Beeld ter illustratie.
Thinkstock Beeld ter illustratie.

Exclusief voor abonnees

Chantal (46) vluchtte weg van haar ménage à trois: “Ik had én een man én een vrouw. Wie kan dat zeggen?”

Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luistert elke week naar een Vlaming die wél praat. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag: zes maanden geleden verhuisde Chantal naar een nieuwe omgeving. Dertig kilometer van waar ze altijd gewoond had, betrok ze met haar man een appartement. Ze maakte vrienden, ging bij de sportclub en integreert zich. Iedereen ziet haar als een nette vrouw met 24 huwelijksjaren op de teller. Maar enkel zij en haar man kennen de echte beweegreden voor de verhuis. Gevlucht voor een complexe driehoeksverhouding, waar het hele dorp schande van sprak.

Ook een geheim? Mail naar sabine.vermeiren@persgroep.be

Ze legt haar hoofd in handen, schudt van nee. Haar leven en wat ze ziet als ze daar op terug blikt, ze wordt er niet vrolijk van. Het is een amoureus slagveld dat menig slachtoffer telt. Waarvan zijzelf nog het grootste. In haar nieuwe dorp speelt ze intussen evenwel de heilige maagd Maria. De afgelopen zes maanden heeft Chantal zich bekwaamd in doen alsof en in vragen ontwijken. “Ze denken dat mijn man en ik 24 jaar gelukkig getrouwd zijn en een uitstekend huwelijk hebben. Ze moesten eens weten. Ik was de helft van ons huwelijk met een vrouw.” Haar verhaal begint wanneer Chantal 18 is.

“Eigenlijk kan je zeggen dat Eric mijn jeugdliefde is. Ik leerde hem kennen in het uitgaansleven. Hij was meteen de ware voor mij. Ik vond hem anders dan de jongens die ik ervoor had gehad. Serieuzer. Niet zo’n leegloper. Na twee jaar zijn we gaan samenwonen. Nog eens twee jaar later, ik was 22, trouwden we.”

“Eric en ik, wij waren zo’n stel dat alles samen deed. Samen uit eten, samen gaan sporten, ‘s avonds samen voor tv. Voor de buitenwereld leken we een droomkoppel. En voor onszelf eerst ook. We kochten een huis, begonnen een zaak, niemand zou ons uiteen krijgen. Maar toen kwam dus Brigitte.”

Seksueel geprikkeld

“Brigitte is tien jaar ouder en een vroegere lerares van me. Ik had haar al jaren niet meer gezien, toen ik haar op een sportevenement tegen het lijf botste. Ze was getrouwd, vertelde ze. Haar man, Roger, was een pak ouder dan haar. We hadden een fijne babbel, in die mate dat Brigitte en ik erna contact hielden. Gaandeweg leerde ik zo ook Roger kennen. Hij kwam mij over als een fijn mens. Iemand met veel levenswijsheid. Ik denk dat ik in zekere zin naar Roger opkeek. Ik kon goed praten met hem en als ik over iets twijfelde of raad nodig had, klopte ik weleens bij hem aan. Het was pas na een tijdje dat ik ook een ánder kantje bij hem opmerkte. Het deed hem kennelijk wel iets dat er tussen mij en z’n veel jongere vrouw een innige vriendschap was ontstaan. Heeft dat hem seksueel geprikkeld? Wilde hij misschien z’n vrouw terug de opwinding geven, die hij haar zelf door z’n hoge leeftijd niet meer kon schenken? Ik weet het niet. In elk geval: Roger suggereerde dat Brigitte en ik maar eens een avontuurtje moesten hebben. Eerst wist ik niet wat ik hoorde. Ik had nooit iets met een vrouw gehad, het was zelfs nooit in me opgekomen. Toch heb ik me niet meteen verzet en Brigitte ook niet. Ik had geen gevoelens voor haar, maar het idee stootte me ook niet af, merkte ik. Kort erna hebben we gekust. Niet veel later gingen we verder en hebben we gevrijd. Compleet nieuw voor me. Maar niet onaangenaam.”

“Erna gebeurde het steeds vaker. Ik keek ernaar uit om Brigitte te zien, bij haar was het net zo. Roger vond het allemaal prima. Hij is er nooit bij geweest als Brigitte en ik intiem waren maar hij kickte er wel op. Pas achteraf heeft Brigitte me opgebiecht dat ze eigenlijk al haar hele leven een verdoken lesbienne was. Ze wilde niet uit haar huwelijk stappen. Een relatie met én haar man én met mij was voor haar de uitgelezen manier om geen brokken te maken en haar oude man geen gebroken hart te bezorgen.”

“Intussen had ik thuis Eric nog. Ik wilde geen geheim dubbelleven leiden en biechtte hem alles op. Over Brigitte, over ons vrijen en over de gevoelens die ik voor haar begon te krijgen. Eric zag er geen graten in. Zolang we maar getrouwd bleven en de zaak hielden. Dat ik zo nu en dan eens flodderde met Brigitte, daar struikelde hij niet over.”

Echt verliefd

“Natuurlijk bleef het niet bij ‘zo nu en dan’. Brigitte en ik werden een liefdeskoppel. We wilden zoveel mogelijk bijeen zijn, waren echt verliefd op elkaar. Steeds vaker brachten we samen de nacht door en op zeker ogenblik gingen we ook met twee op verlof. De buitenwereld dacht eerst nog dat we ‘vriendinnen’ waren maar onvermijdelijk kwamen na een tijdje ook wel de roddels, zeker toen de situatie na een tijdje zo was geëvolueerd dat ik bijna permanent bij Brigitte en haar man inwoonde. Een paar keer per week ging ik naar Eric en dat zagen natuurlijk ook onze dorpsgenoten. Ik noem het niet graag een ménage à trois. Ook geen driehoeksverhouding. Maar in zekere zin was het dat natuurlijk wel.”

“Er waren zeker momenten dat ik wilde scheiden van Eric. Maar dan zei hij: ‘Doe het niet, denk aan de zaak’. En bedacht ik me weer. Het is ook niet zo dat ik ruzie had met Eric of hem niet graag meer zag. Eric was nog steeds m’n beste vriend. We hadden nu alleen geen seks meer. Het is te zeggen: af en toe laaide het vuur wel weer op tussen ons, maar vaker was er geen seks dan wel seks. Het liefst was ik intiem met Brigitte. Al ging het om veel meer dan dat tussen ons en evolueerde onze relatie na een tijd veel meer naar vriendschap, tot er zelfs helemaal geen seks meer aan te pas kwam. Ze gaf me warmte en genegenheid. Ze zórgde ook goed voor me. Kort samengevat kan je zeggen dat zij mijn god was en ik de hare. Eigenlijk leefde ik in een gouden kooi. Ik had én een man én een vrouw. Wie kan dat zeggen?”

Doodgewoon koppel

“Jaren hebben we op die manier geleefd. Mijn ouders wisten ongeveer wat er aan de hand was. Voor de familie van Eric speelden we komedie. Bij kerstfeesten enzo kwamen mijn man en ik naar buiten alsof we nog altijd een doodgewoon koppel waren. In het dorp wisten ze wel beter. Iedereen kende de situatie. Veel mensen zullen het een schande hebben gevonden. Maar daar trokken wij ons weinig van aan.”

“Twee jaar en een half geleden is het sprookje - want dat was het voor mij - abrupt gestopt. Brigitte werd verliefd op een andere vrouw en verbrak het contact. Ik ben er ziek van geworden. Overal waar ik kwam, spraken mensen me erover aan. Ik ben in therapie gemoeten om het allemaal een plaats te geven. Hoe kon ze me toch zoveel verdriet doen? In ons dorp hield ik het steeds minder goed uit. Alles herinnerde me aan Brigitte. Overal waar ik kwam moest ik uitleggen wat er gebeurd was. Dat was geen doen meer, ook niet voor Eric. We besloten ons huis te koop te zetten. We moesten daar weg.”

“Nu wonen we dertig kilometer verderop. We hebben hier vrienden gemaakt, ik zit zelfs in een sportclub. Niemand kent daar ons verleden. ‘Amai, vierentwintig jaar getrouwd’, zeggen ze. Wat moet ik zeggen? ‘Ik heb tien jaar bij een vrouw gewoond’? Ik voel schaamte. Aan geen mens krijg ik m’n verleden uitgelegd. ‘Waarom hebben jullie geen kinderen?’ vragen ze. Dan lieg ik. ‘Ach, dat is er gewoon nooit van gekomen’. Ik mis Brigitte enorm. Het lucht op nog eens over haar te kunnen praten. Tegelijk maakt het me verward. Hoe zit dat nu met mij? Ben ik bi? Ben ik een lesbienne? Nee, ik voel me hetero. Maar waarom mis ik haar dan zo?”

“Soms kom ik nog eens in ons oude dorp. Achteraf voel ik me dan rotslecht. Wat er tussen Brigitte en mij gebeurd is, heeft me tien jaar ouder gemaakt. Ik neem nu geen risico’s meer in het leven. Ik maak er gewoon het beste van met Eric. Hij is een lieve echtgenoot voor me. Hij ziet hoe moeilijk ik het heb, maar hij blijft me moed inspreken. ‘We hebben al zoveel gekund, we zullen nu dit ook nog wel kunnen’, zegt hij. Zou het?”

Chantal, Brigitte, Eric en Roger zijn fictieve namen.

Lees hier nog meer verhalen uit de reeks Mijn geheim.

Architectuurstudent Ken prostitueerde zich tijdens z’n eerste jaar op kot: “Ogen toedoen en cashen”

Marie doneerde in het geheim een eicel aan haar collega: “Ik durfde het alleen per sms voorstellen. ‘Hey Greet. Wat als ik je nu eens een eicel zou geven?’”

Inge heeft openlijk een relatie op het werk: “Seks met mijn lief, seks met mijn man. Maar nooit op dezelfde dag”

Lees meer