2 Sep
VTM Sep

Exclusief voor abonnees

Sep: "Elke dag denk ik aan meisje van 3 dat ik heb doodgereden”

Sep Van Loo uit Lichtaart was 21 toen hij acht jaar geleden in Olen een kleutertje van 3 doodreed. En al was hij niet in de fout, hij voelt de impact van het dodelijke ongeval nog dagelijks. "Ik leef met een gat in mijn hart dat nooit nog opgevuld zal geraken", aldus de Kempenaar, die in 'Make Belgium Great Again' op VTM pakkend getuigde over het drama. Zijn doel: chauffeurs aansporen om niet - nóóit - te sms'en achter het stuur, om zich niet - nóóit - te laten afleiden tijdens het rijden.

"Het was een tragisch ongeval dat hem zal tekenen voor de rest van zijn leven." Profetische woorden van Jo Van Loo in de krant van 4 juni 2011, drie dagen nadat zijn zoon Sep - toen 21 - in de Olense Stationsstraat een kleuter had doodgereden. "Mijn zoon heeft het slachtoffertje nog recht in de ogen gekeken, dat beeld zal voor de rest van zijn leven op zijn netvlies staan", zei de vader ook nog. Hij heeft gelijk gekregen. "Er zijn acht jaar verstreken sinds ik dat meisje heb doodgereden, er is geen dag geweest dat ik niet aan haar heb gedacht", vertelt Sep, werkzaam als mechanieker en sinds vorig jaar gehuwd. "En al word ik 90 jaar, dan nog zal ik elke dag aan dat kleutertje hebben gedacht."

Knikkende knieën

Wie Sep zondagavond in 'Make Belgium Great Again' op VTM zag getuigen over het ongeval met dodelijke afloop, kon zo zien hoe moeilijk hij het er tot op de dag van vandaag nog altijd mee heeft. "Ik deed daar mijn verhaal met knikkende knieën, was zenuwachtig, had een krop in de keel", geeft hij toe. "Ik heb er al mijn moed voor bijeen moeten rapen. Het heeft me veel steun gegeven dat ik maandag massaal veel reacties heb gehad van mensen die het knap vonden dat ik die moed heb weten te vinden."

Hij herinnert zich nog elke seconde van dat tragische ongeval, dat 's avonds rond halftien gebeurde. "Het was een zorgeloze, luchtige zomeravond, ik was onderweg om mijn toenmalige vriendin naar huis te brengen", vertelt hij. "Ik had net staan wachten voor een gesloten bareel aan een spoorwegovergang. De slagboom ging terug open, het verkeer kwam zachtjes terug op gang. En ineens... Een klap. Ineens was er een kindje tegen mijn auto opgelopen. Het meisje was blijkbaar achter een wagen in tegenovergestelde richting de straat opgerend, recht naar een ijskar aan de overkant. Ik kon haar niet hebben gezien, kon haar niet hebben ontweken. Ik zag haar toen ze tegen mijn auto liep en toen was het natuurlijk te laat."

"Door de klap werd het kleutertje omhooggegooid en op dat moment (pauzeert) kruisten onze blikken elkaar. Het moet een fractie van een seconde zijn geweest dat we elkaar in de ogen keken. Vervolgens belandde het kind met een doffe klap op de motorkap en viel het op de grond, onder mijn auto in. Ik moet nog geen 40 km/u hebben gereden, want ik was nog maar net vanuit stilstand aan die bareel vertrokken, maar... Het was gebeurd. Hysterisch gekrijs van haar mama, die alles had zien gebeuren. In de combi hoorde ik over de politieradio zeggen dat het kindje overleden was. Ik weet nog wat ik dacht toen: 'O nee, ik heb een kind doodgereden en een gezin gebroken achtergelaten.'"

2 1 juni 2011. Agenten onderzoeken de wagen van de veroorzaker, die niet gedronken had, niet te snel reed, niet was afgeleid.
HLN 1 juni 2011. Agenten onderzoeken de wagen van de veroorzaker, die niet gedronken had, niet te snel reed, niet was afgeleid.

Enorm kwaad

En nee, hij was niet in fout. Sep had geen druppel alcohol gedronken, hij reed - ook volgens de vele getuigen die het ongeval vanop een bomvol terras hadden zien gebeuren - niet te snel. Hij was niet bezig op zijn gsm, was door niks afgeleid. En toch was de impact zo zwaar dat hij vaak met de gedachte heeft gespeeld om een einde aan zijn leven te maken. "Omdat dat ongeval mij emotioneel leegzoog. Jarenlang heb ik slapeloze nachten gehad. Schoot ik wakker in tranen, ook dikwijls roepend, omdat ik vreselijke nachtmerries had. In mijn dromen kwam altijd opnieuw die slag terug. En zag ik het moment waarop de ogen van dat meisje de mijne kruisten. Posttraumatisch stresssyndroom, volgens psychologen."

"Ik ben ook heel lang bang geweest om te gaan slapen. Omdat je wéét dat je opnieuw nachtmerries gaat hebben. Het ging zo ver - en daar heb ik het met de psycholoog ook over gehad - dat ik wakker schoot in paniek omdat ik dacht dat dat kindje naast mijn bed zou staan. Hoe absurd dat ook klinkt, maar het was zo. Dat heeft zo jarenlang geduurd. De eerste maanden elke nacht, nadien een paar keer per week, tot die nachtmerries stilaan zijn weggeëbd. Ook overdag besloop het mij, op de meest onverwachte momenten. En dat heb ik nog. Zeker wanneer ik vanuit de wagen kindjes naast de weg zie spelen. Of wanneer ik lees over dodelijke ongevallen die veroorzaakt worden door ladderzatte chauffeurs. Dan speelt het ongeval weer op en dan kan ik enorm kwaad worden. Dat ligt megagevoelig."

Hoe oud zou ze nu zijn?

"Dat ik ouders een kind heb afgenomen en bovenal een kind een toekomst heb ontnomen, dat is iets waar ik voor de rest van mijn dagen mee zal moeten leven. Ik denk nog dikwijls: 'Hoe oud zou ze zijn?' 'Wat voor een meisje zou ze zijn?' 'Tot wat voor iemand zou ze uitgegroeid zijn?' Ik zal niet zeggen dat het elke keer gepaard gaat met evenveel verdriet wanneer ik aan dat kindje denk. Maar het leeft emotioneel nog altijd heel hard bij mij. Zeker aan de vooravond van het ongeval, maar eigenlijk op zo veel momenten. Al was het niet mijn kind, je leeft natuurlijk mee. Ons lot is de avond van het ongeval vervlochten."

"Ik heb mij heel lang ook heel schuldig gevoeld, ook al weet ik -en daar heb ik mezelf hard van moeten overtuigen - dat ik er niks aan kon doen. Maar ook al had ik het ongeval niet kunnen voorkomen, ik blijf wel degene die het kind van die ouders heeft doodgereden. Daar heb ik, zeker de eerste jaren, hard onder gebukt gelopen. En soms steekt dat schuldgevoel nog de kop op. Dat is als een zwart gat in je ziel, dat er permanent zit: van 's morgens als je opstaat tot 's avonds als je gaat slapen. En dat is ook waarom ik er dikwijls niet meer heb willen zijn. Ik wou die chaos in mijn hoofd, dat schuldgevoel, die vermoeidheid van het niet kunnen slapen, niet meer voelen. Het is niet dat ik pogingen tot zelfmoord heb ondernomen, maar ik heb - figuurlijk - vaak aan de afgrond gestaan. Het enige dat mij rechthield, was de wetenschap dat ik niet in fout was. Dat ik wel veroorzaker, maar geen dader ben."

"En als het al zo zwaar is voor iemand die geen schuld treft en niks verkeerds doet, hoe erg moet het dan niet zijn voor chauffeurs die wel in de fout gaan en zo'n dodelijk ongeval op hun geweten hebben? Ik kan mij dat zelfs niet voorstellen. Ik vraag het me soms af: 'Hoe zou het zijn als ik wél had gedronken? Als ik wel een sms'je had zitten sturen? Wél nog snel een Facebook-post aan het checken was achter het stuur?' Maar echt, daar kan ik mij geen voorstelling van maken. Omdat het dus al zo zwaar is wanneer je niks verkeerds hebt gedaan. Dat is ook de enige boodschap die ik heb: 'Wees verantwoordelijk in het verkeer, laat die smartphone alsjeblieft achterwege als je rijdt.' Ik ben niet heiliger dan de paus en zal vroeger ook wel al eens te hard hebben gereden, maar godzijdank ben ik altijd tegen alcohol in het verkeer geweest. Vraag het aan mijn vrienden: ze zullen beamen dat ik de meest verantwoordelijke ben."

Lange brief

"Het heeft een serieuzere mens van mij gemaakt, ja. Ik ga niet zeggen dat ik op mijn 21ste - de leeftijd waarop je in principe toch aan je gelukkige jaren moet kunnen beginnen - een volledig wit canvas was, maar: er is door het ongeval toch een serieuze pot zwarte verf over gegooid. Als kaarslicht symbool staat voor gelukkig zijn, een felle vlam voor heel gelukkig zijn en een onzeker vlammetje voor dagen waarop het wat minder gaat, dan kan ik niet anders dan zeggen dat het vuur in mij is weggenomen op het moment dat ze in de combi zeiden dat dat kindje overleden was. Dat omschrijft mijn gevoel het beste."

"Ik heb het geluk dat ik getrouwd ben met een heel goeie vrouw, die veel begrip toont voor hoe ik mij voel, voor de leegte die dat ongeval blijvend bij mij zal achterlaten. Ik ben ook dankbaar dat mijn ouders en mijn broers mij altijd supergoed hebben ondersteund. En wat ook een heel groot verschil heeft gemaakt: de ouders van het kleutertje - die ik na het ongeval een lange brief heb gestuurd om mijn spijt en mijn medeleven te betonen - hebben mij nooit iets kwalijk genomen, mij nooit iets verweten."

Eén iemand overtuigen

"Als ik maar één iemand ervan kan overtuigen om nooit nog een gsm ter hand te nemen achter het stuur, dan was het het waard dat ik mij zo kwetsbaar heb opgesteld. Aan alle chauffeurs: weet dat de pijn in zo'n geval mettertijd verzwakt, maar nooit echt zal helen. Veel mensen zullen mij omschrijven als een goedlachs iemand, maar ze zien een masker, want ze weten niet dat het je vanbinnen opvreet. En ja, ik ken zeker nog mooie momenten, absoluut. Maar: die momenten zijn altijd ergens overschaduwd door iets wat niet weggaat. Je leeft verder met een gat in je hart. Dat gat zal nooit nog opgevuld geraken."

17 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • marcel de baerdemaeker

    Jurgen dat is waarschijnlijk eenmaal voorgekomen bij jou en ik ben het met je eens dat kan niet, maar zoals ik eerder schreef 'Duvel eens goed maar je leeft nog' Ikzelf heb 4 kinderen grootgebracht en heb ook geduveld en gemekkerd op sommigen, maar ze leven nog allemaal en trouwens ik heb helemaal niets met mensen met kinderen maar leer ze bij het kan van pas komen zoals toen bij jou

  • Jurgen Devries

    Marcel baardemaecker ik weet niet vanwaar ineens die uitval naar mensen met kinderen? Heb je al eens gekeken hoe weinig mensen er nog stoppen aan een zebrapad? Laatst wandelde ik met de kindjes in het centrum ik wil oversteken en een bestuurder stopt en gebaart ga maar ik begin over te steken en de tegenligger geeft gas bij en rijd vlak voor onze voeten door. En dat is schering en inslag. Mensen rijden je liever dood dan te stoppen.

Lees meer