Bakelants en Gilbert trokken er vandaag samen op uit.
photo_news Bakelants en Gilbert trokken er vandaag samen op uit.

Exclusief voor abonnees

Flandriens

En weer gingen Belgen in de aanval. Nu was het de beurt aan Jan Bakelants en Philippe Gilbert. Ze spoedden zich naar La Planche des Belles Filles waar ze zich allicht in een hemelbed droomden. Tevergeefs. Luttele kilometers voor de finish donderde de voorwacht van het peloton als een volle ader over hen heen. De jarige Philippe Gilbert legde zijn arm nog over de schouders van Jan en verdween in de achterhoede.
 
Het was mooi geweest, twee stilisten zo lang te mogen aanschouwen in hun haast synchrone pedaaltred. Dag na dag  zitten Belgen in een vlucht - ze roepen oude tijden van de flandrien op. Labeur als DNA.
 
Of het slim is, is een tweede. Hartverwarmend is het zeker. En ze brengen weer enige romantiek in het wielrennen. Vooruitgang in de koers is sowieso retro. Ik blijf me ergeren aan de gevoelloosheid van de UCI-jury die Peter Sagan excommuniceerde.  Wat een selectieve verontwaardiging. Gekwadrateerde hypocrisie.
 
Ik moest denken aan het WK '88 in Ronse toen Claude Criquielion in de dranghekken werd gekwakt. De UCI had niets gezien. Tot twee keer toe werd zijn klacht door het gerecht afgewezen. En het ging toen wel om de wereldtitel. Uitspraken van UCI-jury's zijn per definitie te wantrouwen. Kijk hoe Lance Armstrong overal doorheen is geslalomd. In organische medeplichtigheid van toenmalige wielerbaronnen. Een Slowaak met wildernis in ogen en coiffure is wat minder geliefd in die geglaceerde kringen.
 
Op weg naar de mooie meisjes heeft Chris Froome de eerste regel van zijn testament geschreven: de Tour 2017 is van mij.       

Lees meer