TDW

Exclusief voor abonnees

Comeback

Scherp gesteld

Je zou het een comeback kunnen noemen. En wát voor een. Maar aan de andere kant, Philippe Gilbert is nooit weg geweest. Tenminste, niet in het diepst van zijn gedachten. Kampioen van nature. Philippe Gilbert was nog maar net een profwielrenner of hij droomde al van de vijf grote monumenten: Milaan-Sanremo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik, Ronde van Lombardije.

Lombardije won hij twee keer, in 2009 en 2010. In 2011 won hij Luik-Bastenaken-Luik. Dat onwaarschijnlijke seizoen 2011, waarin Gilbert ongeveer alles won. Van een kermiskoers in Gullegem, over een etappe in de Tour, naar de Clásica San Sebastián. Dat jaar werd Gilbert zelfs Belgisch kampioen tijdrijden. En in 2012 werd hij wereldkampioen in Valkenburg. Zijn erelijst is indrukwekkend en gisteren voegde Gilbert daar dus ook de Ronde van Vlaanderen aan toe. Dat maakt drie monumenten op vijf. Nog twee te gaan.

Vierenhalf jaar liggen er tussen Valkenburg 2012 en deze Ronde van Vlaanderen. En dat is het nu net. Waar heeft Gilbert al die tijd gezeten?

In 2013 redde hij zijn seizoen met een rit in de Ronde van Spanje. In 2014 won hij voor de derde keer de Amstel Gold Race. In 2015 won hij twee etappes in de Giro. Het Belgisch kampioenschap was vorig jaar zijn grootste overwinning. Tot die dag wist je zelfs niet meer dat Gilbert nog een coureur was. Veel renners in zijn plaats zouden een arm geven voor vier zo 'magere' jaren. Maar zoals veel renners, zo is niet Philippe Gilbert.

In die tijd tussen de wereldtitel in Valkenburg en de Ronde van Vlaanderen heeft Gilbert het grote geld verdiend. Bij BMC werd hij in 2012 ingehaald als een koning en zo was ook hoe hij zich voelde. Maar hij verloor gaandeweg het vertrouwen van zijn ploeg. En hij verloor zichzelf in achterhoedegevechten. Met Greg Van Avermaet. En over koersen die hij wel wilde, maar niet mocht rijden. Waar hij wel reed, loste hij de verwachtingen niet in. Tenslotte kreeg Gilbert het grote geld betaald om te winnen. Dat deed hij niet genoeg.

Gisteren reed Gilbert voor het eerst sinds 2012 de Ronde van Vlaanderen. En hij won. Het makkelijkste zou zijn om nu BMC de schuld te geven, Allan Peiper en Valerio Piva, omdat ze niet geloofden dat Philippe Gilbert de Ronde van Vlaanderen kon winnen. Hij heeft hun ongelijk bewezen. Maar dan is weer de vraag waarom Gilbert al die jaren bij BMC nooit heeft gekoerst zoals hij destijds bij Lotto in dat wonderjaar 2011 koerste. En zoals hij nu weer koerst zoals toen. Dat verhaal moet Gilbert dan maar zelf een keer vertellen. Als hij wil. En nu heeft hij een nieuwe ploeg. Zijn nieuwe baas Patrick Lefevere heeft van hem een andere renner gemaakt. Deze Philippe Gilbert doet aan zelfkritiek en hij voelt zich niet te goed om voor anderen te werken. Het discours is veranderd, Gilbert is terug. Hij zal het zelf niet graag horen. Maar als dit geen comeback is, hoe moet je het anders noemen?

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en steun Rode Neuzen Dag. Jouw eerste betaling gaat integraal naar Rode Neuzen Dag

  • Steun Rode Neuzen Dag en word abonnee voor 27/11
  • Slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wil
Abonneer je nu

Lees meer