2 Doordat Fleur van Dongen kookt ‘op bestelling’ houdt ze eigenlijk nooit maaltijden over. Er verdwijnt dus zelden een gerecht in de prullenbak.
Qphoto Doordat Fleur van Dongen kookt ‘op bestelling’ houdt ze eigenlijk nooit maaltijden over. Er verdwijnt dus zelden een gerecht in de prullenbak.

Exclusief voor abonnees

Elke calorie was er één te veel voor Fleur (27): nu kookt ze voor 10

Eetstoornis anorexia verwoestte een groot deel van haar leven. Maar de Nederlandse Fleur van Dongen (27) uit Oud-Beijerland heeft van eten inmiddels haar beroep gemaakt. Ze is kok in een restaurant en maakt in haar vrije tijd afhaalmaaltijden voor hongerige dorpsgenoten.

Letterlijk op haar handen en voeten kruipt Fleur van Dongen, dan 21 jaar oud, de trap op van haar appartement in Rotterdam, waar ze vanwege haar studie woont. Het is 2013. Douchen is te veel gevraagd van haar broze lichaam. Ze heeft het gewicht van een kind van 10, 12 jaar oud. Calorieën krijgt ze nauwelijks binnen.

Al langere tijd weet Van Dongen dat ze ongezond bezig is. Een gevolg van de eetstoornis anorexia, waaraan ze lijdt. Zichzelf – en anderen – houdt ze voor de gek door te stellen dat ze gewicht verliest vanwege de stress, terwijl ze zelf donders goed weet dat ze actie moet ondernemen om te kunnen overleven. “Toen ik kruipend naar boven probeerde te komen en niet kon douchen heb ik het tegen mijn ouders gezegd en hebben we er iets aan kunnen doen. Gelukkig”, zegt Van Dongen.

Anorexiakliniek 

3 jaar lang was ze ‘vaste gast’ in het ziekenhuis. 2 keer werd ze langdurig opgenomen in een anorexiakliniek. Maar dat was niks voor haar. In 2016 werd ze er officieel ontslagen. “Ik wilde graag beter worden, maar tussen andere zieke mensen lukte mij dat niet.”

Thuis, bij haar ouders in Oud-Beijerland, knapte ze via een vast schema – wekelijks naar de huisarts, 2 keer per week langs bij de diëtiste – zienderogen op. Haar herstel was een fulltime bezigheid. Al bleef de angst tijdens elke hap regeren.

Toch was het daar, aan de keukentafel bij haar vader en moeder, waar het idee voor Fleur’s Afhaalhoekje op borrelde. “We hadden soms eten over en dat vond ik zonde om in de prullenbak te gooien. Daarbij komt dat ik de theorie wel ken en weet wat je als mens op het gebied van voeding nodig hebt. Maar die theorie kon ik niet toepassen op mijzelf, uit angst dik te worden.”

Al snel meldden zich hongerige klanten uit Oud-Beijerland en omstreken. Vaak singles zonder kook-gen in hun lijf, maar ook gezinnen met 2 of 3 kinderen. “Dat was perfect. Ik zag dat zij dezelfde maaltijd aten als ik en er niet dik van werden. Daardoor durfde ik het ook; er aten altijd mensen met mij mee. Zo heb ik van mijn grootste vijand nu mijn vriend gemaakt.”

Tekst gaat verder onder de foto.

2 Eetstoornis anorexia verwoestte een groot deel van haar leven. Maar Fleur van Dongen (27) uit Oud-Beijerland heeft van eten inmiddels haar beroep gemaakt.
Qphoto Eetstoornis anorexia verwoestte een groot deel van haar leven. Maar Fleur van Dongen (27) uit Oud-Beijerland heeft van eten inmiddels haar beroep gemaakt.

Voor haar klanten, die zich voor 10 uur via Facebook kunnen aanmelden voor een ‘maaltijdbakje’, kookt ze uitsluitend vegetarisch of met kip. Vooral omdat biefstuk, zalm of tonijn niet lekker is om enkele uren later in de magnetron opnieuw te verwarmen. Voor 5,50 euro komen haar dorpsgenoten de maaltijden bij haar ophalen. “Winst maak ik er niet op. Hooguit een euro. Het is mijn hobby. En ik geniet er van om waardering te krijgen van de mensen die mijn maaltijden eten, dat ze me aanspreken in het dorp. Je doet hen er namelijk echt een plezier mee. Een van mijn vaste klanten is een alleenstaande vrouw met drie kinderen. Zij gaf me de huissleutel, zodat ik vier bakjes bij haar in de koelkast kon zetten. Heerlijk toch? Daarom ben ik blij dat ik weer in Oud-Beijerland woon. Daar kan zoiets nog.”

Angsten heeft ze niet meer. Sterker, tijdens het kokkerellen in haar donkergele keuken (‘ik woon hier nog maar een paar dagen, hij is nu mooi in al zijn lelijkheid’), strijkt ze regelmatig met haar vinger door de pan. Proeven valt namelijk onder haar werkbeschrijving. “Ook mijn collega in de keuken van Soffree on fifty-four, een restaurant hier in Oud-Beijerland, steekt vaak een lepel naar me uit zodat ik kan proeven. Genezen durf ik mijzelf niet te noemen, maar het is onder controle en ik kan er goed mee leven.”

Want in de keuken van het restaurant, op een paar honderd meter van haar nieuwe huis, verdient ze haar geld. Haar eigen Afhaalhoekje is slechts hobby. En zelfbescherming, voor een deel. “Mijn weekend is op maandag en dinsdag. Afspreken kan ik dan alleen met collega’s, want mijn andere vriendinnen werken niet in de horeca. Door ’s ochtends om 9.30 uur naar de supermarkt en daarna de keuken in te duiken, weet ik dat ik in een normaal ritme blijf leven. Het is ook bezigheidstherapie, tot tegen het einde van de middag moet gaan werken.” Lachend: “Opnieuw de keuken in.”

Nooit de prullenbak in
Doordat Fleur van Dongen kookt ‘op bestelling’ houdt ze eigenlijk nooit maaltijden over. Er verdwijnt dus zelden een gerecht in de prullenbak. “Als ik ’s ochtends 8 mensen heb, tel ik daar voor mijzelf 2 bij op. Er zijn altijd nog mensen die op het laatste moment alsnog willen bestellen.”

Mocht ze onverhoopt toch nog over hebben, heeft de Oud-Beijerlandse 2 opties: het later zelf opeten, of nog een ‘noodoproep’ op Fleur’s Afhaalhoekje op Facebook plaatsen. Dat laatste deed ze recent nog. “Binnen 5 minuten was het weg.”

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer