3 An Lemmens
Guy Kokken An Lemmens

Exclusief voor abonnees

“Ik moest hoogzwanger naar de rechtbank omdat broodfokkers me aangeklaagd hadden”, An Lemmens over haar engagement voor mens en dier

Noem An Lemmens (39) geen activist, want dat vindt ze een raar woord. Toch zet het Belgium’s Got Talent-jurylid zich onvermoeibaar in voor een betere wereld voor zichzelf, dieren groot en klein én de mensen die ze graag ziet. Van een groot An-gagement gesproken!

Of An Lemmens wilde schitteren in een eindejaarsreportage voor deze NINA? Natuurlijk, maar dan wel niet alleen een fotoshoot in de glamoureuze jurken die ze samen met LolaLiza ontwierp voor de feestdagen. De presentatrice wilde het allerliefst op de foto met enkele dieren die dit eindejaar traditioneel op de feesttafel belanden. Elk beestje dat ze in haar armen krijgt, wordt geaaid, geknuffeld én krijgt bemoedigende woordjes in de oren gefluisterd. Het resultaat is opvallend: zowel het konijn, het schaap, de geit als de kippen die figureren zijn verbazend snel op hun gemak. “Als je deze beestjes superschattig vindt, waarom eet je ze dan op? Ik wil niemand verplichten om geen vlees meer te eten, maar wel aantonen dat er alternatieven zijn én dat we moeten nadenken over waar ons vlees vandaan komt.”

Iedereen kent jou als een gepassioneerde vrouw die opkomt voor haar overtuigingen. Waar komt dat engagement vandaan? 

“Opkomen voor zwakkeren, dat hebben we bij ons thuis altijd gedaan. En iedereen was ook welkom. Of mijn zussen en ik nu een vriendin meebrachten van wie de vader eigenaar was van een groot bedrijf, of een Turks meisje dat geen woord Nederlands sprak, iedereen werd met open armen ontvangen. Ik weet niet of ze ons dat engagement bewust meegegeven hebben, maar ze hebben ons wél altijd geleerd dat iedereen gelijk is. Of je nu groot of klein, blank of zwart, rijk of arm bent.”

Of een vacht en vier poten hebt? 

(lacht) Zoiets, ja. Die inzet voor dieren, dat was en is een constante voor mij. Als kind al kwam ik regelmatig thuis met gewonde of verdwaalde beestjes. En ook daarin steunden mijn ouders me, door ze altijd mee op te vangen. Een activist zou ik mezelf niet noemen – dat vind ik trouwens een heel raar woord – maar op mijn zestiende voelde ik wel aan dat je meer kan bereiken als je je verenigt. Daarom ging ik op zoek naar organisaties die zich inzetten voor dieren, en informeerde ik me over wat ik nog méér kon doen.” 

3 An Lemmens
Guy Kokken An Lemmens

Ondertussen zet je je vooral in tegen broodfok. Wat houdt dat precies in? 

“Broodfok is het massaal kweken van honden, zonder rekening te houden met het welzijn van de ouders én de pups. Winst staat centraal, en daarom krijgen de zogenaamde fokteven geen tijd om tussen de verschillende nestjes door te recupereren. Omdat honden uit het broodfokcircuit vaak voortkomen van ongezonde dieren, zijn ze bovendien ook vaak belast met erfelijke aandoeningen. Wil je er zeker van zijn dat je geen broodfokpup koopt? Let er dan op dat de kwekers zich specialiseren in één ras of adopteer een hond uit het asiel.” 

Enkele jaren geleden postte je onder de noemer ‘Pin Up Pup’ foto’s met asieldieren op sociale media, zodat ze sneller geadopteerd zouden worden.

“Klopt, en dat project had zoveel succes dat andere dierenliefhebbers hun eigen spin-offs begonnen te maken zoals ‘Dagboek van een asielhond’. Op mijn sociale media moedig ik mijn volgers nog altijd aan om dieren uit asielen te adopteren. De mensen weten me ook nog steeds te vinden. Zo krijg ik dagelijks heel veel berichten op Instagram. Vaak komen die van mensen die toch een broodfokpup gekocht hebben, waar inderdaad iets aan blijkt te schelen. Gelukkig krijg ik ook veel positieve berichten. Van mensen die op het punt staan een hond in huis te halen, en mij om advies vragen. Of van mensen die een asieldier adopteerden, en me laten weten hoe blij ze zijn met hun beslissing. Als ik zulke berichten krijg, weet ik weer waarom ik me zo inzet. Als ik per dag ook maar één persoon kan overtuigen om bewuster om te gaan met dieren, vind ik mijn missie geslaagd. Het feit
dat ik zo’n groot draagvlak heb en veel mensen kan bereiken, is voor mij dan ook het meest positieve gevolg van mijn bekendheid.”

Merk je verbetering sinds vroeger? Kopen mensen daadwerkelijk minder broodfokpups?

“Ik vraag het regelmatig aan dierenartsen, en zij zeggen dat er veel meer geadopteerd wordt dan vroeger. En dat mensen ook echt meer nadenken over waar hun hond of kat vandaan komt. Het bewustzijn begint er dus te komen.”

Tweeënhalf jaar geleden sprak ik je voor het laatst. Je vertelde me toen dat je regelmatig door broodfokkers bedreigd werd en dat je zo vaak door hen voor het gerecht gesleept werd dat het financieel begon door te wegen.

“Op dat vlak is het – gelukkig – iets rustiger geworden. Maar inderdaad: die bedreigingen en die rechtszaken wogen door. Zo moest ik eens naar de rechtbank toen ik hoogzwanger was. Ik kreeg daar een hele hoop verwijten naar mijn hoofd geslingerd en het enige wat ik kon doen, was hopen dat het goed kwam. Financieel was het inderdaad ook een uitdaging. De gerechtskosten liepen op een bepaald moment heel hoog op, en ik betaalde ze allemaal uit eigen zak.”

3 An Lemmens
Guy Kokken An Lemmens

Voor onze fotoshoot van vandaag poseer je met dieren die normaal op de feesttafel belanden. Ben jij vegetariër?

“Ja. Als kind besloot ik geen vlees meer te eten, ook al vonden mijn ouders dat maar flauwekul. Ze zijn altijd wel grote dierenvrienden geweest, maar op het vlak van koken zijn ze eerder traditioneel en eten ze het allerliefst patatten met groenten en vlees.”

Eet je dochter Zappa-Rosa vlees?

“Nee, we maken het thuis gewoon niet klaar. Bij mijn ouders krijgt ze wél vlees, maar ze stelt zich er vragen bij, ook al is ze nog maar vijf jaar oud. Dan staan we in de supermarkt, en roept ze luid: ‘Wij eten geen dieren, hè mama?.’ (lacht) Sowieso is het een enorm voordeel dat er tegenwoordig heel veel alternatieven zijn. Zelfs in de gewone supermarkt. En je kan ook veel makkelijker uiteten als je vegetariër bent. Als je vroeger in een restaurant vroeg of er dierlijke vetten gebruikt waren om een gerecht te bereiden, keken ze je aan alsof je een freak was. Nu is er veel meer begrip voor.”

De Amerikaanse auteur Jonathan Safran Foer beweert dat één vleesloze maaltijd per dag eten al een enorme impact heeft.

“Klopt. Ik wil ook tegen niemand zeggen dat ze moeten stoppen met vlees eten, of überhaupt zeggen wat ze moeten doen, maar ik wil wél aantonen dat er andere opties zijn. En dat je moet weten waar je vlees vandaan komt. De vleesindustrie heeft veel gruwelijke aspecten, en kleinschalige boeren die hun dieren praktisch als hun kinderen beschouwen, zie je steeds minder. Want daar valt amper nog geld mee te verdienen. Bij Boer zkt Vrouw blijf ik liefst ook ver weg van boerderijen die vlees of dierlijke producten verwerken. Ik zou het niet kunnen om daar te gaan rondlopen, want dat gaat in tegen alles waar ik voor sta. Pas op: ik probeer daar ook niet té hard in door te draven, hè. Als er een slager meedoet aan The Voice, ga ik bijvoorbeeld niet zeggen dat ik hem of haar niet wil interviewen.”

Hoe sta je eigenlijk tegenover de lange vliegreizen voor Boer zkt Vrouw - De Wereld Rond? Je leest en hoort vaak kritiek, omdat ze een enorme impact hebben op het milieu …

“I know … Dat is een moeilijke kwestie, hè? Ik krijg die reactie vaak, en vind dat de mensen een punt hebben, maar zie niet meteen een oplossing. Ook in mijn privéleven reis ik graag … Dat vliegen is dus een groot werkpunt voor mij.”

Engageer je je nog op andere vlakken?

“Ik probeer op élk vlak bewust te zijn. Zo neem ik mijn eigen bakjes mee als ik broodbeleg ga kopen, om minder plastic te gebruiken. Ik probeer me ook over heel veel dingen te informeren, want er is nog zoveel dat ik niet weet. Onlangs hoorde ik bijvoorbeeld dat je biologische snijbloemen kan kopen. Reguliere bloemen worden gekweekt met de hulp van pesticiden en kunstmest, en dat heeft ook een impact op het milieu. Heel logisch, maar ik had er tot voor kort nog nooit over nagedacht. Soms moet je gewoon wéten dat er alternatieven zijn.”

Eindigt je engagement ergens?

“Dat vind ik een moeilijke vraag. (denkt na) Sowieso kan ik moeilijk ja antwoorden op alles wat mij gevraagd wordt. Als eenentwintig vzw’s mij vragen of ik meter wil worden, zeg ik bijna eenentwintig keer nee. Ik wil meer doen dan één keer per jaar op de foto gaan, ik wil het grotere plaatje blijven zien. Meestal steun ik een paar goede doelen tegelijkertijd. Nu zijn dat bijvoorbeeld de ALS Liga en Make-A-Wish. Die laatste organisatie helpt alle kinderen, ongeacht hun leeftijd of ziekte.”

In het nieuws worden we overspoeld door negatieve berichten, op sociale media wordt de ene schrijnende foto na de andere gedeeld. Trek jij je dat hard aan?

“Heel hard. Daarom probeer ik me er vaak van af te schermen. Neem nu Anthony Caere, een goede vriend van me die in het Congolese Virungapark werkt en er regelmatig gestroopte dieren moet ophalen. Onlangs stuurde hij me een filmpje door van een chimpanseebaby. Zijn ouders waren gestroopt. In het filmpje waren de stropers dat beestje aan het pesten. Ik opende het en dacht: fuck, dat had ik niet mogen doen.. Ik kan daar zo ongelooflijk slecht van zijn. Of neem nu die recente campagne van Child Focus en Goedele Liekens (waarin een heel realistische reconstructie van kindermisbruik getoond wordt, red.). Ik heb erover gelezen, en dat is genoeg, ik hoef de beelden niet te zien. Maar ik snap wel waarom ze dat doen. Het gebeurt wel allemaal echt, en daar moet je mensen bewust van maken.”

Hoe probeer je voor jezelf de lach te bewaren?

“Oh, maar ik kan makkelijk lachen, hoor. Ik sta heel positief in het leven. Dat is altijd zo geweest, en de geboorte van Zappa-Rosa heeft me nog optimistischer gemaakt.”

Hoe probeer je dat optimisme op haar over te dragen?

“Ik probeer haar af te schermen van al te heftige dingen. Zo kijkt ze nooit mee naar het nieuws, want daar vind ik haar nog te jong voor. Over andere dingen probeer ik haar wél – op een verantwoorde manier – te informeren. Zo ben ik heel geïnteresseerd in alles wat te maken heeft met de oorlog, en nam ik haar onlangs mee naar Bergen-Belsen, een voormalig concentratiekamp. Of wat ervan overblijft, want er staan geen gebouwen of barakken meer. Alleen de stilte van de heide herinnert je aan wat er plaatsgevonden heeft. Ik vertelde haar dat het een grote gevangenis was, die gebouwd en gebruikt werd tijdens de oorlog. Het had iets heel moois om haar daar zo onschuldig te zien rondlopen. Bij haar school is ook een monument voor de gevallen soldaten. Ook daar heb ik de betekenis van uitgelegd, en telkens als we nu iets soortgelijks passeren, zegt ze: ‘Dat is van de oorlog, hè, mama?’ (lacht)

Over naar een ander soort engagement. Als ik jouw vrienden over je hoor praten, krijg ik de indruk dat jij iemand bent die voor haar geliefden door het vuur gaat. Hoe probeer je je in het dagelijkse leven voor hen in te zetten?

“Het is heel moeilijk om in mijn inner circle te raken, maar als je er eenmaal in zit, raak je er ook moeilijk weer uit. Ik heb een heel hechte vriendenkring, en ik hoor vaak dat ik de lijm ben in de groep. Dat ik er het vaakst voor zorg dat er afgesproken wordt. Ik ben ook iemand die de kleine dingen onthoudt. En dat is vaak geen moeite voor mij, maar het kan wel veel betekenen voor de ander.”

En waar stopt dát engagement? Wanneer eindigt een vriendschap voor jou?

(beslist) Bij leugens. Daar ben ik echt mega-allergisch voor. Zodra ik het gevoel heb dat iemand niet eerlijk tegen me is – en dat kan om kleine dingen gaan – is het vertrouwen helemaal weg.”

Een laatste vraag: wat zijn je plannen voor de feestdagen?

“Normaal ga ik altijd op vakantie met de feestdagen, zodat niemand me kan storen. Maar dit jaar heb ik het te druk met opnames van The Voice van Vlaanderen, The Voice Kids, The Voice Senior en Groeten Uit, en blijf ik hier. Als ik in het land ben, vier ik Kerstmis en Nieuwjaar het liefst met de mensen die ik graag zie. Ik ben niet zo’n fan van grote, chique feesten en van het idee dat het op oudjaar moet knallen. Ik kook heel graag, dus misschien boks ik zelf wel een feestmenu in elkaar voor mijn dochter, familie en vrienden. Zolang ik hen om me heen heb, ben ik gelukkig.”

Enne … wat mogen we je cadeau geven?

“Meer tijd! (lacht)

We proberen iets te regelen! 

16 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • RENE KEEGAN

    klasse-madame !

  • Marja Wijns

    @ Mvr Claes , kom dan hier maar eens kijken altijd asielhonden gehad samen met gezin en andere dieren nooit problemen gehad , je moet wel weten hoe je met dieren moet omgaan en opvoeden , honden uit het asiel zijn geen probleemhonden maar ze hadden de tegenslag van probleembaasjes te hebben

Lees meer