Ali Sanders kreeg een tweeling van acht maanden toegewezen, maar ze voelde er geen enkele klik bij.
Shutterstock Ali Sanders kreeg een tweeling van acht maanden toegewezen, maar ze voelde er geen enkele klik bij.

“Waarom ik mijn geadopteerde baby’s teruggaf toen ik zelf zwanger werd”

Ali Sanders (35) koos resoluut voor adoptie nadat ze te horen gekregen had dat ze onvruchtbaar was. Toen ze een tweeling van acht maanden toegewezen kreeg, volgde echter een koude douche: ze voelde geen enkele klik met die jongens. De verwarring werd alleen maar groter toen bleek dat de bibliothecaresse -tegen alle verwachtingen in- plots zelf zwanger geraakt was. Moest ze de baby’s nu houden of toch maar terugsturen naar het kindertehuis? Met een krop in de keel legt Sanders uit waarom ze voor die laatste optie gekozen heeft.

Sanders herinnert zich nog elk detail van de dag dat ze de tweeling mee naar huis nam. Hoe de babyzitjes de hele achterbank in beslag namen, hoe haar echtgenoot Michael die ukjes plat knuffelde, hoe opgelucht haar eigen ouders waren,...

Dat enthousiasme kwam niet uit de lucht vallen. Ali en Michael hadden lang genoeg geprobeerd om een gezin te stichten, maar Moeder Natuur stak er telkens een stokje voor.

In 2014 leken hun gebeden dan toch aanhoord te worden, via adoptie weliswaar. “Die jongetjes leken zelfs op Michael, ze hadden dezelfde grote bruine ogen”, stelt Ali.

“Ik speelde moedertje”
Zes weken lang mocht het koppel ‘hun’ oogappels beter leren kennen. Ze gingen hen bezoeken in het kindertehuis, brachten geleidelijk aan meer tijd met hen door en namen hen soms mee voor een uitstapje. “Ons leven was perfect. In theorie althans, want ik voelde er helemaal niets bij. Het leek alsof ik moedertje speelde en dat het allemaal niet echt was. Michael had daarentegen niet de minste moeite om die vadergevoelens op te wekken. Hij was altijd diegene die het voortouw nam. Hoe gezwind hij hun luiers ververste en tegen hen kon brabbelen... Dat maakte mij alleen maar gefrustreerder.”

“Maandenlang had ik gezocht naar de perfecte buggy voor hen, het was een obsessie geworden. Maar van zodra ze er effectief in lagen, wilde ik niets liever dan stoppen met het hele proces. Nooit eerder heb ik me zo eenzaam gevoeld.”

Urinetest
Depressie na adoptie is een welgekend fenomeen, maar Ali voelde dat er iets anders aan de hand was. “Ik hoopte de hele tijd dat de tweeling zou blijven slapen, dan hoefde ik als ‘mama’ tenminste geen komedie te spelen. Mijn man merkte natuurlijk ook dat er iets grondig fout zat. De dag nadat we de jongens in huis gehaald hadden, stuurde hij me al naar de dokter.”

De urinetest die de arts uitvoerde, bracht een schok teweeg: Ali was zwanger. “Maar dat kon niet, we waren toch onvruchtbaar? We dachten dat de dokter het verkeerd gezien had en kochten voor alle zekerheid de duurste zwangerschapstest. En ja, het klopte dus.”

“Er brak iets in mij”
In de rit naar huis werd het onwezenlijk stil. “Niemand wist nog wat te zeggen, maar we beseften allebei dat we voor een onmenselijk dilemma stonden: de baby’s houden of de adoptie afbreken en ons concentreren op ons eigen kindje? Diezelfde dag nog hakte ik de knoop door. Een combinatie zou te veel voor mij worden.”

Enkele uren later verhuisden de baby’s weer naar het kindertehuis. “Dat was de laatste keer dat ik hen zag, ik had niet verwacht dat ze zo snel van ons weggenomen zouden worden. Ik kon niet stoppen met huilen. Tot dan toe had ik geen emotie getoond, maar op dat moment brak er iets in mij. Volgens mij zal het schuldgevoel nooit meer weggaan. Die baby’s waren al eens verwaarloosd en nu liet ik hen nog een keer in de steek.”

Ali is ervan overtuigd dat haar onverwachte zwangerschap een cruciale rol in het proces gespeeld heeft. “Mijn lichaam weigerde vanaf dat moment om een band te creëren met baby’s die genetisch gezien niet van mij waren. ‘Concentreer je op je eigen kind’, die boodschap kreeg ik onbewust door. Nu snap ik ook waarom ik tijdens onze eerste ontmoeting met die kindjes zo apathisch reageerde. Ik moet toen al last gehad hebben van ochtendmisselijkheid.”

“Laffe egoïste”
Haar oprechte getuigenis lokt heel uiteenlopende reacties uit. De ene vindt haar een laffe egoïste, de andere begrijpt dat een moederband niet zomaar op bestelling komt. “Sommigen vinden dat ik me als een kind gedragen heb. Alsof ik een speeltje beu was en het dan maar teruggegeven heb. Dat soort reacties vind ik vreselijk. Wat we gedaan hebben, vind ik zelf hartverscheurend. Maar het was de beste oplossing voor alle partijen.”

Ali voelt zich gesterkt door de wetenschap dat ze de baby’s toch sowieso had moeten afstaan. De tweeling werd immers te vroeg geboren, met een tragere ontwikkeling tot gevolg. Door de extra zorgen die ze hierdoor nodig hebben, had een derde kind nooit in het plaatje gepast.

Rollercoaster
In oktober 2015 beviel Ali van een jongen, Jacob. De zwangerschap draaide uit op een heuse rollercoaster, van intense vreugde tot hier en daar een depressieve bui. “Opnieuw was die moederband geen evidentie, ik had er tijd voor nodig. Maar ik zou hem voor geen geld ter wereld willen missen.”

De tweeling werd intussen opgevangen door een ander adoptiegezin. “Mijn grootste wens? Dat die jongens ooit nog eens aan mijn deur komen kloppen. Ik heb een brief voor hen achtergelaten bij het adoptiebureau, die krijgen ze later hopelijk te lezen. Dan zullen ze weten dat ze zelf niets verkeerds gedaan hebben en dat het ons spijt dat we hen zo in de steek gelaten hebben.”

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer