Hanne Decoutere.
Nathalie Samain Hanne Decoutere.

Exclusief voor abonnees

Het motto van Hanne Decoutere: “Doe het met passie of doe het niet”

Elke week geeft een bekende Vlaming ons zijn levenswijsheid mee. Deze keer: Hanne Decoutere.

 “Ik heb verschillende motto’s in mijn leven, maar de rode draad is toch wel dat als ik iets doe, ik er voluit voor ga. Als ik het niet voel, dan kan ik er ook niet zo hard voor werken. Maar als het iets is wat ik supergraag doe? Dan ga ik er heel erg in op. Zo is dat in mijn job – die toch geen 9 to 5 is – en nu meer specifiek in ‘Hanne danst’. Ik zit er soms zo dicht op dat zelfs de eindredacteur zegt: ‘Hanne, het is máár een tv-programma, hè.’ Maar je kan niet ‘maar een beetje ballet doen’. Het is volledig of het is niet. Uiteraard doe ik dat wel in combinatie met mijn gezin en mijn tv-werk. Op dit moment ligt mijn focus vooral op dansen. Daar ben ik dag en nacht mee bezig. Ik ben daarvan doordrongen en dat heb je ook nodig om ergens te raken.”

“Ik heb mijn vrienden niet meer gezien sinds de zomer. Je moet ook iets graag doen om daar alles voor te geven en andere dingen op te geven. Oké, ik heb weinig sociaal contact buiten de balletzaal en de mensen die aan mijn dansproject gelinkt zijn, maar ik vind dat ook niet zo erg, omdat de focus en de passie er zo hard zijn. Na 12 februari zal ik weer afspreken met vrienden die begrip toonden voor mijn avontuur en zal ik zeker ook tijd inhalen met mijn partner en mijn kinderen. Al zijn die er intussen ook zo hard in mee. Mijn dochtertje van vier vraagt ’s morgens twee dingen: ‘Hoe laat kom je thuis?’ en ‘Moet je naar ballet?’. Mijn zoontje van twee is net iets te klein om het goed te beseffen, maar mijn dochtertje gaat nu ook zelf naar de balletles. Het is fijn dat we dat samen kunnen beleven, maar als zij volgend jaar iets anders wil doen, is dat ook prima. Ik wil niet de moeder zijn die haar passie opdringt.”

“Als ik vroeger op stap ging, dan ging ik ook echt op stap. Tot de laatste. En als ik moest studeren, dan studeerde ik tot de laatste letter. Dat doorzettingsvermogen heb ik van mijn ouders. Allebei erg sportief en gedreven. Mijn papa droomde ervan om bergbeklimmer te worden. Dat is niet gelukt, maar zijn passie heeft hij doorgegeven aan mijn zus, mijn broer en ook aan mij. Dat klinkt een beetje raar voor een ballerina, maar telkens als mijn man en ik een bergtop zien die hoger is dan de vorige, willen we erop. We slapen in berghutten en staan om drie uur ’s nachts op om zes uur later, door weer en wind, de top te bereiken. Je zou je kunnen afvragen: waarom al die moeite om maar vijf minuten op die top te staan? Dat is een passie die je voortdrijft. Telkens als ik voor een uitdaging sta of iets niet lukt, denk ik aan de bergen die ik beklommen heb. Dan zal al hetgeen waar ik voor sta ook wel lukken.”

“Het moment dat vastgesteld werd dat mijn meniscus gescheurd was, was mijn eerste reactie: ‘Oei, hoe moet ik mijn kinderen naar school en de onthaalmoeder brengen?’ Ik was daar wel blij mee, dat mijn eerste refl ex toch ‘moeder zijn’ was. Daarna drong het door dat ik voor een serieuze revalidatie stond. Ik was nog maar drie maanden intensief aan het trainen voor ‘Hanne danst’ toen het gebeurde. De confrontatie om terug naar de dansles te gaan was moeilijk, omdat ik toch van nul moest beginnen. Maar zodra ik die danszaal binnenkwam en ik die lekkere dansersgeur rook, was ik weer vertrokken. (lacht) Je voelt ook dat het elke dag weer beter gaat, maar toch is het nooit makkelijk. Het is jammer dat ik in theorie al zo oud ben, ik ben bijna de mama van de meisjes in de dansles. Je lichaam wil niet altijd mee, maar passie duwt je vooruit en geeft je vleugels. Een lichaam kan veel aan. Als je denkt dat je écht niet meer kan, kan je vaak nog een eind door.”

“Na 12 februari ga ik blijven dansen, maar – en nu ga ik mijn motto een beetje tegenspreken – niet meer zo voluit. Ik ga zeker niet stoppen, ik ben in de wieg gelegd als danser. Al sinds mijn zes jaar wilde ik danseres worden. Dat is niet gelukt, maar ik heb wel altijd een manier gevonden om te blijven dansen. Bij mijn beide zwangerschappen heb ik zelfs tot twee weken voor de bevalling gedanst. Maar ik heb ook twee kleine kinderen die ik het voorbije halfjaar te weinig gezien heb. Ik moet schade inhalen en weer passioneel nieuwsanker en moeder zijn. Dat is ook de reden waarom ik gestopt ben met lesgeven in mijn eigen dansschool. ‘Hanne danst’ is een superproject geweest, een ongelofelijk geschenk. De vraag viel op een dag gewoon in mijn mailbox. Zoiets moois mogen verwezenlijken, balletdansen op het hoogste niveau voor 1.300 man: alles wat erna komt kan alleen maar minder zijn. Maar ik kan wel zeggen dat ik gestopt ben op een hoogtepunt. Mijn doel hierna is niet meer om op te treden, wel om fit te blijven zodat ik nog lang twintig kilometer mag blijven lopen, ooit de Mont Blanc kan beklimmen en op mijn tachtigste nog altijd mijn veters kan knopen met mijn benen gestrekt.” 

1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Louis Bouduin

    Inderdaad een mogelijkheid om je leven zo op te vatten, en er bijvoorbeeld kromme voeten aan overhouden, of een burn-out. Ken te veel mensen met passie om daarin het ware geluk te zien. Mijn motto: de reden om iets te doen moet het plezier zijn dat je ervoor terugkrijgt.

Lees meer