2
REUTERS

Italiaanse verpleegster beschrijft hartverscheurend afscheid tussen stervende moeder en vier kinderen: “Ik moest vechten tegen mijn tranen”

Een Italiaanse verpleegster heeft in een aangrijpende open brief getuigd over hoe ze een stervende moeder hielp om toch nog op een waardige manier afscheid te nemen van haar vier kinderen, ondanks het feit dat de vrouw door het coronavirus in quarantaine in het ziekenhuis lag.

De verpleegster stuurde de brief naar de burgemeester van Volvera, de gemeente in het noorden van Italië waar ze woont, met de vraag om hem eventueel te delen. Ze werkt in het San Luigi di Orbassano-ziekenhuis, net buiten Turijn. Door te vertellen hoe het er daar aan toe gaat, hoopt ze mensen duidelijk te maken dat de quarantaine waarin ze leven geen straf is, maar een manier om iedereen te beschermen. Zodat er zo weinig mogelijk drama’s gebeuren.

Drama

Want het verhaal dat ze in haar brief omschrijft is wel degelijk een drama. Het ontvouwt zich op een zaterdag. Een dag dat ze normaal gezien niet hoeft te werken. Een dag dat ze eindelijk even kan uitrusten van de shiften, die 12 uur lang duren, die ze al een hele tijd zonder onderbreking afmaalt. Tot er een telefoontje uit het ziekenhuis komt. Er is volk tekort. Of ze toch niet kan komen.

Op de dienst intensieve zorgen wordt ze naar een patiënt geroepen die ze al kent van de voorgaande dagen. “Ik begroet haar”, klinkt het. “Ze heeft een zuurstofmasker op haar gezicht, dat haar helpt om te ademen. Er is weinig hoop voor haar en de monitor waarmee ze verbonden is, bevestigt dat. De vrouw is bij bewustzijn en helder. Ze weet dat ze gaat sterven. Ze voelt het.”

De verpleegster neemt de tijd om met de vrouw te praten. “Ze heeft al dagen niet meer gegeten, maar vanmorgen wil ze graag ontbijt. Ze heeft diabetes, maar wil twee beschuiten met jam. Ik vraag een collega om ze te halen. De trieste blik van de vrouw gaat als een mes door mijn hart. Af en toe kijk ik weg, want ik ga een beetje dood vanbinnen. Terwijl ik haar waarden controleer, grijpt ze mijn hand. ‘Lieverd, ben je mama?’, vraagt ze. ‘Ja, van twee jongens’, antwoord ik. ‘Dan zal je dit misschien wel begrijpen’, klinkt het.”

Hechte band

Daarop vertelt de vrouw dat ze vier kinderen heeft, met wie ze een hechte band heeft. Ze heeft hen alleen grootgebracht, nadat ze al op jonge leeftijd weduwe werd. “Ik ben niet bang om te sterven”, zegt ze. “Ik wil alleen niet afzien. Op een dag kwam een van mijn kinderen op bezoek, maar hij mocht niet bij me. Ik mocht mijn kleinkinderen niet meer zien en ook mijn schoondochter niet. Niemand. Ik lag hier en zij waren thuis. Ik kon hen niet vertellen hoe graag ik hen zag.”

Als de verpleegster haar vraagt waarom ze hen niet belt, krijgt ze als antwoord dat het niet hetzelfde is. “Ja, maar dan horen ze je toch, dan praten ze met je. Het is beter dan niets”, brengt de verpleegster in. Het antwoord van de vrouw laat niet op zich wachten: “Ik bel hen elke dag. Ik voel dat ze verdriet hebben omdat ze niet bij me kunnen zijn tot het einde.”

2
EPA

De dokter komt binnen en even later gaat de telefoon. Het is een van de kinderen van de vrouw. Ze geeft hem door en de dokter vertelt hem hoe de toestand van zijn moeder is. Ze blijkt kritiek. Ze zal weldra geïntubeerd moeten worden en heeft niet lang meer te leven. Haar zoon vraagt of hij haar nog een laatste keer mag zien. Heel kort. Maar het antwoord is onverbiddelijk. Nee.

Als de dokter weg is, barst de zieke vrouw in tranen uit. Aan de telefoon huilt haar zoon met haar mee. “Haar blik smeekt me om hulp”, aldus de verpleegster. “Ik vraag haar om de telefoon bij mijn gezicht te houden. Het is een oud toestel. Geen smartphone. Zonder hem te kunnen horen, zeg ik aan haar zoon dat hij zijn broers en zussen moet contacteren en zo snel mogelijk mijn persoonlijk nummer moet bellen. Ik geef het hem. Ik zal hen via een videogesprek met hun moeder laten praten. Het is niet veel, maar ze zullen haar dan toch nog even kunnen zien.”

Verrast

De verpleegster vertelt de man dat ze nog 10 uur in het ziekenhuis aanwezig is, maar na minder dan een uur wordt ze al opgebeld. Alle vier de kinderen hangen aan de lijn. “De zieke vrouw is duidelijk verrast en dolgelukkig”, aldus de verpleegster. “Ik ook. Ze praten honderduit met elkaar. Ze zeggen dat ze elkaar graag zien. Ik zie dat de vrouw moe wordt. Ik ken haar lot. Ik heb geen zin om te vragen om het gesprek af te ronden. Dat hebben ze al eerder moeten doen. Nu moeten ze zélf beslissen wanneer ze alles gezegd hebben.”

Een half uurtje later hangen ze allemaal op. “Het is alsof de cirkel rond is”, schrijft de verpleegster. “Ze vocht alleen nog om hen nog eens te zien. Het breekt mijn hart. Ik denk aan mezelf en mijn eigen kinderen en ik begrijp het. De vrouw grijpt mijn hand en bedankt me. Ze belooft dat ze over me zal waken, om wat ik voor haar gedaan heb. Ik moet vechten tegen mijn tranen.”

Mortuarium

Niet veel later sterft de vrouw. De verpleegster laat haar collega’s de laatste zorgen toedienen. “Ik zie dat ze haar lichaam behandelen met ontsmettingsmiddel, zoals de procedures voorschrijven, dat ze haar in een laken wikkelen en naar het mortuarium brengen. Helemaal alleen. Haar persoonlijke bezittingen worden in een driedubbele zwarte tas gestopt en verbrand.”

De volgende ochtend komt de begrafenisondernemer het lichaam ophalen. Eén van de kinderen is erbij, vanop een afstand. Hij heeft zijn moeder niet meer gezien sinds het videogesprek. Hij overlegt nog even met het uitvaartcentrum en ze vertrekken. Zijn auto rijdt naar rechts, de wagen met het lichaam van zijn moeder naar links. Helemaal alleen.”

De verpleegster hoopt dat de mensen even stil zullen staan bij haar verhaal en meer begrip zullen hebben voor de quarantainemaatregelen in Italië. En dat ze wat minder zullen klagen. “Je ziet het op Facebook. Zoveel mensen die jammeren omdat ze binnen moeten blijven of niet meer naar het park kunnen met hun kinderen. Ze moesten eens weten.”

Lees ook: Waarom onze overheid al weken zegt dat we niet massaal mondmaskers moeten dragen (+)

Bekijk ook: Wat gebeurt er als je opgenomen wordt als coronapatiënt?

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Lees meer