4 Links: Grace Tame. Rechts: Nicolaas Bester.
RV Links: Grace Tame. Rechts: Nicolaas Bester.

Grace (15) werd verkracht door wiskundeleraar (59) maar moest van de wet negen jaar lang zwijgen: “Intussen kon hij het slachtoffer spelen”

Grace Tame was 15 jaar toen ze herhaaldelijk misbruikt werd door haar veel oudere wiskundeleraar. Door een hiaat in de wetgeving op het Australische eiland Tasmanië mocht het slachtoffer echter nooit haar verhaal doen. Nu -negen jaar na de feiten- heeft ze eindelijk dat recht afgedwongen. Geen moment te vroeg, want Nicolaas Bester gebruikte al die tijd om zijn daden te minimaliseren en zelf in de slachtofferrol te kruipen.

Dat de dader zelfs opschepte over hun ‘intieme onderonsjes’ maakte de pijn voor Tame alleen maar erger. “De meeste mannen in Australië zijn jaloers op mij, dat blijkt uit de vele mails en tweets die ik gekregen heb”, schreef de pedofiel vier jaar geleden zelfs op zijn Facebookprofiel. “Ik was 59. Zij was 15, maar zag eruit als 25... Het was fantastisch.” Uiteindelijk was hij zelfs zo laf om de schuld in háár schoenen te schuiven. “Ze heeft het zelf gewild”, liet hij duidelijk verstaan.

4 "Ik had een seksuele relatie met een meisje dat jonger was dan zeventien jaar. Hoeveel doen er mij dat na?", schreef hij ook nog.
RV "Ik had een seksuele relatie met een meisje dat jonger was dan zeventien jaar. Hoeveel doen er mij dat na?", schreef hij ook nog.

“Journalisten, commentatoren en zelfs de dader hebben uitgebreid hun zegje mogen doen over mijn zaak. Ik was de enige die al die tijd moest zwijgen”, stelt Tame. Een jammerlijk gevolg van de archaïsche wetgeving die geldt op Tasmanië en in een dunbevolkt gebied in het noorden van Australië. Slachtoffers van seksueel misbruik mogen daardoor nooit openlijk vertellen wat ze meegemaakt hebben. Zelfs als ze dat zelf zouden willen.

Tame hoestte 10.000 Australische dollar (6.000 euro) op om die historische fout in de rechtbank recht te zetten. Na een procedureslag van ruim twee jaar haalde ze nu eindelijk haar slag thuis. “Er werd mij een uitzondering toegestaan, maar ik zal niet rusten vooraleer die wet definitief aangepast wordt”, klinkt het vastberaden.

Anorexia
De jongedame (24) herinnert zich nog perfect het moment waarop Bester in haar leven verscheen. In april 2010 was ze na een doktersafspraak te laat op school aangekomen, haar klasgenootjes waren al vertrokken voor een daguitstap. Bester, die wiskunde en wetenschappen gaf, merkte dat ze alleen was en ving haar op in zijn bureau. Tame ging op dat moment door een lastige periode: ze kreeg af te rekenen met anorexia én een depressie, op school werd ze als ‘halve jongen’ gepest.

“We hebben lang gepraat, onder meer over mijn eetstoornis. Hij wierp zich op als een vertrouwenspersoon, gaf me goede raad en ik kreeg zelfs een sleutel van zijn kantoor. Als ik er nood aan had, mocht ik altijd langskomen. Andere leraars wisten dat we een goede band hadden en stuurden me naar hem als ik overstuur was.”

Isolement
Bester gaf haar complimentjes, maar begon haar ook meer en meer te isoleren van de buitenwereld. “Ik was blijkbaar de student van wie hij in zijn dertig jaar lange carrière het meest geleerd had. Zo’n pluim maakt indruk op die leeftijd.”

Tegelijk gaf hij ook kritiek op mensen die haar dierbaar waren. “Hij wist dat mijn moeder opnieuw zwanger was en noemde dat onverantwoord. Hij zei ook dat ik niet moest luisteren naar de dokters. Met zijn hulp zou ik die anorexia wel de baas kunnen. Hij mat mijn lengte en zei welk gewicht ik moest halen. Ik schatte zijn oordeel hoger in dan dat van de experts.”

Naakttekening
Geleidelijk aan begonnen zijn tips echter een meer duistere kant op te gaan. “Hij vroeg of ik al eens een naakttekening van mezelf gemaakt had. Volgens hem zou mijn zelfbeeld daardoor verbeteren. Ik negeerde zijn voorstel, maar voelde me wel onder druk gezet.”

De ouders van Tame hadden intussen onraad geroken: waarom bracht die leerkracht uren alleen met hun dochter door en besprak hij zo’n gevoelige onderwerpen met haar? Ze stapten naar de toenmalige directrice, maar die gaf Bester enkel een verwittiging.

“Gevoelige info tegen mij gebruikt”
De man hield zich twee maanden gedeisd, maar zou daarna des te harder terugslaan. Opnieuw stelde hij voor dat Tame zichzelf naakt zou tekenen als “deel van haar therapie”. Deze keer ging ze akkoord. “In een briefje maakte ik duidelijk dat die schets enkel voor artistieke doeleinden mocht dienen. Maar vanaf dan was het hek van de dam.”

“Hij wist dat ik ooit door een ouder kind misbruikt was in een kledingkast. Die herinnering was teruggekomen en daardoor was ik ook weer hervallen in mijn anorexia. Ik had hem dat eerlijk opgebiecht omdat ik dacht dat hij me zou helpen. In plaats daarvan heeft hij die gevoelige informatie echter op een wrede manier tegen mij gebruikt.”

“Strip voor mij”
In juni 2010 sloot Bester haar zelf op in een kast en gaf hij haar de opdracht te strippen. “Hij liet mij die hele scène naspelen. Mijn maag kromp in elkaar, ik bestierf het van de schrik. Plots werd me duidelijk welke bedoelingen hij echt had. Mijn wereld stortte in elkaar.”

“Ik had nog nooit mijn kleren voor iemand uitgetrokken. Ik wilde luid roepen en weglopen. Vurig hoopte ik dat iemand mij zou zoeken en die kamer zou binnenkomen, maar dat gebeurde niet. Ik ging in overlevingsmodus. ‘Doe gewoon wat hij zegt, dan kan je weg’, dacht ik bij mezelf.”

“Nooit weerstand geboden”
Helaas zou Bester daarna nog twintig à dertig keer schaamteloos misbruik van haar maken. “De eerste keer had hij alcohol meegebracht. Ik probeerde hem nog af te schepen door te zeggen dat ik maagd was, maar dat hielp niet. Toen hij even weg was, heb ik zo veel mogelijk van die fles gedronken. In de hoop dat ik dan niet langer zou nadenken.”

“Die avond zal ik nooit meer vergeten. Ik was 15 en lag dronken op de grond in mijn school. Ik heb nooit weerstand geboden. Ik liet het gewoon gebeuren, niemand zou mijn geschreeuw toch kunnen horen.”

Zelfverminking
Nadien volgden er nog meer verkrachtingen, één keer gebeurde dat zelfs in de stoel van de directrice. “Ik sloot mijn ogen altijd, ik vond het afschuwelijk. Ik wilde al die dingen niet doen en zeggen, maar ik voelde mij gevangen. Hij had genoeg benadrukt hoe hij in het leger mensen vermoord had en daar nooit spijt van had. En ontrouw kon zwaar bestraft worden. Hij kende naar eigen zeggen zelfs een vrouw bij wie de ogen verwijderd waren met een lepel.”

Daarnaast probeerde Bester haar ook emotioneel te chanteren. “’Je wil toch niet dat ik mijn job kwijtraak?’, klonk het telkens. Ik was op den duur bang om in slaap te vallen, want hij verscheen altijd in mijn nachtmerries. Ik begon mezelf te verminken en stevig te drinken. Soms schonk ik een glas wodka uit voor ik naar bed ging. De helft dronk ik die avond, de rest de volgende ochtend. Anders durfde ik niet naar de les.”

“Ik had geen enkele motivatie meer. Ik was het beu om op school die leugens te blijven volhouden. En natuurlijk was Bester telkens aanwezig. Hij was overal.”

“Wisten niet wat er scheelde”
De moeder van Grace bleef intussen in het duister tasten. “We deden alles wat we konden om haar te helpen, maar we hadden geen idee wat er aan de hand was. We dachten dat ze veilig was op school”, stelt Penny Plaschke.

Hier en daar was er een leerkracht die iets verdachts opmerkte, maar verdere actie bleef uit. Sommige leerlingen wisten wel wat er aan de hand was, maar hadden geen enkel begrip voor het slachtoffer. “Daders bewerken niet alleen hun prooien, maar ook mensen uit hun omgeving. En het slachtoffer wordt net gebruikt om anderen ervan te overtuigen geen stappen te ondernemen”, aldus Tame.

“Monster”
Uiteindelijk was het toch het meisje zelf dat aan de alarmbel trok. “Ik had een punt bereikt waarop mijn razernij het haalde van de angst. Ik was bang dat hij me pijn zou doen, maar deze keer ging ik de confrontatie aan. Ik noemde hem een monster en vervolgens heb ik alles opgebiecht aan een leerkracht die ik vertrouwde.”

Bester zou voor zijn wandaden uiteindelijk veroordeeld worden tot 2,5 jaar cel. Daar kwam in theorie nog eens vier maanden bij omdat de politie 28 afbeeldingen van kinderporno op zijn computer gevonden had.

In de praktijk kwam de dader echter al na amper achttien maanden vrij, in maart 2013. En hij zou zijn slachtoffer blijven kwellen, deze keer met schandalige uitspraken over hoezeer hij van haar genoten had.

“Grace heeft mijn leven kapotgemaakt”
In 2017 gaf de man een ontluisterend interview waarin hij zichzelf als het grote slachtoffer afschilderde. “Grace heeft me geprovoceerd”, klonk het daar. “Dat is nu eenmaal wat schoolmeisjes doen: ze gebruiken hun verleidingskunsten om het leven van mannen kapot te maken.”

“Ik ben mijn huis, mijn job en mijn status binnen de gemeenschap kwijtgeraakt. Ze heeft alles van mij afgenomen. Het was een verschrikkelijke periode voor mij.” Hier kunt u een kort fragment bekijken.

4 Links: Nicolaas Bester. Rechts: Bettina Arndt, een journaliste die het volste begrip voor hem had.
RV Links: Nicolaas Bester. Rechts: Bettina Arndt, een journaliste die het volste begrip voor hem had.

Australische media hadden er al die tijd nog een schep bovenop gedaan door enkel over een “relatie” of zelfs een “affaire” te spreken. Geen wonder dus dat de pesterijen op school bleven aanhouden en Tame een “slet” en een “echtbreekster” genoemd werd.

“Kapot van haar verhuis”
Tame moest die kwetsende opmerkingen allemaal over zich heen laten gaan. Weerwoord bieden mocht immers niet volgens de wet.

Tot overmaat van ramp ging Bester na zijn vrijlating aan de slag bij de enige universiteit die het eiland rijk is. Zo stak hij haar opnieuw stokken in de wielen: er zat niets anders op dan haar koffer te pakken en een nieuw leven in Amerika te beginnen.

“We waren kapot van haar verhuis”, treurt Penny. “Ze heeft een kleine broer die ze nu niet zal zien opgroeien. Maar hier blijven was geen optie, ze had een nieuwe start nodig. Ze kan nooit meer terugkeren naar Hobart, daarvoor voelt ze zich te hard vernederd.”

Balsem voor de ziel
De nieuwe omgeving deed Tame helemaal openbloeien. Als kunstenares werkt ze nu voor invloedrijke klanten, tot zelfs komiek John Cleese toe. “Maar toen Bester die kwetsende commentaar lanceerde, heb ik alles laten vallen en ben ik naar de VS gevlogen. Ze had grote vooruitgang geboekt, maar door die ene Facebookpost begon ze zichzelf weer te verminken”, aldus Penny.

Gelukkig zorgt die overwinning in de rechtbank nu voor balsem op de ziel. Artikel 194K van de Evidence Act was oorspronkelijk bedoeld om slachtoffers van seksueel geweld te beschermen, maar maakte hen tegelijk monddood. “De bedoelingen van die wet waren goed, maar als pervers neveneffect worden de daders beschermd. Ze hoeven zich niet te verantwoorden voor hun daden”, aldus Tame.

“Iedereen heeft intussen zijn zegje mogen doen over mijn zaak, behalve ik. Dat houdt geen steek, het is zelfs ronduit wreed.”

#LetHerSpeak
In november zag de campagne #LetHerSpeak het levenslicht. Er kwam een petitie, met de vraag om de wet te hervormen. Ook vanuit de overheid komt er nu schot in de zaak, dus het vechten loont.

4
RV

“Toen de rechter mij gelijk gaf, was ik uitzinnig van vreugde”, besluit Tame. “Het is enorm belangrijk voor mij om opnieuw een stem te hebben. Als dankzij mijn verhaal nog maar één meisje of jongen uit de klauwen van een verkrachter blijft, is mijn strijd niet voor niets geweest. Daders rekenen erop dat hun slachtoffer blijft zwijgen. Ik wil ouders nu helpen om signalen van een kinderlokker te leren herkennen.”

21 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Jan Van de Velde

    Die wet is bedoeld om minderjarigen aan te moedigen die misdrijven aan te geven, niet om (de privacy van) de dader te beschermen. Het is uiteraard overdreven die bescherming op te werpen tegen een betrokkene die inmiddels meerderjarig is geworden. Daarom heeft het Hooggerechtshof op haar verzoek in die zin beslist. Er is dus geen reden om die Australische wet te betwisten.

  • Jan Van de Velde

    Het gaat om een wet die in Tasmanië en de Northern Territories (Australië) de privacy wil beschermen van minderjarigen die slachtoffer zijn van seksuele misdrijven. Hun namen mogen niet bekendgemaakt worden. Dit belet echter hoegenaamd niet dat in Tasmanië en de rest van Australië - net als in België - sex met minderjarigen uitdrukkelijk strafbaar is. Er worden daar nog elke dag veroordelingen wegens dit misdrijf uitgesproken. Ze zijn daar dus niet achterlijk.

Lees meer