Vlaming overleeft aanval van grizzlybeer.
Jorn Vangoidtsenhoven Vlaming overleeft aanval van grizzlybeer.

Vlaming in VS ontsnapt twee keer nipt aan aanval van grizzlybeer

Het moest een wandeling in de natuur worden zoals hij er al zoveel had gedaan, maar zijn tocht van afgelopen vrijdag zal de Vlaamse natuurfotograaf Jorn Vangoidtsenhoven (45) wellicht nog lang bijblijven. De Belg die in de VS woont, kwam in Wyoming plots oog in oog te staan met een grizzlybeer en haar jong. Moederbeer probeerde Jorn twee keer aan te vallen, maar de man kon ontkomen, vertelt hij aan HLN.

Jorn Vangoidtsenhoven groeide op in Holsbeek (Vlaams-Brabant), maar verhuisde in 2003 naar de Verenigde Staten voor zijn werk. In 2018 gooide de veertiger zijn carrière om en werd hij voltijds natuurfotograaf en schrijver. De man is met zijn camper voortdurend onderweg om natuurbeelden te schieten. Afgelopen vrijdag ging hij met zijn hond wandelen in een bos vlak bij Grand Teton National Park, in de Amerikaanse staat Wyoming in het westen van de VS. Een tocht die bijna fataal afliep.

Na een wandeling van ruim anderhalve kilometer spotte Jorn plots pootafdrukken van een grizzlybeer in de sneeuw. Terwijl de man zijn vondst vastlegde op foto, begon zijn hond te blaffen naar een groep kraaien. De vogels waren verderop in de lucht aan het cirkelen, maar gaven in tegenstelling tot andere keren geen gehoor aan het rumoer van de viervoeter. Vreemd, vond de Belg, en hij ging eropaf. 

In een fractie van een seconde stond de grizzlybeer rechtop

Natuurfotograaf Jorn Vangoidtsenhoven

Grizzly van 250 kilogram

Na een korte wandeling stootte Jorn op het karkas van een dode eland, met daarrond een grizzlybeer en haar jong die van het vlees aan het eten waren. “In een fractie van een seconde stond de grizzlybeer rechtop.” Een kolos van naar schatting 250 kilogram, vertelt de natuurfotograaf.

“Het was zowat de gevaarlijkste situatie waarin je je kan bevinden met een grizzlybeer. Het ging om een moederbeer mét kleine beer. Ze waren aan het eten, ik was alleen, ik verraste ze en ik was veel te dichtbij. In de nationale parken hier wordt aangeraden om minstens 100 meter afstand te houden van beren en wolven, maar door de helling van het terrein en de planten zag ik ze niet. En zij mij niet, tot het te laat was.”

De grizzlybeer stormde vervolgens een eerste keer op Jorn af.

Hoe reageer je best?

“Ik heb mij heel groot gemaakt en luid geroepen naar de beer. Ik had ook een bus spray bij me, om te gebruiken in nood bij de aanval van een wild dier.” De spray moest Jorn niet gebruiken, want plots “draaide de beer zich om en liep terug naar het karkas en haar jong”. Als natuurfotograaf komt de man bijna dagelijks in contact met wilde dieren, “mogelijk heeft dat me geholpen om niet te panikeren”, vertelt hij.

De Vlaming greep zijn kans om weg te komen en wandelde met snelle tred achteruit. Zijn blik voortdurend op de beide beren gericht. Maar ineens werd de moederbeer opgeschrikt door “een luid krakend geluid” en stormde ze een tweede keer op Jorn af. “Luid hijgend en puffend kwam ze mijn richting uit”, getuigt de man. Wederom maakte hij zich groot en begon hij te roepen. Toen de grizzly zo’n negen meter van Jorn verwijderd was, schoot het dier plots de andere kant uit en liepen moeder- en babybeer samen weg. 

Ook Jorn maakte zich uit de voeten, vol adrenaline en voortdurend op zijn hoede tot hij weer in zijn camper zat. De man zegt dat hij die dag veel verkeerd heeft gedaan. En dus luidt zijn advies, voor mensen die in berengebied gaan wandelen: “Ga nooit alleen hiken. Maak altijd lawaai zodat wilde dieren weten dat je in de buurt bent. En zorg dat je berenspray bij je hebt. Ik ben zelf verantwoordelijk voor de situatie waarin ik vrijdag ben beland. Ik mag van geluk spreken dat ik het heb overleefd”, besluit hij.

4 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Peter Thys

    misschien ook het geluk gehad dat de beren gegeten hadden of zelfs misschien voldaan waren, enkel hun instinct van vluchtende prooi te achtervolgen. En tot het besef kwamen eten hoeft niet meer/belangrijker jong in veiligheid brengen.Mochten het hongerige beren geweest zijn hadden we ofwel geen verhaal ofwel een ander slechtafgelopen verhaal gelezen hebben.Soms moet je geluk in je leven hebben en heeft hij nu reeds een grote portie opgebruikt?

  • Thessa De Kegel

    Die kerel heeft veel geluk gehad want hij doet NET het omgekeerde wat je bij een Grizzly moet doen. Lawaai en groot maken doe je bij zwarte beren, dit is een uitdaging naar de Grizzly toe. Gelukkige had moeder beer meer interesse in het karkas vlak voor de winterslaap. Het zou niet de eerste natuurfotograaf zijn die dood achterblijft.

Lees meer