Munira Abdulla lag 27 jaar in een ziekenhuisbed. Foto ter illustratie.
Shutterstock Munira Abdulla lag 27 jaar in een ziekenhuisbed. Foto ter illustratie.

Munira ontwaakt na 27 jaar uit coma: “Geef de hoop nooit op”

Ruim 27 jaar lag Munira Abdulla in vegetatieve toestand in een ziekenhuisbed, maar de wonderen blijken de wereld nog niet uit. Tegen alle verwachtingen in is ze sinds kort bij bewustzijn en kan ze weer gesprekjes voeren. Haar zoon Omar (32): “Ineens zei ze mijn naam, mijn geluk kan niet op.”

In 1991 pikten Munira Abdulla en haar schoonbroer haar toen 4 jaar oude zoon op van school in de Verenigde Arabische Emiraten. Ze crashten tegen een schoolbus. De kleine Omar kwam er vanaf met een bult op zijn hoofd, zijn 32-jarige moeder was er slecht aan toe. Met zwaar hersenletsel belandde ze in het ziekenhuis. Artsen geloofden niet dat ze ooit nog haar ogen zou openen.

Haar zoon Omar, inmiddels 32 jaar, bleef hoop koesteren. “Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze nog wakker zou worden”, vertelt hij aan de The National, een Engelstalige krant in het emiraat. Gelijk kreeg hij, want vorig jaar werd zijn moeder wakker uit haar coma. Ze kan gesprekjes voeren, koranteksten opzeggen en maakt voorzichtig aan uitstapjes in haar rolstoel. Naar de Sheikh Zayed Grote Moskee bijvoorbeeld, die er nog niet stond toen Munira in coma belandde.

(Lees hieronder verder)

Pijnprikkels

Maar de weg naar haar ‘nieuwe leven’ was lang en zwaar. Volgens de artsen was Munira na haar ongeluk in een minimale staat van bewustzijn. Ze reageerde slechts op pijnprikkels. Voedsel kreeg ze via een slang, met fysiotherapie werd geprobeerd haar spieren enigszins intact te houden. Omar bezocht haar elke dag. “Voor mij was ze als goud. Hoe meer tijd verstreek, hoe waardevoller ze voor me werd”, vertelt hij. “Ik geloof dat dankzij mijn steun aan haar, God me heeft beschermd voor andere problemen.”

De grote verandering kwam toen kroonprins Mohamed bin Zayed van Abu Dhabi in 2017 het verhaal van Munira hoorde. Hij was er zo door ontdaan, dat hij de familie geld gaf om de vrouw te laten overplaatsen naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Duitsland. Daar onderging Munira verschillende operaties aan haar ernstig verkorte spieren.

Artsen van het Schön Klinik Bad Aibling in de buurt van München zetten vol in op fysiotherapie en epilepsiebehandelingen. “Ons doel was om haar fragiele bewustzijn te laten ontwikkelen in een gezond lichaam. Net als een delicate plant die goede aarde nodig heeft om te groeien”, zegt neuroloog Ahmad Ryll tegen The National, die haar behandelde in Duitsland.

Wonder

Al snel leek het erop dat Munira meer bewust werd van haar omgeving. “Ik zei tegen de artsen dat ik verwachtte dat ze weer zou gaan praten. ‘Jij laat je verbeelding de vrije loop, wij maken alleen de kwaliteit van haar leven beter’, zeiden ze.” Maar een jaar later, in juni 2018, geschiedde het wonder. Ze leek te reageren op een discussie die haar zoon had met de artsen. Drie dagen later hoorde Omar zijn moeder voor het eerst in 27 jaar praten. “Ze sprak! Ze zei mijn naam, mijn geluk kon niet op. Jaren droomde ik van dit moment en het eerste dat ze zei was mijn naam.”

We kunnen samen bidden - ze weet de teksten nog.

Zoon Omar Webair

Ze begon nog meer de praten en soms zelfs te schreeuwen. “Alsof ze het ongeluk herbeleefde. En toen werd ze wakker”, zegt Omar. “Nu kan ze ons vertellen dat ze pijn heeft en ik kan gesprekjes met haar voeren over onderwerpen die ze interessant vindt. We kunnen samen bidden; ze weet de teksten nog.”

Inmiddels is Munira terug in Abu Dhabi met haar familie, en blijft ze in behandeling om haar postuur te verbeteren: ze kan niet zonder haar rolstoel. “Ik vertel dit verhaal zodat mensen niet hun hoop verliezen. Denk niet dat iemand dood is wanneer die in coma ligt. Al die jaren kreeg ik te horen dat het een hopeloze zaak was, maar ik heb altijd gedacht vanuit haar positie. Ik heb alles gedaan om haar conditie te verbeteren.”

20 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Jan Desmet

    Ik zou het m'n dochter nooit willen aandoen ......... zoooooo lang wachten. Neen, trekt de stekker er maar uit :-)

  • Viviane Loosveldt

    Hoe overbrug je zo’n ‘gat’ in je leven?!

Lees meer