Patrick Casier en Hilde Duprez van 't Stockske
Henk Deleu Patrick Casier en Hilde Duprez van 't Stockske

Doe-het-zelfzaak ’t Stockske sluit de deuren: “42 jaar zes dagen op zeven gewerkt, tijd voor sabbatjaar”

‘Kopen met advies’. Dat was de leuze van doe-het-zelfzaak ’t Stockske in Wevelgem. Net met dat advies onderscheidden uitbaters Patrick Casier (62)  en Hilde Duprez (58) zich van de grote ketens in deze wereld. Het koppel vindt het nu wel tijd om met pensioen te gaan. “We hadden misschien nog even verder willen doen, maar de coronacrisis deed ons de knoop doorhakken.” 

De doe-het-zelfzaak ’t Stockske in de Toekomststraat in Wevelgem is een begrip in de gemeente. Wie ging er nooit langs om een stuk gereedschap of bouwmateriaal te kopen? Uitbater Patrick Casier stond altijd klaar met advies voor de klant. “We waren eigenlijk niet van plan om al dit jaar de deuren te sluiten”, vertelt Patrick. “Het coronavirus bracht alles wat in een stroomversnelling. In normale omstandigheden beginnen we in maart de winkel klaar te maken voor het komende seizoen. Maar door de uitbraak van het virus lukte dat niet. We wisten niet hoe lang de crisis zou duren, wat voor een grote onzekerheid zorgde. Ook konden niet al onze leveranciers hun goederen leveren. Op een bepaald moment hoorde ik premier Wilmès zeggen dat de doe-het-zelfzaken opnieuw open mochten. Toen was het even van: help! We waren met niets klaar en hadden zelfs nog geen beschermingsmiddelen kunnen aankopen. Het was gewoon zot. Mensen hadden weken thuisgezeten en alle klusjes bleven liggen. Toen het weer mocht, kwam iedereen en masse naar de winkel. Leveranciers konden niet volgen, onduidelijke communicatie van de regering en andere zaken deden ons de motivatie wat verliezen, waardoor de beslissing om te stoppen wel wat gemakkelijker werd gemaakt. Volgend jaar zou onze zaak 50 jaar hebben bestaan.”

Ernstig ziek 

‘t Stockske opende de deuren in 1971. De vader van Patrick Casier had aanvankelijk de groenten- en fruitgroothandel van zijn schoonouders overgenomen. Door omstandigheden moest hij zich heroriënteren en kocht hij op de plaats waar de winkel nu is een huis met een vlasschuur. Dat bouwde hij om tot doe-het-zelfzaak. “We begonnen op een oppervlakte van 200 vierkante meter, terwijl onze winkel momenteel, na enkele verbouwingen in de loop der jaren, in totaal zo’n 1.000 vierkante meter beslaat”, verduidelijkt Hilde. 

Op 1 april werden er wel eens grappen uitgehaald hier. Zo stuurde eens iemand zijn vrouw om plastieken stalen nagels of om een vernistang.

Patrick

“Toen ik 20 jaar was werden mijn moeder en vader ernstig ziek”, aldus Patrick. “In 1979, een jaar later, verloor ik mijn ma én volgde de ene na de andere behandeling voor mijn vader. In deze moeilijke periode nam ik de zaak over. Jammer genoeg stierf mijn pa op 55-jarige leeftijd.” “In datzelfde jaar 1985, zijn we ook getrouwd”, pikt Hilde in. “We huwden op een zaterdag en de maandag daarop stond ik achter de toonbank (lacht).”

Werkbank 

De sterkte van de winkel was dat de klanten van Patrick heel wat technisch advies kregen. “De service was heel belangrijk bij ons. Patrick heeft voor alles een oplossing”, aldus Hilde. Hilde deed echter meer dan haar deel, ze werkte fulltime mee, maar zorgde ook voor de kinderen en het huishouden.

In de loop der jaren veranderde het koopgedrag van de mensen. “Vroeger stond in elk huis een werkbank. Kinderen die hun vader zagen klussen, namen al vlug zelf eens een hamer in hun handen. Dat is grotendeels verdwenen, waardoor er minder materiaal wordt aangekocht. Veel mensen doen momenteel een beroep op een professional als er dingen moeten worden hersteld in huis. Daarnaast volgen heel wat minder jongeren een technische opleiding, waardoor er de technische knowhow er gewoon niet meer is. De komst van het internet zorgde voor een kentering. Er is heel wat technische informatie op te vinden, maar jammer genoeg wordt die info niet altijd correct geïnterpreteerd, wat soms voor ‘kostelijke’ misverstanden zorgt.”

Levend aas

Patrick en Hilde willen zich vooral de goede momenten blijven herinneren. “Je hebt klanten die hier bij wijze van spreken 50 jaar lang over de vloer kwamen, met die mensen bouw je een band op”, aldus Patrick. “Ik herinner mij ook de grappen die mannen uithaalden op 1 april. Zo stuurde eens iemand zijn vrouw om plastieken stalen nagels, of om een vernistang.” Hilde ziet de periode dat er visgerief werd verkocht nog voor zich. “Het was soms een heel gedoe met het levend aas. Zo zijn er wel eens wormen ontsnapt uit hun doosje in de frigo. Het krioelde hier dan van die beestjes. Ik mag er meer niet aan terugdenken.”

Wat het koppel nu nog van plan is? “Och, we denken niet dat we ons zullen vervelen. We werkten zo’n 42 jaar aan een stuk zes dagen op zeven, nu gaan we een sabbatjaar nemen om te doen wat we de afgelopen 30 jaar niet hebben kunnen doen.” Patrick droomde ervan om ooit nog klusjesman te worden, maar zijn rug laat hem in de steek. “We zien wel wat er op onze weg komt.” Patrick en Hilde gaan nu een liquidatieverkoop op poten zetten. “Als er kandidaten zijn om onze winkel over te nemen, dan mogen die zich zeker melden”, klinkt het nog.

Lees meer