Nathalie Samain

Exclusief voor abonnees

Het motto van Julie Vanloo: “Maak van je dromen je bestemming”

Julie Vanloo trekt eind augustus naar Australië om er als eerste Belgische in competitie te basketballen. In NINA vertelt de Oostendse wat haar drijft in het leven.

“Ik geniet en sta positief in het leven. Ik wil nooit opstaan en iets doen wat ik niet graag doe. Dat is van kinds af aan al zo. Op school kon ik me niet concentreren. Het interesseerde me gewoon niet en ik ben mijn mama heel dankbaar dat ze destijds in mijn nek heeft zitten hijgen om me toch maar 20 minuten aan het studeren te krijgen. Op mijn vierde ben ik beginnen te basketballen, ik liep constant te dribbelen met een bal en onze garage lag vol met ballen. Mijn mama kreeg er zo veel grijze haren van dat ze me naar een basketbalclub gebracht heeft. Daar werd ik opgemerkt door coaches en hebben mijn ouders beslist om me de beste jeugdopleiding te geven in Ieper, waarvoor ze drie keer per week één uur heen en terug reden. Op termijn hebben ze er een appartement gekocht. Alles hebben ze gedaan om mij te helpen mijn droom waar te maken.”

“Soms vragen mensen me weleens wat ik na mijn basketbalcarrière ga doen zonder hoger diploma, maar daar lig ik echt niet van wakker. Er zijn zoveel mensen die een andere job uitoefenen dan datgene waarvoor ze gestudeerd hebben, waarom hebben ze dan drie jaar van hun leven verkwanseld? Na mijn humaniora kreeg ik een aanbieding om in Frankrijk te gaan basketballen en ben ik direct vertrokken. Was dat gemakkelijk? Oh my god, nee. Ik had altijd de steun van mijn ouders gehad en stond er plots alleen voor. In België was ik een talent, maar daar was ik een nummer. Ik moest me helemaal van nul bewijzen en dat was een grote challenge. Maar opgeven stond niet in mijn agenda. Momenteel kan ik heel vlot leven van basketbal. Er is wel een groot verschil met mannelijke spelers, maar als je als vrouw in het buitenland speelt, mag je zeker niet klagen. Daarnaast heb ik een goed spaarplan en ben ik niet op mijn mondje gevallen. Ik heb er vertrouwen in dat – wanneer alles ophoudt – ik aan een job zal raken.”

“In die zes jaar dat ik professioneel basketbal ben ik zeker een andere vrouw geworden. Ik heb in Frankrijk, Zweden, Turkije, Italië en Hongarije gespeeld, ik ben sowieso sneller volwassen geworden dan mijn leeftijdsgenoten. Ik heb gaandeweg ook veel meer respect gekregen voor mezelf. Ik heb geleerd om op te komen voor mezelf en ondanks tegenslagen heel positief te blijven. Ik sta elke dag op met een lach. Mijn dagen zijn zo goed gevuld. Ik vind het de max om op reis te gaan, met vrienden uit te gaan, met mijn ouders te gaan shoppen en elke dag basketbal te spelen. Het leven is zo mooi! Mensen zeggen dat ik een leuke vibe heb en ik probeer ook anderen rondom mij gelukkig te maken. Via mijn kledinglijn motiveer ik jonge mensen om hun basketbaldromen te volgen. En door basketbalkampen te organiseren geef ik jonge meisjes de kans om hun nationale basketbalhelden te ontmoeten en zelf ontdekt te worden. Mijn goeie raad aan hen is: wees jezelf en doe wat je wil. Leef niet in functie van de maatschappij. Als het je droom is, waarom zou je er dan niet alles voor doen?”

“Het is niet omdat het vrouwenbasketbal is dat je je mannetje niet moet staan. Er wordt veel geroddeld, vrouwen zijn snel jaloers en dat zorgt vaak voor drama. Maar in gelijk welke andere job zal je ook collega’s hebben met wie je het minder goed kan vinden. Bij de Belgian Cats is er totaal geen jaloezie of haat, want
iedereen kent zijn plek. Ik ondervind het veeleer in het buitenland. In het begin trok ik me dat nogal aan. In mijn eerste jaar in Frankrijk bakte ik pannenkoeken voor mijn ploeg. Ik dacht: die moeten me leuk vinden, anders wordt het een zwaar jaar. (lacht) Nu denk ik: love me or hate me, het interesseert me niet.”

“Mijn moeder denkt dat ik iemand zal ontmoeten in Australië en nooit meer zal terugkeren. Ik teken nooit voor meer dan één jaar. Vorig jaar heb ik in Hongarije ook voor één jaar getekend. Ik heb daar een heel goed seizoen gespeeld, maar ik vond het daar zó saai. Ik denk wel dat Australië voor wat meer animo zal zorgen en dat ik er misschien langer zal willen blijven. Ik kijk er ook naar uit om mijn gsm wat vaker aan de kant te leggen en te genieten van het moment. Voorlopig schat ik het tijdverschil alleen positief in en denk ik dat ik mezelf ook in positieve zin zal tegenkomen. Dat het niveau een pak professioneler zal zijn, maakt me niet bang. Ik ben overtuigd van mijn kunnen en kijk ernaar uit om te basketballen met finesse. Geen geduw en getrek zoals ik in sommige Europese ploegen meegemaakt heb. Als ik er een lief tegenkom, dan laat ik dat gebeuren. Die persoon hoeft niet sportief te zijn, maar moet wel een doel hebben en beseffen dat basketbal op de eerste plaats komt. En voetbal. Want als ik ooit stop met basketballen, droom ik van een tweede carrière als voetbalster. (lacht)”

Wie is ze?

• geboren in 1993, professioneel basketbalster

• op-en-top levensgenieter, CEO van haar eigen kledinglijn en Club Bruggefanaat.

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer