François Van Kerckhoven overhandigt zijn nieuwste Expo 58-boek aan Nieke.
Benoit De Freine François Van Kerckhoven overhandigt zijn nieuwste Expo 58-boek aan Nieke.

Op huwelijksreis naar het Atomium: schrijver geeft ‘inspiratiebron’ Nieke (81) Expo 58-boek cadeau

Nieke Van Acoleyen (81) van WZC Familiehof heeft vanmiddag bezoek gekregen van de Nielse Expo 58-verzamelaar François Van Kerckhoven. Ze mocht een exemplaar van zijn jongste boek, ‘Van Expo 58… with Love’, van hem ontvangen. Daarin wordt het verhaal van Nieke en haar huwelijksreis naar Expo 58 uit de doeken gedaan.

‘Van Expo 58… with Love’ bevat een twintigtal waargebeurde verhalen van mensen die de liefde vonden of verloren op Expo 58. Een van de verhalen was dat van de nu 81-jarige Nieke Van Acoleyen, woonachtig in WZC Familiehof in Schelle. Dus kwam schrijver François Van Kerckhoven gisteren als teken van dank een exemplaar van zijn boek aan haar overhandigen. “De wereldtentoonstelling was een plek vol romantiek”, zegt Van Kerckhoven. “Ik had al langer verhalen gehoord van mensen die op de Expo de liefde van hun leven hadden ontmoet. Maar toen ik het verhaal van Nieke hoorde, werd het voor mij duidelijk dat ik er een boek aan moest wijden.”

Ik wilde heel graag binnengaan in het Atomium, maar de wachtrijen aan de ingang waren ontzettend lang. En je moest je maar eens voorstellen dat er zo’n bol naar beneden zou vallen met ons erin

Nieke Van Acoleyen

Nieke en haar man Frans zijn in 1958 in het huwelijksbootje gestapt. Voor hen was het bezoek aan Expo 58 een soort huwelijksreis. “Op 12 oktober 1958 gingen we met de bus naar Brussel”, vertelt Nieke. “Mijn man en ik waren toen twee maand getrouwd. Het eerste wat we zagen toen we aankwamen, was het Atomium. Ik wilde er heel graag binnengaan, maar de wachtrijen aan de ingang waren ontzettend lang. En je moest je maar eens voorstellen dat er zo’n bol naar beneden zou vallen met ons erin.” (lacht)

Grote ogen

“Daarna hebben we enkele paviljoenen gezien en zijn we iets gaan eten”, vervolgt Nieke. “Ik heb de hele tijd met grote ogen staan kijken. Zo’n wereldtentoonstelling, dat maak je maar één keer in je leven mee. Eigenlijk was het dus de perfecte huwelijksreis, ook al was het voor ons een serieuze hap uit ons budget. Mijn man is intussen acht jaar geleden overleden. Maar iedere keer als ik het Atomium zie, moet ik terugdenken aan onze huwelijksreis en overvalt me datzelfde gelukzalige gevoel als toen. Het enige waar ik misschien spijt van had, is dat ik geen miniatuurtje van het Atomium heb meegenomen.”

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer