thinkstock

Exclusief voor abonnees

Hoofdredacteur magazine 'Happinez' Inez van Oord: "Zinvol bezig zijn wordt steeds belangrijker"

Inez van Oord, oprichter van de tijdschriften Happinez en Seasons, schreef een boek over de Bijbel. Ze noemt zichzelf naïef en staat voor alles open. "Denken komt soms iets later."

Wordt dit een vaag, zweverig gesprek?

"Ik voer geen zweverige gesprekken."

Denkt u dat mensen die u niet kennen dat vaak denken?

"Anderen nooit, maar die mensen wel. Als ze horen dat ik Happinez heb opgericht, noemen ze dat wel vaak een zweefblad."

Hoe reageert u dan?

"Wat is zweven, dat moeten we eerst even afspreken. Voor mij betekent zweven dat je je niet bewust bent van wat je doet, dat je maar wat aanrommelt. Elke dag in de file naar je werk staan, terwijl je denkt: ik wil dit niet, ik wil dit niet, ik wil dit niet. Ben je dan bewust bezig? Dat zou ik zweven noemen. Dat je ongelukkig bent in wat je doet, dat je eigenlijk je hele leven ontkent. Dan sta je niet stevig in je schoenen."

Toch is het imago van Happinez, met verhalen en foto’s over yoga, oergevoelens, goeroes en levenscirkels, juist behoorlijk zweverig.

"Misschien zeggen mensen dat die vinden dat je alles wetenschappelijk moet kunnen bewijzen. God, de kosmos, het universum; het is allemaal niet zichtbaar. Dat noemen sommige mensen zweverig. Maar feitelijk is meer dan de helft van ons doen en laten niet zichtbaar. Alles wat jij denkt nu je me aankijkt, zie ik niet. We houden zo vast aan wat we zien, daar vertrouwen we op. Maar onze levens worden beheerst door het onzichtbare. Door wat je voelt, of je liefde hebt of niet, of je liefde kunt geven. Als je het leven zou verdelen in een cirkel is de ene helft wel zichtbaar en de andere niet. Maar het is wel één geheel."

Inez van Oord (59) weet alles van levenscirkels, als auteur van het boek 'Als jouw leven een cirkel is, waar sta je dan?' Deze week verscheen haar tweede boek, 'Rebible: een spirituele vertaling van de Bijbel' die ze schreef samen met haar broer Jos, theoloog en predikant. Vooral hier werkte ze eraan, in haar prachtige vrijstaande woning aan de Vecht, op de grens van Utrecht en Noord-Holland. Achter de glasrijke villa, met strakke inrichting, ligt de Loenderveense Plas. Twee eenden jagen elkaar op, een reiger is net vertrokken met onbekende bestemming, een roodborstje kijkt vanuit een boom nieuwsgierig toe, een voorbij tuffende fuut zorgt voor de enige deining op het verder gladde water.

Zachtjes zegt Van Oord, turend over de waterpartij: "Dit is dé plek. Ik kan me geen betere plek om te wonen voorstellen. Maar ja, jij ook niet, denk ik." En later in het gesprek: "Ik woon in mijn droom. Dat is toch een mooi verhaal? Door trouw te blijven aan mijn gevoel word ik nu zo beloond. Prachtig."

Van Oord bedoelt: door het ongelooflijke succes van het door haar bedachte spirituele maandblad Happinez (let op de woordgrap) en de geslaagde verkoop van die formule kon Van Oord zich deze villa veroorloven. Bij de aankoop van dit huis vertrouwde ze, zoals in haar hele leven, louter op haar gevoel.

"Ik wandelde hier regelmatig langs met een vriendin die verderop woont. Elke keer bleef ik bij dit huis stilstaan. Toen fietste zij er een keer langs terwijl een makelaar een te koop-bord in de tuin plaatste. Ze belde me: je moet nú bezichtigen. Nee, zei ik, ik woon prima aan mijn Amsterdamse grachtje. Maar de volgende ochtend werd ik zenuwachtig wakker en dacht ik: daar moet ik wonen. Ik belde de makelaar en kon dezelfde dag komen kijken. Ik had mijn auto uitgeleend, dus heb ik zo’n Greenwheels-wagentje gehuurd, zo’n lelijke. Die altijd rood zijn, terwijl ze Greenwheels heten, maar goed. Bij dit huis werd ik gewoonweg draaierig, hier moest ik zijn. En dan komt het levensmotto van mijn vader, dat ik heb overgenomen, om de hoek kijken: als je het wilt, doe het dan. Dus ik heb het gekocht."

'Ik ben echt dankbaar voor mijn liefdevolle jeugd'

Inez van Oord

Inez van Oord was de jongste thuis, in Burgh-Haamstede, Zeeland. Haar ouders kregen eerst drie jongens, daarna drie dochters. Pa was baggeraar, uit het beroemde baggergeslacht Van Oord. Moeder bleef thuis. "Een heel creatieve vrouw, zij heeft me geleerd het kleine te zien. Bloemetjes in vaasjes, plantjes mooi in de tuin, ze had zo in een Engelse cottage kunnen wonen. Mijn vader was meer van de grote gebaren, het grote verhaal. Een prachtcombinatie. Ik vind 'dankbaar' een vreselijk christelijk woord, maar ik ben echt dankbaar voor mijn liefdevolle jeugd.’"

Ze ging op zondag met haar ouders mee naar de gereformeerde kerk. "Maar ik luisterde niet naar wat er werd gezegd, dacht alleen maar aan een schaakbord. Dan zat ik in de bank en dacht: als ik een loper ben, kan ik via die en die personen in drie stappen bij de dominee komen. Maar als ik een paard ben, kies ik díe route."

In de jaren 70 leek het haar ouders beter als ze weg zou gaan, ver weg. "Dat had te maken met berichten dat mosselvissers uit Zierikzee niet alleen met mossels terugkwamen van zee, maar ook met drugs." Van Oord, 16 jaar jong, vertrok naar een neef met een boerderij en twee kinderen in een afgelegen provincie in het uiterste oosten van Canada, New Brunswick.

"Een beetje helpen op de boerderij, met de kinderen, en vooral taarten bakken. Op maandag voorbereiden, dinsdag bakken, de rest van de week uitharden en decoreren zodat we op de zondagen een prachtige taart mee konden nemen naar de kerk. Ik heb daar fantastisch leren bakken en glazuren, maar na een maand ben ik vertrokken. Het was veel te christelijk voor me. Een tante uit Amerika heeft mij meegenomen en daarna ben ik met een Greyhound-bus de Verenigde Staten door gereisd, een jaar lang. Van die tante naar een kennis van haar, naar een bekende van hem.

"We hadden natuurlijk nog geen mobiele telefoons, ik heb echt geen idee hoe mijn ouders dit hebben overleefd. Zij, de mensen die het in Zeeland te wild vonden, hadden een dochter die kriskras door Amerika reisde. Naar Boston, New York, de indianen, Arizona. Ik liep in m’n eentje door Central Park en had echt geen idee wat voor mensen daar allemaal zaten. En ik praatte met iedereen hè, zo naïef was ik. Maar ik heb altijd een dikke, vette engel boven mijn kop gehad. Dat er iemand kwam: Hey lady, you don’t belong here. En die me dan meenam naar een veilige plek. Die naïviteit is ook een drijvende kracht geweest. Ik sta voor alles open, wil alles tegemoet gaan. Denken komt soms iets later."

Met haar nieuwsgierige karakter kwam Van Oord, terug in Nederland, terecht in de journalistiek. In 1976 begon ze bij de Zierikzeesche Nieuwsbode en via de Provinciale Zeeuwse Courant en De Telegraaf belandde ze bij een reclamebureau in Amersfoort. Goed salaris, dikke leaseauto, maar allesbehalve gelukkig. "Uit het niets begon ik lijstjes te maken met wat me niet beviel aan mijn leven en ook hoe ik het wel graag zag. Haast werd rust, asfalt werd groen, achter een verhaal aan jakkeren werd de tijd nemen om iets moois te maken. En toen dacht ik: als ik deze woorden eens vertaal naar een tijdschrift. Schoonheid in kleine dingen, het buitenleven, een boer op de fiets, zelf chutneys maken, dat soort dingen. De volgende dag stapte ik naar de directeur van het reclamebureau en zei: ik neem ontslag, ik ga een tijdschrift maken. Hij zei: ik doe met je mee, ik word je eerste aandeelhouder."

"Na een jaar was Seasons er en Nederland vond het leuk. Het werd een van de grootste bladen van het land. Daaruit blijkt: je kunt op jezelf vertrouwen, je bent nooit alleen in wat je voelt. Er zijn wel tienduizend mensen die hetzelfde voelen. Of in dit geval elke maand 150.000 mensen die 5 gulden overhadden voor het blad."

Seasons werd verkocht aan uitgever Sanoma, Van Oord werd meer manager dan bladenmaker. "Het werd te groot, ik werkte te hard. Mijn wilskracht is enorm en dat is niet altijd gunstig. Je duwt jezelf er elke keer doorheen, terwijl je ook moet kunnen zeggen: ik ben moe, ik ga eens een tukje doen. Uiteindelijk zei mijn secretaresse dat: 'Ga naar huis, ga slapen, je ratelt maar wat en loopt rond als een kip zonder kop.' Dat heb ik gedaan, ’s morgens om 11 uur, en ik schaamde me kapot. Voor mijn gevoel heb ik daarna een maand lang geslapen, ik zette alleen de wekker voor als mijn dochter van 10 uit school kwam."

"En ik ging weer nadenken. Stel dat ik met Seasons stop. Stel dat mijn huwelijk ophoudt. Stel dat álles ophoudt waar ik toch al niets meer aan heb, de dingen waar ik alleen maar verdrietig van word, wat blijft er dan over? Het antwoord was: dan blijf ík over. Dat was een soort eurekamoment. En dat ‘ik’: wat is dat dan? Dat is natuurlijk ook de grote vraag in spirituele stromingen, in religies, in psychologie, in filosofie: wat is ‘zelf’? En hoe kunnen wij onafhankelijk worden van de buitenkant waar we zo aan hechten, en vertrouwen op de binnenkant? Die gedachte kon ik niet meer loslaten en weer dacht ik: dit is een tijdschrift."

Ze bood het idee aan de directie van Sanoma aan, maar werd uitgelachen. "Ze vroegen: ben jij Jomanda?" Ik ben gescheiden, heb m’n baan opgezegd, geldschieters gezocht en heb Happinez opgezet. Binnen vijf jaar ging de betaalde oplage van 0 naar 200.000 en werd het blad het best verkochte maandblad van Nederland. Toen ik me weer te veel manager voelde worden, heb ik het verkocht."

Hoe verklaart u de behoefte van Nederlandse vrouwen aan spiritualiteit, oergevoel, Dalai Lama?

"Ik zou zeggen: mensen. Niet alleen vrouwen.’"

'Zinvol bezig zijn wordt steeds belangrijker'

Inez van Oord

Ik heb in mijn - mannelijke - sportteam niet het idee dat daar veel Happinez-lezers zitten.

"Ze zijn wel andere dingen aan het doen. De laatste tijd merk je misschien wel dat mannen veel beter durven te zeggen wat ze voelen. Meer dan tien jaar geleden. Wat ik zelf heb ervaren: als je zo hard werkt, maar je tijd geeft aan dingen waar je geen voldoening uithaalt, wat ben je dan aan het doen? Ik denk dat die vraag bij iedereen vroeg of laat langskomt: wat is de bedoeling van ons bestaan hier? Ik denk ook dat jonge mensen niet bereid zijn hun tijd te geven aan zaken die er niet toe doen. Zinvol bezig zijn wordt steeds belangrijker."

Is het voor veel mensen in de plaats gekomen van geloof?

"Ja. Er zijn nog grote mysteries, zo veel dingen waar we geen antwoord op hebben. Hoe kan het dat we een kind kunnen maken, dat de seizoenen zo prachtig zijn? Op alle grote vragen is geen antwoord. Vroeger noemden we alles wat we niet weten God. En nu de kosmos, of het universum, of the great spirit. Of God, want dan mag ook nog steeds. Maar Hij heeft een ander etiketje gekregen. Voor mij zou God een woord kunnen zijn voor: ik weet het niet."

Nu heeft u de Bijbel ‘vertaald’ naar een hedendaags verhaal. Waarom?

"Ik dacht altijd: de kerk en de Bijbel, dat is één. En ik wilde met de kerk als instituut niets meer te maken hebben, dus met de Bijbel ook niet. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Ik kan dat oude boek lezen, daarvoor hoef ik niet naar de kerk. Ik ben er wel mee opgegroeid, ik ken de verhalen van Adam, Eva, Noach, de Toren van Babel, Jezus die van water wijn maakt, maar wat moet ik ermee? En dat zullen meer mensen denken. Moet je er überhaupt iets mee? Daar heb ik mijn broer Jos over gebeld. De gesprekken die wij voerden, hebben geleid tot dit boek."

Wat is een inzicht over de Bijbel dat u hiervoor nog niet had?

"Dat-ie bestaat uit allemaal losse verhalen. Dat wist ik wel, maar het is nu nog meer tot me doorgedrongen. Veel verschillende verhalen, veel verschillende stijlen. Poëtische verhalen, lessen, avontuurlijke verhalen, ze zijn te mooi om te vergeten. De Bijbel is heel gevarieerd. Net een magazine."

1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • francky wygers

    Nu nog een Engelse benaming voor vinden,en iedereen spreekt er over...

Lees meer