3
Photo News

Exclusief voor abonnees

"Ik heb genoten van Preud'homme in zijn film noir"

Alsof hij was herboren, zo verscheen Michel Preud'homme deze zondag in Jan Breydel voor zijn laatste wedstrijd. Keurig in het pak met das, het springerige strooisel op de kin afgeschoren, instapschoeisel ingeruild voor echte schoenen. Het gelaat zorgenvrij, met de glans van boenwas. Enfin, gelukzaligheid in een vestimentaire parade. Van de clochard in hem bleef geen rafel over.  

Ik dacht: dit is een statement. Ook al weigerde hij het woord afscheid in de mond te nemen, de breuk tussen de coach en Club was voltrokken. Vrienden voor het leven, dat allicht nog wel, maar dan buiten de kleedkamer. De signatuur van Preud'homme negeren, kan niet meer in Brugge. En dan heb ik het niet over de beker en de landstitel. Dan gaat het over de professionele esthetisering van spelers en club die er voordien niet was. Michel bracht romantisch realisme in zijn amfitheater. Hij begeesterde een mix van culturen en karakters tot een gezamenlijke identiteit. Tijdens de wedstrijd schreeuwde en danste hij de groep naar elkaar toe. Tot ze commune werden.  

Drie jaar was genoeg. Er was een grote liefde in zijn leven gekomen die hem weer kennis liet maken met le mal du pays. Voetbal is een roofdier - Preud'homme werd almaar schraler en knokiger. De laatste tijd leek hij op weg te transcenderen tot fantoom zonder gebeente.

Even bijtanken en dan kan hij zich als bondscoach gaan uitleven. Bart Verhaeghe heeft dat ook toegezegd. Ik heb genoten van Michel en zijn film noir. Meesterlijk vertolkt, ergens tussen Jean Gabin en Coluche in.

Lees meer