Getty Images

Exclusief voor abonnees

“Dit keer eindigde de lunch in een hotelkamer en ik voelde me schuldig tegenover mijn gezin, maar kennelijk niet schuldig genoeg”

Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie

Het ondefinieerbare gevoel dat onrust heet, maakt dat zelfs heel succesvolle mensen beginnen te twijfelen aan zichzelf. Zo ook Felix (46) die, om te ontsnappen aan de sleur, zijn heil zocht bij een andere vrouw.

“Het is een vaststelling die wat bespottelijk klinkt en die ik liever niet gedaan had, maar de midlifecrisis bestaat. Ik ben er het bewijs van. Een mooie blonde vrouw, twee kinderen, groot huis, veel verre vakanties, een eigen bedrijf en zo veel onrust in mijn lijf dat ik eind vorig jaar opzettelijk een verhouding met een andere vrouw ben begonnen.

Die onrust had ik natuurlijk altijd al voor een deel, ze heeft er onder meer voor gezorgd dat ik jarenlang keihard gewerkt heb, maar nu dat zakelijke doel al een tijdje is bereikt, begin ik om me heen te kijken en zie vooral herhaling. Op het tennisveld steeds dezelfde gezichten. Langs de lijn van het hockeyveld waar mijn jongens spelen, steeds dezelfde vaders. Als we na afloop iets drinken, gebeurt het nooit dat een van ons iets zegt waar ik van opkijk, wat me aan het denken zet, of beter nog, op een ander been. Ik begon opeens te verlangen naar nieuwe werelden, nieuwe horizonten. Ik stelde mijn zoon voor om te gaan kitesurfen, maar na twee keer zijn we afgehaakt. Ik vond er niks aan, en dacht, als dit niks voor mij is, wat dan wel? Sta ik over twintig jaar nog steeds op dezelfde tennisbaan? Met een of twee kwalen erbij, en verder onveranderd?

Dus toen ik een vrouw ontmoette die geboren was in Rusland, zag ik in haar mijn escape. Sint-Petersburg heeft me altijd aangetrokken als een onpeilbare stad. Ik zag haar en dacht: met jou wil ik daar rondlopen, want als ik daar met jou ben, zal het zijn alsof ik er woon, alsof mijn eigen wereld niet langer bestaat. Ik kan niet ontkennen dat dit een egocentrisch voornemen was. Het was het voornemen - en ik zeg dit niet als slap excuus maar als mogelijke verklaring - van een man die zijn hele leven gewend is alle grote beslissingen zelf te nemen en die ervan uitgaat dat, welk besluit hij ook neemt, alles uiteindelijk op zijn pootjes terechtkomt.

Ze was tolk en ik vroeg haar mee uit lunchen. Het was herfst 2018, de zon scheen uitbundig en wij zaten op een plek aan het water met oesters en wijn. We spraken over haar geboortestad, over onze gezinnen en haar mogelijke werkzaamheden voor mijn bedrijf. De zon prikte in haar gezicht en ik stelde voor van plaats te wisselen en in die kleine stoelendans raakte mijn hand zinnenprikkelend de hare. Ik herinner me het heel helder. Het was het moment dat ik dacht: nu kan ik nog terug. Nu was deze lunch nog gewoon een zakenlunch. Nu kon ik deze plek nog verlaten zonder dat er iets gebeurd was. Maar meteen erachteraan zei ik tegen mezelf: nee, ik ga dit laten gebeuren en nog geen uur later stonden we te kussen.

Het bijna rationele besluit dat eraan voorafgegaan was, had me hiertoe gebracht. Ik weet nog hoe we bij het afscheid nemen opnieuw kusten op de parkeerplaats, hoe ik wegreed en mijn auto even verderop aan de kant zette. Ik stapte uit en probeerde te begrijpen wat ik begonnen was. Ik stuurde haar een sms waarin ik vroeg of het haar niet allemaal te snel was gegaan. Maar ze stelde me gerust, schreef terug dat ze de dag erop met vakantie zou gaan en dat ze daarna contact zou opnemen.

De tweede ontmoeting was een paar weken later. Eerst zag ik haar gele pumps uit de auto zwaaien, daarna een streep kokerrok, toen de gele blouse en uiteindelijk het Slavische gezicht met de heldere ogen. Dit keer eindigde de lunch in een hotelkamer en ik voelde me schuldig tegenover mijn gezin, maar kennelijk niet schuldig genoeg. In mijn hoofd zat een hardnekkige gedachtewolk: wat niet weet, niet deert. En: als dit toch uitkomt, dan regel ik het wel. Midlifecrisis en zelfgenoegzaamheid gingen hand in hand.

Zo zagen we elkaar drie maanden lang, eens per week. Toen liep ik tegen de lamp. Op een avond was ik met mijn vrouw en een bevriend echtpaar aan het eten, het onderwerp waarover gesproken werd kon me niet boeien en ongedurig nam ik nog even plaats aan het tafeltje naast ons waar kennissen zaten. Eenmaal thuis kregen mijn vrouw en ik daar ruzie over, en ineens riep ze dat ze dacht dat ik vreemdging. Ze had een berichtje op mijn telefoon gezien waar in stond: ‘miss you’. Hoewel vreemdgaan niet het woord was dat bij me opkwam als ik dacht aan de geweldige middagen met de Russische, moest ik toegeven dat mijn vrouw gelijk had en ik biechtte alles op. Ze reageerde heel emotioneel en verbood me haar rivale ooit nog te zien. Zo werd ik van een trouwe man en een waarachtig minnaar welverdiend een klootzak voor twee vrouwen.

Maar mijn onrust is nog altijd niet weg. Mijn vrienden die van niets weten, stelden laatst voor om te gaan rallyrijden door Afrika, maar wat moet ik de hele dag met een vent in een auto? Een heel andere vrouw is ook geen oplossing, want ik zal altijd uitkomen bij een kopie van mijn aantrekkelijke echtgenote. Samen zijn we nu in therapie. Als ik voor zaken in mijn auto door Duitsland rijd, denk ik uren na over onze relatie en luister naar podcasts over liefde. Mijn vrouw is daar veel minder mee bezig. Zij is tevreden met het powerkoppel dat we altijd waren. Maar voor mij is dat gewoon niet langer voldoende.”

3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Frank De Witte

    "Vreemd gaan" is gewoon het gevolg van dat je met je partner niet meer aan je trekken komt. Ze proberen dat zoveel mogelijk tegen te werken met wetten, huwelijken, verbintenissen en belangrijke woordjes zoals "monogamie". Maar als het erop aan komt, dan kan je de natuur toch niet tegen houden. We zijn mensen, we zitten zo in elkaar, leer er mee leven.

  • Carlos Simonis

    Alles heeft te maken met lust of geiligheid. Men neemt bewust een beslissing om met een ander te doen. Ben dan ook vrouw of mans genoeg dit te vertellen aan je partner, anders blijft men in een leugen leven. En bedenk eens in als jouw partner het met een ander doet, wat vind je er zelf van ? Reageer je dan ook zo lakoniek ? Vind je het beiden niet erg, dan is er niks aan de hand.

Lees meer