2 Wouter Noterman woont in een prachtige villa in de Vlaamse Ardennen, maar 's avonds is er niemand tegen wie hij zijn verhaal eens kan doen.
Florian Van Eenoo Photo News Wouter Noterman woont in een prachtige villa in de Vlaamse Ardennen, maar 's avonds is er niemand tegen wie hij zijn verhaal eens kan doen.

Exclusief voor abonnees

Eenzaamheid: Wouter is succesvol zakenman, vader van drie, maar niemand die op hem wacht

Jarenlang was Wouter een alfamannetje. Altijd maar werken, steeds harder, steeds meer. De weg naar de Delhaize? Kénde hij niet eens. Tot, op een dag, z'n vrouw vertrok en dat hele ondernemen maar relatief bleek. Er overviel hem een gevoel dat hij nooit had gekend. Na vijf jaar heeft hij er het woord voor gevonden. Het is 'eenzaamheid'. "En het moet maar eens klaar zijn met dat taboe."

In het gelijknamige programma op Canvas laat Xavier Taveirne vier weken lang mensen aan het woord die zich 'eenzaam' voelen. Gisteravond getuigde Wouter Noterman. Opmerkelijk, en dat komt natuurlijk door zijn profiel. Een succesvol zakenman, daar associeer je veel mee maar geen eenzaamheid.

Zijn huis staat los op de Kwaremont. Het is modern, in de tuin ligt een zwembad. Wouter staat in de keuken en zet koffie. Het zicht, als hij door de panoramische ruiten tuurt, is magistraal. Alsof de Vlaamse Ardennen aan je voeten liggen. "Die lichtjes daar helemaal in de verte? Dat is Gent." Als er zoiets zou bestaan als een huis dat uitademt dat de bewoner het gemaakt heeft in het leven, dan ligt het hier, op de Kwaremont.

2
Ronny De Coster

Hij heeft twaalf mensen in dienst en in onderaanneming nog eens 150 extra. De herenbroeken die z'n bedrijf maakt, worden verkocht in het hele land. In de Belgische mode is hij een vaste waarde. Dus als je het dan moet hebben over een fragiel thema als eenzaamheid, zou je zenuwen verwachten. Maar niet bij Wouter Noterman. "Het moet maar eens klaar zijn met dit taboe", zegt hij.

"De zaak is een familiebedrijf. Mijn grootvader startte het op na de Tweede Wereldoorlog, mijn vader nam het over. Voor mezelf had ik eerst een ander pad uitgestippeld. Ik studeerde regentaat lichamelijke opvoeding maar drie maanden voor ik zou afstuderen, ben ik ermee gestopt en ben ik bij in de zaak gekomen. Ik sprak geen Frans en was onzeker, maar mijn vader stuurde me naar Luxemburg. 'We maken de beste broeken van West-Europa. Ge zult wel zien: dat gaat marcheren in Luxemburg'."

Adrenaline

Maar het wáren niet de beste broeken van West-Europa, zag Wouter. Wilden ze echt de beste broeken maken, dan moest het bedrijf zichzelf heruitvinden. Dan moest de kostprijs naar beneden, moest de pasvorm beter en konden ze maar beter de noodzaak onder ogen zien van delocaliseren naar Portugal. Lang verhaal kort: zoveel visie, Wouter was - van de vier zonen - de gedoodverfde opvolger. Toen hij rond diezelfde periode trouwde, kwam z'n vrouw bij in de zaak. Thuis én op het werk een duo: Wouter floreerde. Maar zijn echtgenote, met wie hij intussen drie kinderen kreeg, werd er niet altijd gelukkig van. Ze bleef dertien jaar in het bedrijf en koos toen haar eigen weg. Eerst als onthaalmoeder, erna als onderwijzeres. Voortaan zouden ze alleen thuis nog een duo zijn.

"Het waren jaren van keihard werken. Als zaakvoerder voelde ik een zware last op m'n schouders. Ik moest slagen. Ik voelde me verantwoordelijk voor het personeel, maar ook voor de hele familie. Falen was geen optie. Ik denk dat mensen zo'n functie wel eens onderschatten. Er waren momenten dat ik dacht: ik zou beter tegen een boom rijden. Niet om dood te zijn. Maar om fysiek een tijdje in de onmogelijkheid te zijn om te werken. Ik heb ernaar gesnakt dat iemand het eens zou overnemen. Ik vergelijk dat graag met de natuur. Levende wezens hebben oerinstincten. Ze produceren adrenaline om op de vlucht te gaan voor wilde dieren. Maar je mag geen vijftien jaar aan een stuk adrenaline produceren."

Niet zien aankomen

"Ik was een macho. Ik heb vijftien jaar geen winkel langs binnen gezien en ik was daar fier op. Een Maxi-Cosi? Niks voor mij. Ik werkte keihard. En gráág, heel graag, soms te passioneel. Mijn familie en ik, we bouwden aan een verhaal waar we fier op konden zijn. We deden dat ook op een goeie, mooie manier. Echt sámen. Nu nog, als ik kijk naar wat we hebben verwezenlijkt, denk ik: knap. En glim ik van trots. Maar er was dus ook die keerzijde. 's Avonds kwam ik weliswaar op een behoorlijk uur thuis, maar ik wás er niet echt. Ik werkte voort. Of zat in gedachten bij m'n werk. We maakten met het gezin de mooiste reizen, waren soms drie weken weg. Maar echt wég was het niet. De dossiers gingen gewoon mee. De eerste week decompressie. De tweede genieten. En de derde alles alweer voorbereiden. Ik herinner me nog zo'n snipperdag aan zee. Eigenlijk had ik geen tijd, maar ik had het de kinderen beloofd. Eén van onze zonen speelde met een vlieger. Het was een draak. Er ging iets mis en zijn draak kwam vast te zitten in een ándere draak. Ik ben kwaad geworden, reageerde heel explosief. Ik was dan wel aan zee, eigenlijk zat ik gewoon op m'n werk."

"Ik denk dat ik wel wist dat het allemaal té was. Maar toch voelde ik mij gelukkig. Dat kwam door de kinderen en m'n vrouw. Ze was mijn rots in de branding. Het mocht nog zo'n rotdag zijn geweest op het werk, thuiskomen hielp altijd. Ik was daar graag, genoot van het gezin dat wij intussen hadden uitgebouwd. Andere vrouwen hebben mij nooit geïnteresseerd. Ik had thuis het hoofdlot. Ik heb aan veel dingen getwijfeld in mijn leven. Zeker ook aan m'n werk. Maar nooit aan mijn vrouw."

"Ik heb het niet zien aankomen. Achteraf bekeken snap ik dat niet. Er zijn genoeg signalen geweest. Maar toen mijn vrouw me vijf jaar geleden zei dat het afgelopen was, stond ik perplex. Ze wilde dat jachtige leven niet meer en hoefde ook al die luxe niet, waar ik in m'n perfectionisme zo aan had zitten bouwen. Pas later heb ik gezien dat we natuurlijk allebei schuld hadden aan de breuk. We communiceerden te weinig. Daarom communiceer ik nu des te meer. En vertel ik ook dit verhaal."

"Ik viel in een enorm diepe put. Twee van m'n drie kinderen bleven hier fulltime wonen, maar zonder partner was dat hetzelfde niet meer. Plots stond ik overal alleen voor. Alles alleen beslissen. Niemand tegen wie je je verhaal eens kan doen. Niemand die 's avonds op je wacht. Reed ik 's avonds naar huis, dan had ik altijd de gewoonte gehad even m'n vrouw te bellen. Wie moest ik nu bellen? M'n ouders? Vrienden? Ik garandeer je: je bent rap rond."

Alles geprobeerd

"Ik voelde een leegte, een zinloosheid, die ik nooit had gekend. Ik sukkelde met m'n identiteit. Wie ben ik? Ben ik goed genoeg? Ik heb alles geprobeerd. Naar Compostela wandelen. Boeken lezen. Een dagboek bijhouden. Op retraite gaan. Naar Nepal reizen. De Matterhorn beklimmen. Mediteren. Mindfulness. Een sabbatical van acht maanden. Maar niks hielp. Ik was - het heeft lang geduurd voor ik dat zo kon benoemen - eenzaam. Eenzaamheid overvalt je vaak wanneer je het niet verwacht. Afgelopen zomer gaf ik een tuinfeest. Heel mooi allemaal. Veel vrienden en familie. Een prachtige dag. 's Avonds, toen de gasten weg waren en ik alles had opgeruimd, plofte ik neer in de zetel. Had ik een partner gehad, dat zou het moment zijn geweest om samen bij een glas wijn wat na te praten. 'Hoe vond jíj het?' En daar zat ik. Alleen."

"Er was wel eens een andere vrouw, maar het werd niks. Ik heb mijn drive nu teruggevonden. Ik werk weer hard en ik doe het met dezelfde fierheid en nog meer overtuiging dan ooit voordien, maar het is op een hele andere manier. Mijn mindset is veranderd. Vroeger moest alles wijken voor het bedrijf. Nu niet meer. Ik volg een danscursus en als het zes uur is, ben ik weg. Mensen zouden dat eens moeten proberen. Een keer rationeel nadenken. 'Hoeveel tijd wil ik voor m'n gezin?' En het antwoord opschrijven. Je mag al eens in het rood gaan. Herhaaldelijk, zelfs. Maar geen jaren aan een stuk."

Schone schijn

"De breuk en de eenzaamheid hebben van mij uiteindelijk een rijker mens gemaakt. Meer dan ooit toon ik nu m'n emoties. Vroeger waren romantische films niks voor mij. Nu zoek ik zélf de kerstfilms op. En jank." (lacht) "De eenzaamheid is een deelgenoot van me geworden. Niet langers iets bruuts. Maar een gewoonte."

"Ik vertel dit verhaal omdat ik zoveel schone schijn zie rond me. De machopraat. De ontrouw. De leugens. Ik herken me daar niet in en ook dát geeft eenzaamheid. Ik hoef geen honderd vrouwen. Met de ene juiste zou ik al heel blij zijn. Op een dag zal ze er zijn. Daar ben ik van overtuigd. En de leerschool zal hard geweest zijn, maar ik zal gelukkiger zijn dan ik ooit was. Het zal klóppen. Dan wél."

Lees ook binnen HLN+:

Hans beroofde z’n moeder, de jeugdbeweging en de pastoor om z’n gokverslaving te bekostigen: “Ik kon niets met mate doen. Altijd maar meer, altijd nóg”

Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.

Lees meer