven geen prognoses geven. Ik wéét dat ik niet alles meer kan doen zoals vroeger, maar ik probeer mijn uiterste best te doen om er alles uit te halen. Voor gezonde mensen lijkt naar de frigo gaan en er iets uitnemen erg banaal, maar voor mij is het een bovenmenselijke inspanning. Ik put kracht uit de vooruitgang die ik maak. Ik ben blij dat ik er nog ben, en mijn kinderen mag zien opgroeien. Ik bekijk alles van dag tot dag, en zie wel wat het leven brengt.”

5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • DIRK VAN DESSEL

    Doffe ellede, deze vrouw dient gesteund zodat ze voor haar kinderen en zichzelf kan blijven zorgen.

  • stefan crama

    Moedige vrouw. Respect.

Lees meer