2 Annelien Van Uytsel, nicht van de vermoorde Annick.
Didier Verbaere Annelien Van Uytsel, nicht van de vermoorde Annick.

Annelien Van Uytsel doorbreekt 12 jaar na moord op nicht Annick de stilte: “Veel gelijkenissen met de dood van Julie”

Annelien Van Uytsel (28) uit Merelbeke, de nicht van de in 2007 vermoorde Annick Van Uytsel, zwijgt niet langer. Door de moord op Julie Van Espen (23) doorbreekt ze na twaalf jaar de stilte. Op haar Blog Little Surprises, deelt ze haar gevoelens. “De dood van Julie vertoont veel paralellen met die van Annick”, zegt ze. En voor Steve Bakelmans heeft ze volgende woorden: “Door u verloor ik de hoop. De hoop die deed leven.”

Julie Van Espen werd vorige zaterdag in Antwerpen vermoord. Haar lichaam werd maandag gevonden in het Albertkanaal. De dader, Steve Bakelmans, een veroordeelde verkrachter, bekende. Annick Van Uytsel (18) was één van de slachtoffers van Ronald Janssen, een leraar uit het Limburgse Loksbergen. Annick verdween op 27 april 2007 na een avondje stappen in Diest. Haar lichaam werd op 3 mei gevonden in het Albertkanaal in Lummen. Haar fiets werd op 26 augustus 2008 gevonden in Leuven. Een spoor naar de dader ontbrak. Tot Ronald Janssen op 10 januari 2010 de moord op Annick bekende. Hij was toen opgepakt voor de dubbele moord op Kevin Pauwels (22) en Shana Appeltans (18), de dochter van de buren waarmee hij in de clinch lag.

Julie en Annick hebben geen stem meer. Nu is het aan ons

Annelien Van Uytsel

“De moord op Annick vertoont veel gelijkenissen met de moord op Julie Van Espen in Antwerpen. Ook Annick was een toevallig slachtoffer. Hij achtervolgde haar op één van zijn nachtelijke rooftochten op zoek naar seksuele slachtoffers”, zegt Annelien. Janssens beweerde op zijn proces dat hij nood aan affectie had. Annick vocht terug en bekocht het met de dood. Net als Julie.

2 Julie Van Espen werd vorige zaterdag in Antwerpen vermoord.
rv Julie Van Espen werd vorige zaterdag in Antwerpen vermoord.

In shock 

Nu, met de dood van Julie, is Annelien Van Uytsel in shock en kroop ze in haar pen. “Want Julie en Annick hebben geen stem meer. Nu is het aan ons. Ik heb lang gezwegen. Twaalf jaar, om precies te zijn. Uit respect voor mijn familie en voor de vrienden van Annick, die het veel zwaarder hebben dan ik. Uit zelfbescherming, want het verdriet is te groot en de woede te wild om los te laten. Uit koppigheid omdat ik aan u geen woorden wilde vuilmaken”, zegt Annelien.

De dood van Julie haalt oude wonden weer open. “Maar ik zwijg niet meer”, zegt Annelien. “Je gaf haar de doodstraf, terwijl jij die had moeten krijgen. Je beroofde haar van het leven, haar ouders van een dochter, haar broer van een zus, haar vrienden van een vriendin en de jeugd van een zorgeloos bestaan.”

Annelien richt zich aan de moordenaar van Julie in het bijzonder, maar ook aan alle ‘seksuele roofdieren’ en ‘perverse geesten’ die door een falend beleid en personeelstekort bij justitie op vrije voeten blijven. “Door u worden mannen gewantrouwd, gevreesd, gemeden. Worden dochters gewaarschuwd, bang gemaakt en liefst nog binnengehouden. Door u fiets ik soms sneller, soms trager, en zeker minder. Door u neem ik een andere weg naar huis, met meer licht, een met getuigen. Door u versnel ik mijn pas, kijk ik opzij en achterom. Door u stokt mijn adem en stopt mijn hart. Door u lig ik wakker, schrik ik wakker, blijf ik wakker. Door u verloor ik de hoop. De hoop die deed leven, maar dat niet kon voor haar. Door u pauzeer ik op feestjes. Zo rond 4 uur. Dan zit ik op de stoep en denk ik. Niet aan u, maar aan haar. Want zij kon zich toen ook niet meer amuseren. Nooit meer”, zegt Annelien.

Door u neem ik een andere weg naar huis, met meer licht, een met getuigen

Annelien Van Uytsel

Annelien wendt zich ook tot Ronald Janssen. “Je hebt er vast nooit over nagedacht, over de talloze harten die je zou breken. Letterlijk, in stukjes. Of zo voelt het toch. Je hebt er vast nooit over nagedacht, dat je niet enkel een dochter, een zus, een nicht, een kleindochter, een vriendin, een leidster, een studente, een buurmeisje wegneemt, maar ook het vertrouwen. Het vertrouwen in de mensheid, de goedheid, het leven. Je hebt er vast nooit over nagedacht, dat er 12 jaar later nog over je geschreven zou worden, met de vreselijkste bijnamen die men kan bedenken. Je hebt er vast nooit over nagedacht, dat meisjes door jou niet alleen met de fiets mogen of durven, dat vriendinnen elkaar plechtig moeten beloven om iets te laten weten als ze veilig thuis zijn. Je hebt er vast nooit over nagedacht, dat er plots honderden, duizenden vrouwen in angst door de straten moeten wandelen, bang om een roofdier zoals jij tegen te komen. Bang om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Wij wel. Wij denken er elke dag over na”, zegt Annelien. 

“Ik doe zeker mijn best om er zondag bij te zijn op de stille mars en mijn steun te betuigen. In stilte maar we zwijgen niet langer”, besluit ze.

32 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • francois de keyser

    Er had er eentje gebrek aan affectie, een ander zocht intimiteit. Een wit doekje over een hoop rottigheid, mensonwaardig beestig gedrag. Mensen die hun seksuele driften niet kunnen/willen beheersen horen niet vrij rond te lopen. Daar is maar een oplossing voor: levenslange opsluiting. Ze zijn niet ziek maar hebben een bepaalde ingesteldheid en als ze niet krijgen wat ze willen gaan ze over tot moord.

  • Martha Wauters

    Het land van Dutroux heeft na al die jaren nog niets geleerd uit zijn fouten. Ook na de witte mars van 300.000 stemmen wordt de politiek en ons rechtsysteem daarentegen arroganter en zetten zij steeds hun paraplu open. Hoeveel van onze toekomst moet nog vermoordt worden? Het is tergend. Waarom en hoe is het zover kunnen komen dat crimineel gedrag, moord en verkrachten zo straffeloos is geworden? Aan allen die hierin het minste verantwoordelijkheid heeft waar is dat grijnte fatsoen nog?

Lees meer