Facebook/YouTube

Gebroken vader getuigt over verkrachte en vermoorde dochter: “Wat ze met haar gedaan hebben... Ik kon het niet aanhoren”

“Wat ze met mijn dochter gedaan hebben... Ik kon het niet aanhoren. Mijn familie is samen met Hannah gestorven.” Een emotioneel zware procesdag was het vandaag voor Willem Cornelius: de man kwam voor het eerst oog in oog te staan met de daders die in mei vorig jaar zijn dochter verkracht en vermoord hebben in de Zuid-Afrikaanse stad Stellenbosch. De student die haar vergezelde, werd ook tot bloedens toe aangepakt. Hij kroop door het oog van de naald.

Geraldo Parsons (27), Vernon Witbooi (33) en Eben van Niekerk (28) werden gisteren schuldig bevonden aan verkrachting, moord, poging tot moord, overval en ontvoering. Voor Nashville Julius (29) bleven enkel die laatste twee kwalificaties overeind.

Bewakingsbeelden
Flashback naar mei 2017: Hannah voerde medestudent Cheslin Marsh na een feestje naar huis, zodat hij niet meer alleen door het donkere Stellenbosch moest met zijn skateboard. Toen ze voor zijn studio nog wat aan het praten waren, doken plots vier mannen op. Op beelden van bewakingscamera’s is te zien hoe ze eerst de geparkeerde wagen voorbij stappen en uit beeld verdwijnen. Om even later via een zijstraat toch recht op de auto af te stappen.

Een van hen stak een schroevendraaier door het halfopen raam van Hannah en die richtte hij met de scherpe kant op haar borst. Een andere overvaller trok tegelijk de deur aan de passagierskant open en bedreigde Cheslin met een mes: “Zit stil of ze sterft”, klonk het.

“Begon te bidden”
Cheslin moest zijn geld en zijn smartphone afgeven en werd vervolgens in de koffer opgesloten. De gangsters zochten daarop de sleutels van de wagen -die Hannah van haar oma had gekregen voor haar verjaardag- en reden ermee de weg op. Hannah zat tussen twee van hen in, zodat ze nergens heen kon. De vier stopten korte tijd later bij een dealer om drugs te kopen en zouden die vervolgens opgerookt hebben. Daarna reden ze verder, de stad uit.

Even later stopten ze. Ze bleken in een buitenwijk te zijn: Kraaifontein, een kleine 20 kilometer van waar ze vertrokken waren. Drie van de overvallers haalden Cheslin uit de koffer en sleurden hem mee in de bosjes. “Ik moest op de grond gaan liggen, met mijn hoofd op een steen”, vertelde hij zelf. “Ik sloot mijn ogen en begon te bidden. Twee van de kerels toornden boven me uit met bakstenen in hun handen.” Ze sloegen op hem tot ze dachten dat hij dood was. Daarop lieten ze zijn bebloede lichaam achter en reden ze verder met Hannah.

“Overal pijn”
Maar Cheslin was niet dood. “Ik verloor het bewustzijn, pas de dag nadien zou ik weer bij kennis komen”, snikte hij in de rechtszaal. “Ik had overal pijn. Het was vreselijk. Toen ik de stem van Hannah voor de laatste keer hoorde, klonk die zacht. Ik hoorde duidelijk dat ze bang was.”

De bebloede jongeman slaagde erin naar een huis in de buurt te strompelen en daar sloeg hij alarm. Hij wist echter niet dat het lichaam van Hannah intussen al gevonden was. Enkele kilometers verderop, langs de kant van de weg. En dat de politie op zoek was naar hem en de overvallers.

Ook Hannah bleek –tot twee keer toe– de bosjes ingesleurd te zijn. Drie van de kerels hadden haar de eerste keer verkracht en de tweede keer het hoofd ingeslagen met een grote steen. De jonge vrouw bleek ook een steekwonde in de hals te hebben.

“Ze was doodsbang”
Het kwartet ontkende in eerste instantie iets met de vreselijke misdaad te maken te hebben. Totaal onverwacht ging Parsons toch nog tot bekentenissen over. “Ik zat achter het stuur. Vernon gaf me plots een condoom, ik weet niet waar die vandaan kwam. Hannah zei dat we seks met haar mochten hebben, op voorwaarde dat we haar nadien zouden laten gaan. Maar het was duidelijk tegen haar zin, ik zag in haar ogen dat ze doodsbang was.”

“Ik ben de eerste die haar verkracht heeft. Maar het voelde niet juist aan, want ik had een vrouw en een kind. Daarna volgden Witbooi en Van Niekerk. Ik wilde haar nadien vrijlaten, maar die twee gooiden haar in de koffer en reden naar een wijngaard. Toen we haar eruit wilden halen, hield ze zich krampachtig vast aan de wagen.”

“Eben stak haar vervolgens met een mes. Toen Vernon met een steen wilde toeslaan, probeerde ik hem nog tegen te houden. ‘Doe dat niet, we hebben die jongen al vermoord’, zei ik. Maar Vernon was niet te stoppen.”

“Wees alstublieft niet boos”
Ook Van Niekerk gaf in een handgeschreven brief -vol spelfouten- zijn schuld toe. “Het spijt me voor wat ik gedaan heb. Hopelijk kunnen jullie mij nog vergeven. Ik had schrik van de andere beklaagden. Wees alstublieft niet boos op mij.”

De moeder van Cheslin nam vandaag nog het woord. “Wat voor mens doet nu zoiets? Mijn zoon had jullie niets misdaan”, klonk het uit haar mond. De tante van Hannah keef dat de misdadigers moesten stoppen met lachen. Witbooi hield zelfs nog een duimpje omhoog richting camera. 

Voor het eerst was Willem fysiek aanwezig op het proces, de tragische gebeurtenis weegt nu eenmaal emotioneel te zwaar. Tot overmaat van ramp had hij ook nog zijn vrouw Anna verloren. Voor de rechter verscheen dan ook een gebroken man. “We waren bijna een jaar na de feiten. Ze was gaan zwemmen in zee, zoals elke ochtend. Deze keer zou ze echter niet meer terugkeren. Ik denk niet dat ze zelfmoord gepleegd heeft. Maar ik geloof wel dat ze niet langer de fysieke en mentale kracht had om terug te vechten als de golven haar in de problemen brachten. Vroeger was ze de kracht zelve, op het eind was ze nog slechts een schim van zichzelf.”

26 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels
  • Ivo Torfs

    Hoe zou het komen dat de kleurlingen op de blanken jagen, zouden dat geen rekeningen zijn die vereffend worden?

  • Guy Van Becelaere

    Als het mijn kind was zouden deze barbaren geen seconde meer gerust zijn zelfs niet in de gevangenis

Lees meer