3 Kaylen wil dat de graven er piekfijn bijliggen.
Bollen Kaylen wil dat de graven er piekfijn bijliggen.

Kaylen (18) geeft graven van oorlogsslachtoffers één voor één opkuisbeurt: “We mogen nooit vergeten dat zoveel jonge soldaten hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid”

De 18-jarige Kaylen Zwartebroeckx uit Linter heeft in deze coronatijden wel een heel bijzondere nieuwe hobby. Sinds 5 mei vertoeft hij dagelijks op het kerkhof van Oplinter om de graven van de oorlogsslachtoffers één voor één op te kuisen. “Ik vind het jammer dat zo weinig jongeren nog stilstaan bij het verleden en niet meer beseffen wat deze mensen voor onze vrijheid gedaan hebben.”

Kaylen zit sinds half maart thuis. Hij volgt les vanop afstand, maar dat is beperkt in zijn richting Se-n-Se Integrale Veiligheid, dus heeft hij veel vrije tijd. “Ik ga regelmatig naar de begraafplaats in Oplinter omdat mijn overgrootvader daar begraven ligt. Hij is overleden ten gevolge van zijn gevangenschap in Wereldoorlog II. De erbarmelijke staat van de graven was me al eerder opgevallen, maar door mijn opleiding had ik nooit echt de tijd om hier iets aan te doen. Nu, door al deze vrijgekomen tijd, heb ik besloten om mij nuttig bezig te houden en mijn steentje bij te dragen uit respect voor onze vergeten helden.”

3 Het graf van zijn overgrootvader onderhoudt Kaylen altijd heel goed.
bollen Het graf van zijn overgrootvader onderhoudt Kaylen altijd heel goed.

Kaylen startte op 5 mei met de opkuisbeurt. “Ik heb ondertussen al 23 graven gedaan, maar ik moet er nog steeds 12 doen. Gelukkig zijn de graven in de slechtste staat al achter de rug”, zegt hij lachend. “En wanneer alle graven gedaan zijn, zal ik zeker wekelijks of om de twee weken proberen langs te gaan zodat alles niet weer verwildert. Uiteraard vertrouw ik ook op de inwoners van Oplinter om de graven verder proper te houden.”

Kaylen start telkens met het wieden van het onkruid. “Dat is het grootste probleem, en daarna bekijk ik wat er nog kan gebeuren. Bijvoorbeeld wanneer de letters op de graven onleesbaar zijn geworden, schrijf ik deze zorgvuldig terug, of als het fotootje van het graf is gevallen, plak ik dit terug. Ik knip ook altijd het gras rond het graf af. En als laatste maak ik de grafsteen proper met een borstel en een natte vod.”

Het is vooral mijn bedoeling om een signaal te geven in de hoop dat ik hiermee bij sommige mensen iets wakker kan maken en dat meer mensen zich gaan bekommeren en inzetten voor het onderhoud van de oorlogsgraven

Kaylen (18)

Interesse wordt passie

Kaylen beseft dat dit geen evidentie bezigheid is voor een 18-jarige knaap. “Maar ik ben, net als mijn vader, heel erg geïnteresseerd in de Wereldoorlogen. Dat is begonnen toen ik als kleine jongen de verhalen over mijn overgrootvader te horen kreeg. Mijn opa vertelde regelmatig in wat voor slechte omstandigheden zijn vader daar leefde en hoe hij mishandeld werd. Samen met mijn broer en vader woonde ik bijna elke herdenking bij en vele zondagen brachten we een bezoekje aan oorlogsmusea. De interesse werd een passie, en toen ik 14 jaar was, begon ik met het verzamelen van allerhande militaria. Later besloot ik alleen nog maar Belgische militaria te verzamelen van de periode 1915-1940. Geïnteresseerden kunnen steeds eens een kijkje nemen op mijn Instagram-pagina: la_vieille_belgique_1940.”

3 Kaylen vertoeft dagelijks op het kerkhof van Oplinter.
Bollen Kaylen vertoeft dagelijks op het kerkhof van Oplinter.

Heel wat inwoners van Oplinter kwamen al een kijkje nemen op het kerkhof. “Velen stoppen bij mij om te vragen wat een jongeman van 18 jaar hier op het kerkhof aan het doen is. Wanneer ik het hen uitleg, zijn ze vol lof en wensen ze mij nadien nog veel succes. Er was zelfs een vrouw uit de buurt die op een dag met een paar bloemstukken naar me toe kwam. ‘Deze zijn voor op de graven zonder bloemen’, zei ze. Dat raakte me heel erg.”

Signaal geven

Kaylen contacteerde intussen ook het War Heritage Institute. “Ik heb ze de namen doorgegeven van de gesneuvelden die hier begraven liggen. Deze zullen nu geïnventariseerd worden en krijgen, zodra het stadsbestuur groen licht geeft, een plaatje met de Belgische driekleur en daarna wordt ‘pro patria’ geschreven op hun grafsteen. Dat is toch fantastisch nieuws. Het is vooral mijn bedoeling om een signaal te geven in de hoop dat ik hiermee bij sommige mensen iets wakker kan maken en dat meer mensen zich gaan bekommeren en inzetten voor het onderhoud van de oorlogsgraven.”

Lees meer