2
Belga, Facebook

Papa van Julie schrijft pakkende brief: "Het is nu 20 jaar geleden dat ze jou van me hebben afgenomen..."

De vader van Julie Lejeune, die vandaag exact twintig jaar geleden samen met Mélissa Russo verdween, heeft een pakkende brief op Facebook gedeeld. Een prachtige en ontroerende tekst waarin hij zijn eeuwige liefde voor zijn dochter, maar ook zijn frustraties met het systeem aangrijpend verwoordt. "Aan jou, Julie, mijn lieverd..."

Papa Jean-Denis Lejeune vertelt dat hij elke dag nog pijn heeft. "Vandaag schrijf ik jou een brief, en deze dag is pijnlijk, net zoals de afgelopen 7.300 dagen."

Hij vertelt dat hij zich afvraagt hoe Julie er zou uitzien moest ze vandaag nog leven. "Nooit heb ik de kans gehad om arm in arm met jou naar het altaar te lopen. Ik zal altijd je gezicht van toen je acht jaar was onthouden, en ik kan me niet inbeelden hoe je er nu zou uitzien."

Vader Lejeune maakt in de brief ook plaats voor harde woorden: voor het systeem dat gefaald heeft, voor iedereen die verantwoordelijk en schuldig is. "Ik wens de dood toe (...) aan hen die jou hebben laten sterven in die kelder, jou hebben meegenomen en verstopt.... Maar ook aan zij die ons steeds zeiden dat we vertrouwen moesten hebben. Hoe vaak kregen we niet te horen: "Vertrouw de autoriteiten"."

Afsluiten doet vader Lejeune opnieuw liefdevol. "Ik hou van je. Papa"

2 Op 24 juni 1995 verdwenen Julie Lejeune en Mélissa Russo in Grâce-Hollogne, in de streek van Luik. De meisjes waren 8 jaar. Hun lichamen werden veertien maanden later teruggevonden in Sars-la-Buissière, begraven in de tuin van een huis van Marc Dutroux.
BELGA Op 24 juni 1995 verdwenen Julie Lejeune en Mélissa Russo in Grâce-Hollogne, in de streek van Luik. De meisjes waren 8 jaar. Hun lichamen werden veertien maanden later teruggevonden in Sars-la-Buissière, begraven in de tuin van een huis van Marc Dutroux.

De volledige brief

Aan jou, Julie, mijn lieverd.

Het is nu 20 jaar geleden dat ze jou van me hebben afgenomen, 20 jaar dat je niet meer bij me bent. Je zou vandaag 28 jaar en een half zijn. Je zou een mama kunnen zijn, en misschien was je wel al getrouwd... En bovenal, nooit heb ik de kans gehad om arm in arm met jou naar het altaar te lopen. Ik zal altijd je gezicht van toen je acht was onthouden, en ik kan me niet inbeelden hoe je er nu zou uitzien.

Vandaag schrijf ik jou een brief, en deze dag is pijnlijk, net zoals de afgelopen 7.300 dagen. Ik wens de dood toe aan al degenen, die op de een of andere wijze, verantwoordelijk zijn voor en schuldig zijn aan jouw verdwijning, aan hen die jou hebben laten sterven in die kelder, jou hebben meegenomen en verstopt... Maar ook aan zij die ons steeds zeiden dat we vertrouwen moesten hebben (in de politie, de Rijkswacht, de magistraten,...). Hoe vaak kregen we niet te horen: "Vertrouw de autoriteiten". We hebben geen keuze, we moesten vertrouwen hebben, het is het systeem, maar ik zal nooit opgeven.

Het is niet logisch om een kind te verliezen en zeker niet op de manier zoals het is gebeurd. Dit is niet het lot. Hoeveel kaarsen hebben we niet gebrand? Hoe vaak hebben we niet tot God gebeden opdat jullie zouden terugkomen? Maar niemand heeft ooit antwoord gekregen. Want deze "goede" God bestaat niet! Of anders was hij doof, blind of met vakantie. Vandaag zijn de wonden nog steeds onuitwisbaar.

Ik wil gewoon dat je weet, op het moment dat ik dit schrijf, dat omdat jij bent opgeofferd, de andere kinderen gered zijn, dankzij het gevecht dat we hebben geleverd en nog steeds leveren. Maar tegen welke prijs...! Tegen die van het leven van mijn dochter, mijn Julie.

Ik hou van je, papa.

j'ai envie de crier, de hurler mais à quoi bon jd

Posted by Jean-Denis Lejeune on  Tuesday, June 23, 2015

Lees meer