Janne Desmet
Filip Van Roe Janne Desmet

Exclusief voor abonnees

Actrice Janne Desmet: “Camera’s hebben me lang geïntimideerd”

Oostende baadt deze week in de wondere wereld van de film. Actrice Janne Desmet maakt haar filmdebuut in De Patrick en verdient er een plekje in de spotlights. 

“Ik heb als kind altijd doodgraag verhalen verteld. Met heel veel enthousiasme”, zo steekt Janne van wal. “Ik genoot ervan als mensen luisterden. Deden ze dat niet? Dan schroefde ik het volume op. In de les dictie was ik gelukkig. Heerlijk om nu te zeggen: dat is mijn beroep.”

Maar eigenlijk kan ik jou ook juf Janne noemen.

“(lachje) Ik ben inderdaad kleuterjuf. Wegens zware dyslexie mocht ik geen regentaat studeren. Zo kwam ik bij kleuteronderwijs terecht, waarmee ik in het begin weinig affiniteit had. Ik heb één keer diarree moeten opkuisen van Jenske, een tweejarig Kortrijks jongetje, en ik was daar zó niet goed van. Moh, jongens, toch! (lacht) Maar ik vond in zo’n klasje wel het ideale publiek: twintig kleuters die ik een hele dag mocht entertainen! Mijn goesting om te spelen is er alleen maar versterkt. Mijn toenmalige lief was een artistieke gast, hij sleurde me mee in de wereld van theater, muziek en film. Dat heeft me nog meer gevoed. Ik ging dus nog vier jaar acteursopleiding volgen aan het Lemmensinstituut. En daarna studeerde ik voor theatermaker in Maastricht. Ja, ik hád chirurg kunnen zijn.”

Tot dusver de beperkingen van dyslexie.

“Dyslexie of verschillen in intelligentie maken je niet kwetsbaar. Het is hoe ánderen ermee omgaan. Als je door anderen aangesproken wordt als ‘zwak’ of ‘niet goed genoeg’, word je het soort kwetsbaar dat je niet wil zijn. Ik supporter nochtans voor meer kwetsbaarheid: het is onderdeel van mens zijn. Wat ik zo schoon vind aan de golven van de tijd, is vaststellen dat net onze kwetsbaarheid een kracht kan zijn. Wat mij het meest ontroert, is net dat hoekje dat van iemand af is, of net datgene waarin iemand níét gelukt is. Het is moeilijk om met terugwerkende kracht te kijken naar je parcours. Elk dominosteentje heeft miserie opgeleverd, maar tegelijk iets schoons met zich meegebracht.”

Koos jij destijds bewust voor theater?

“Ik ben een workaholic, dus in de eerste plaats ben ik gelijk ne zot beginnen te werken zodra ik afgestudeerd was in 2005. Gevolg? Vermoeidheid en tekort aan tijd voor vrienden, familie en mijn lief. (lacht) Maar het heeft lang geduurd voor ik mezelf goed genoeg vond om iets voor tv of film te doen. Voor mij is dat veel kwetsbaarder, omdat je alle controle afgeeft. In het theater kan ik elke keer het moment pakken. En de enige die daar baas over is, ben ik zelf.”

En een zaal vol publiek.

“Wel, dat vind ik véél minder eng dan een camera. De aanwezigheid van een camera heeft me lang geïntimideerd. Gelukkig heb ik op filmsets met steengoede, gepassioneerde regisseurs mogen werken, die mijn focus verlegden naar mijn personage. Waardoor ik me makkelijker uit handen durfde te geven. Dat is het grootste cadeau geweest.”

Dankzij tv bekend zijn bij het grote publiek: is dat ook een cadeau?

“Ken je die tv-shows waarin ze mensen zoeken met de ‘x-factor’? Wel, ik heb die niet. (lacht) Op een of andere manier ben ik gezegend: ik word niet herkend. Ik kan mijn goesting doen en verdwijnen in de massa. Maar het feit dat je onderhevig wordt aan de mening van zoveel mensen? Daar kies je als acteur niet voor, hè. Je wordt al snel gereduceerd tot iets wat je niet bent. Terwijl ik het zó belangrijk vind dat iedereen in de wereld zijn plek heeft. En dat je fouten mag maken. (denkt na) Maar dus: ik heb geen last van herkend worden. Focus krijgen op een podium? Graag. Ernaast hoeft voor mij echt niet. Mijn lief pest me er graag mee. Onlangs, na een vliegreis, zaten we in zo’n busje naar de luchthaven. Hij vindt het dan heel tof om van de andere kant van de bus te roepen: ‘Maar hé, ben jij niet die ene van ...?’ Hij weet dat ik dat haat. Ja, hij is echt een klootzakje. (lacht luid)”

In De Patrick scoor je een eerste filmrol. Hoe voelt dat?

“Voor mij gaat het eerder over: welk verhaal wil ik vertellen en met wie wil ik samenwerken? Tim Mielants (regisseur, red.) belde en zei: ‘Janne, ik stuur je het scenario, maar ik wil niet dat je afhaakt omdat het een kleine rol is. En tussen haakjes: het gaat over een nudistencamping.’ (lacht) Ik was meteen ontroerd door de personages, door het kleinmenselijke, door de humor. Tim brengt je in zo’n wonderlijke wereld, met hem werken is ongelooflijk inspirerend. Ik heb nooit het gevoel gehad van ‘Ik ben hier maar’. Tim geeft al zijn personages zoveel bestaansrecht.”

Je eerste filmrol en al meteen uit de kleren.

“Ik besefte het pas vlak voor de première: oh néé, dat is op groot scherm! (lacht) In het echte leven, zo in mijn blootje, zou ik eraan denken om mijn buikje wat in te trekken. In de film ben ik zó hard mijn personage dat ik alles met gemak kon laten hangen. Heerlijk! Ach, wat is naakt? Ik ga graag naar de publieke sauna, om net níét te hoeven bezig zijn met mijn buitenkant, snap je? Iedereen is anders, dus laten we ophouden met ons best te doen om er hetzelfde uit te zien. Dat is zo bevrijdend. In een sauna ben je ook ‘beroeploos’. Pas in de kleedkamer zie je iedereen gaandeweg transformeren, en denk je: aha, jij zit volgens mij aan het loket in de bank. En jij? Jij rijdt wellicht met een dikke BMW. (lacht)”

Plan je, als workaholic, ooit te tekenen voor kinderen?

“Een moeilijk onderwerp. Ik wil heel graag kinderen, maar dat is niet vanzelfsprekend. Alle sterren moeten in de juiste richting staan – of hoe zeggen ze dat? Ik zou het onwaarschijnlijk spijtig vinden om er geen te hebben, omdat ik hou van avontuur en omdat ik zo nieuwsgierig ben naar zo’n wezen. Maar hoe langer je erover moet

nadenken, hoe complexer het wordt. Ik zie al die kleine wezentjes geboren worden en soms vraag ik me af: is dat nu wel een goed idee, om zo’n kwetsbaar ding op de wereld te zetten? In klimaaturgente tijden, waarin poolkappen aan het smelten zijn? Maar nogmaals: ik zal het spijtig vinden als het me niet overkomt. Zowel Lynn als Anke zijn moeders van twee. Ik vind dat echt zot, want zij werken niet minder hard dan ik – en die hebben dát er ook nog eens bij! Maar anderzijds … die hébben dat er wel bij, hè.”

Heb jij, ten slotte, een film die hét verschil maakte voor jou?

“Breaking the Waves van Lars von Trier. Met Emily Watson in een waanzinnig mooie rol. Die film gaat over een religieuze vrouw. Ik wilde tot mijn zestiende missiezuster worden. Ik was héél gelovig als kind, gefascineerd door de Jezusverhalen, en ik vertelde die aan iedereen. Ik wilde Moeder Theresa zijn: kindjes redden! En ik snakte wellicht ook naar een groot standbeeld. (lacht) Ook Rosie van Patrice Toye heeft me overrompeld. Verder hou ik van de hele Dogma-reeks (filmgenre van o.a. regisseur Lars von Trier, red): zo grof, zo vuil, zo ontoerekeningsvatbaar. En als er iets is wat ik héél graag ben, is het dat. Want als acteur mag dat en is dat niet eens strafbaar. (lacht)” 

Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.

Lees meer