Britt Guns

Exclusief voor abonnees

Ankes column: “Het gebeurt dat ik durf te vergeten dat het Vaderdag is”

Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

“Het gebeurt dat er plots een week voorbij is en dat ik geen tijd maakte om even te bellen. Gewoon om te vragen hoe het gaat. Het gebeurt dat ik te laat zijn gemiste oproep zie. Of vergeet te antwoorden op zijn whatsapp.

Mijn vader maakt daar nooit een punt van. Hij weet hoe druk ons leven is. Hij ziet hoe rommelig mijn huis erbij ligt, hoe ik van hot naar her rij met de kinderen. Hij kent mijn nood om daarbovenop een druk sociaal leven te onderhouden. Dat ik hem daardoor weleens uit het oog verlies? Hij zegt daar nooit wat van, behalve dan: “Ik versta dat.”

Het gebeurt dat ik drie dagen op rij zijn hulp nodig heb. “Ik moet morgenvroeg naar de luchthaven. Heb jij toevallig tijd?” Of “Ik heb morgen opvang nodig, ik was vergeten dat het geen school is.” Altijd is er wel een knullig excuus, een slechte planning, een uitleg die nergens op slaat. Altijd ook is er zijn antwoord: “Ik versta dat.”

Laatst vroeg een collega of ik een goede band had met mijn vader. Een random vraag, maar ze verraste me danig, omdat het omgekeerde niet eens bij me opkwam. Niet dat ik altijd zo’n papa’s-kindje was. Als klein meisje hing ik eerder aan mijn mama’s been, en stuurde ik hem vaker wandelen dan me lief is. “Ik wil mama.” Waarna hij in stilte zijn plaats afstond, wellicht omdat hij het verstond.

Maar even graag zat ik als kind achter op zijn fiets, elke zondag samen naar de bakker om verse broodjes. Of boven op zijn schouders als mijn kinderbeentjes moe werden. Later elke ochtend naast hem in de auto, op weg naar school. En nog wat later al die keren op een nachtelijk uur, omdat hij me na mijn eerste fuiven toch liever kwam ophalen dan dat ik alleen naar huis kwam.

Er waren alle keren dat hij wat strenger moest zijn omdat zijn dochter parkeerboetes opstapelde, weer met de verkeerde jongen aanpapte, of roltabak in haar kamer verborgen hield. Er waren alle keren dat die rollen omgedraaid waren. Dat ik hem op de vingers tikte omdat hij het hoofd danig liet hangen, nadat zijn kinderen het huis uit waren. Dat ik hem stellig aanspoorde om te stoppen met roken, omdat zijn hart het opgaf. Geen betere plek voor levenslessen dan daar bij die brancard, mijn hand op de zijne, op de spoedafdeling in het ziekenhuis.

Het gebeurt dat ik simpelweg vergeet dat hij intussen niet meer van de jongste is. Niemand is langer in mijn leven dan hij – waardoor hij een soort eeuwige status verworven heeft in mijn hoofd. Als een evidentie, terwijl ik weet dat het leven dat niet in de aanbieding heeft. Het is dat mijn kinderen hem ‘bompa’ noemen – anders zou ik er liever helemaal niet aan denken dat hij alleen nog ouder wordt.

Het gebeurt dat er zomaar een maand voorbij is waarin we elkaar te weinig gezien hebben. Het gebeurt dat er zomaar een jaar voorbij is en hij alweer naar de drieënzeventig gaat.

Het gebeurt ook dat ik durf te vergeten dat het Vaderdag is. Dat ik twee dagen later pas bel met excuses, en dat hij dan zegt –met zijn lachje dat ik niet hoor, maar wel helder voor ogen zie – “Ik versta dat”. Het gebeurt dat ik dat scenario netjes probeer te voorkomen. Dat ik het voor alle veiligheid ergens noteer. Dat het dit weekend Vaderdag is. Omdat hij het verdient. Omdat iedereen het weten mag. Omdat ik het niet vaak genoeg zeg, met simpele woorden die iedereen – en zeker hij – verstaat. Dat hij de beste is.”

Anke Michiels (43) schrijft voor NINA, is getrouwd en heeft 3 zonen van 15, 13 en 6 jaar. Reageren? Anke@nina.be

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer