2
Getty Images

Exclusief voor abonnees

Worstelen met het plusouderschap: “Na drie jaar voel ik me nog steeds een buitenstaander”

“Het plusouderschap wordt onderschat. Het is voortdurend koorddansen en voelt soms verdomd eenzaam.” Presentatrice Tatyana Beloy vertelt in haar nieuwe boek ‘Nooit meer stiefmoeder’ over de strubbelingen die je meemaakt als je halsoverkop verliefd wordt op iemand met kinderen. En ja, dat is nodig. Want nog al te vaak worden die doodgezwegen. NINA praatte daarom met twee plusmama’s en één pluspapa over alle ups en downs die erbij komen kijken. 

Mieke (32) leerde haar huidige man vijf jaar geleden kennen. Ze is plusmama van Yanaïka (11).

“Mijn man heb ik vijf jaar geleden leren kennen via een datingsite. In eerste instantie wilde ik de boot afhouden omdat ik een serieuze relatie achter de rug had, maar de aantrekkingskracht bleek te groot. Toen we afspraken om iets te gaan drinken, sprong de vonk echt over. We zijn tot een kot in de nacht blijven zitten en babbelen op een terrasje.” 

“Tijdens die eerste date kwam zijn dochtertje Yanaïka al ter sprake. Hij vertelde dat hij een halfjaar gescheiden was van haar moeder Sophie, die sukkelde met nierproblemen. Raar maar waar schrikte die boodschap mij niet af. Geen haar op mijn hoofd twijfelde eraan om verder te gaan met deze relatie. Dat komt omdat ik zelf gelukkig ben opgegroeid met gescheiden ouders, vermoed ik." 

Op één dag is mijn leven veranderd. Zelfs mijn job als stewardess moest ik opgeven

“De eerste vier jaar heb ik Yanaïka nauwelijks gezien. Amper twintig keer. Ze durfde haar papa niet vaak te bezoeken, uit angst dat haar mama zou overlijden als ze niet aan haar zijde zat. Toen dacht ik dat Sophie nog zeker tien jaar zou leven en Yanaïka zou zien opgroeien. Misschien dom, maar ik had nooit stilgestaan dat het ook anders zou kunnen verlopen.”

“Een jaar geleden is Sophie toch gestorven. Dat kwam bij mij aan als een donderslag bij heldere hemel. Als je zwanger bent, heb je negen maanden de tijd om je voor te bereiden op de komst van je kindje. Mijn leven is daarentegen op één dag volledig veranderd. Plots was ik verantwoordelijk voor de was en de plas én een klein meisje. Ook mijn job als stewardess kon ik niet langer volhouden en moest ik opgeven.”

“Die aanpassingen brachten me even uit evenwicht. Ik was gewend aan ons leventje met twee. We konden uitgaan wanneer we wilden. Wilden we op reis gaan? Dan moesten we met niemand rekening houden. De komst van Yanaïka veranderde alles. Om maar te zeggen: de eerste maanden waren best emotioneel. Bovendien ben ik een tiental jaar geleden zelf zwanger geweest, maar na vijf maanden had ik een miskraam. Dat was in hetzelfde jaar als Yanaïka geboren is. Het gevolg: ik was een kindje verloren, maar kreeg plots een meisje van dezelfde leeftijd op mijn schoot. Dat raakte bij mij een gevoelige snaar.”

“We hebben Yanaïka meteen duidelijk gemaakt dat ik haar mama niet zou vervangen. Ik wilde trouwens zelf eerder een vriendin zijn dan een stiefmoeder. Dat is zo’n afschuwelijk woord. Tegelijk heeft het meisje wel een mama-figuur nodig. Iemand die haar raad geeft als ze haar maandstonden krijgt, als ze voor het eerst een beha moet kopen of als ze een eerste vriendje heeft. Dat heeft onze band hecht gemaakt. Héél hecht. Ik zie haar doodgraag, en zou haar voor geen geld van de wereld nog kunnen missen.” 

2 Yanaïka en Mieke.
rv Yanaïka en Mieke.

Karl* (51) leerde zijn huidige vrouw drie jaar geleden kennen. Samen hebben ze vijf kinderen: twee van hemzelf en drie van zijn vrouw. 

“Op mijn 48ste is mijn leven helemaal veranderd. Ik was 25 jaar getrouwd, maar werd op slag verliefd op een andere vrouw. Ze botste toevallig tegen mij in de supermarkt, en elke keer dat we elkaar daar terugzagen, groeiden we een beetje dichter naar elkaar toe.” 

“Zo kwam ik erachter dat ze drie kinderen had, waaronder een zoontje van zes jaar. Mijn eerste gedachte? Oei. Mijn kinderen waren net het huis uit en ik was klaar voor de volgende stap in mijn leven. Eerlijk gezegd had ik geen zin om de klok terug te draaien en wéér naar Bumba te kijken en huiswerk te maken. Maar ik was tot over mijn oren verliefd en na enkele maanden heb ik de knoop doorgehakt om er toch voor te gaan.” 

Als ik mijn pluszoon na een week terugzie, zeggen we elkaar zelfs geen goedendag

“Ondanks mijn terughoudendheid heb ik het plusouderschap ferm onderschat. Je moet een kindje opnieuw helpen met leren lezen. Je moet samen rekensommetjes maken. Je steekt er heel veel tijd, moeite en energie in. En toch blijf je een buitenstaander. Na meer dan drie jaar heb ik nog steeds het gevoel dat ik blijf balanceren op een koord. Ik wil helpen, maar ik wil me niet te veel moeien met de opvoeding.”

“Jammer genoeg botst het ook geregeld met de jongste zoon. Hij beschouwt me niet als een vaderfiguur en zal me nooit knuffelen. Als hij vrijdag na een weekje op het internaat thuiskomt, zeggen we elkaar geen goedendag. Andersom zal hij nooit mijn kind zijn. Natuurlijk vind ik dat erg en had ik dat graag anders gezien. We praten er ook eerlijk en openhartig over als gezin, maar wat kan je eraan doen? Je bent niet voorbereid op het plusouderschap. Je leest amper iets over de strubbelingen die je kunt tegenkomen. En als het zover is, hoop je dat de problemen zullen overwaaien. Maar zo simpel is het helaas niet.”

Ellen* (35) leerde haar huidige partner vier jaar geleden kennen. Samen met haar man heeft ze een zoontje (1,5) en twee plusdochters (9 en 11). 

“Mijn man en ik zijn vier jaar samen, maar eigenlijk kennen we elkaar al veel langer. Twaalf jaar geleden werkten we in hetzelfde bedrijf, al was het contact destijds louter professioneel. In 2015 kruisten onze wegen elkaar opnieuw, en toen zijn we iets gaan eten om bij te babbelen. Dan was er wél een duidelijke klik.” (lacht)

“Door onze geschiedenis wist ik natuurlijk al dat hij kinderen had. Het klinkt misschien vreemd, maar ik stond daar niet bij stil. In het begin van onze relatie heb ik ze nooit ontmoet, dus het plusouderschap was nog een ver-van-mijn-bedshow. Pas na anderhalf jaar was het D-day: ik denk dat ik toen zenuwachtiger was dan de meisjes! We zijn toen naar de dierentuin geweest. In eerste instantie waren ze een beetje verlegen, maar vanaf dat het ijs gebroken was, verliep alles heel vlot.” 

“De meisjes gedroegen zich altijd vriendelijk, maar toch heeft het lang geduurd vooraleer ik me aanvaard voelde. ‘Jammer dat mama niet hier is. Waarom is Ellen er altijd bij? Waarom geeft ze commentaar, want zij is toch onze mama niet?’ Zo’n opmerkingen heb ik het eerste anderhalf jaar héél vaak gehoord. Best pijnlijk. Maar ik kan dat relativeren: ze waren nog klein, hadden nog maar net een echtscheiding achter de rug en zien plots hun papa gelukkig met iemand anders.”

De onvoorwaardelijke liefde die ik voel voor mijn zoon, is er ook voor mijn stiefdochters

“Ondertussen zijn ze volledig bijgedraaid. Het enige wat af en toe voor problemen zorgt, is het contact met de ex-partner. Zij en mijn man zijn niet bepaald vriendschappelijk uit elkaar gegaan. Mijn schoonfamilie heeft het daar heel moeilijk mee. Ze zijn nog van de oude stempel: als je met iemand trouwt, moet je levenslang samenblijven. Nu nog steeds - na vier jaar - gaan ze ervan uit dat onze relatie tijdelijk is, tot mijn man weer bij z’n verstand komt en opnieuw kiest voor zijn ex-vrouw. Spijtig, maar ik heb ermee leren leven. Mijn partner moet me graag zien, en z’n familie hoort erbij. Zolang ze hier de deur niet platlopen, valt het best mee.” 

“Anderhalf jaar geleden hebben mijn man en ik een zoontje gekregen. Ook dat is niet van een leien dakje gegaan. Wij wilden heel graag nog een kindje, maar zijn ex-partner hamerde erop dat papa te oud was. ‘Dat is onverantwoord en onverstandig’, zei ze. Die twee tegenstrijdige boodschappen waren best verwarrend voor de meisjes. Sinds mijn zoontje geboren is, gedragen ze zich als geweldige grote zussen die hun broertje rotverwennen.” (lacht

“Die onvoorwaardelijke liefde die ik voor mijn zoontje voel, is er nu ook voor mijn stiefdochters. Uit mijn omgeving krijg ik vaak de vraag: ‘Dat zijn toch niet je echte kinderen?’. Zo voelt dat wél aan. Als de meisjes bij hun mama zijn, mis ik die even hard als wanneer mijn zoontje naar de crèche gaat. Maar andersom ... Als het puntje bij paaltje komt, ben ik hun moeder niet. Je merkt dat in kleine dingen. Op Moederdag zullen ze bijvoorbeeld alleen een cadeautje maken voor hun mama. Af en toe is dat confronterend. Maar ik besef dat als een situatie moeilijk is voor mij, het voor hen nog veel ingewikkelder is. Zij hebben er niet voor gekozen dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan en dat hun vader iemand nieuw in huis heeft gehaald. Ik hoop gewoon dat ze later beseffen dat ik veel moeite heb gedaan. Ik wil geen medaille, maar gewoon een kleine blijk van appreciatie dat ik altijd mijn best heb gedaan om hen welkom te laten voelen.” 

*Om de privacy te beschermen, werden anonieme namen gebruikt.

6 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Triene Despriet

    Het vervangt nooit de biologische ouder bij een scheiding. Maar om het gezellig te maken thuis vr iedereen, is er wel verdraagzaamheid nodig.

  • Brigitte Boon

    Niks te plusmama. Ik ben de mama. En ze is niet eens goed en lief voor onze kinderen. Zulke mensen maken het de kinderen nog moeilijker

Lees meer