2
Getty Images

Exclusief voor abonnees

DEEL 3. De mooiste liefdesverhalen van onze lezers: “15 jaar na ons huwelijk heb ik haar moeten begraven, op Valentijnsdag”

Romeo en Julia. Tristan en Isolde. Jack en Rose. Deze bekende koppels weten Jan en alleman te ontroeren, maar het mooiste liefdesverhaal is nog altijd dat van jezelf. In aanloop naar valentijn stuurden onze lezers hun mooiste histoires door waarin ze vertellen over alle valkuilen die ze overwonnen hebben. Vandaag is het de beurt aan Christophe (51), die veel te vroeg afscheid moest nemen van zijn vrouw maar verrast werd door een nieuwe liefde.

“Hoezeer hebben we het leven in eigen handen? Bestaat er zoiets als ‘het lot’? Ik denk van wel. Door alles wat ik heb meegemaakt, geloof ik dat het leven meer is dan een toevallige aaneenschakeling van gebeurtenissen en keuzes ...” 

“Het begon allemaal in 1992. In die tijd ging ik geregeld naar een volkscafé in Lier, omdat vrienden van mij de zaak uitbaatten. Op een avond hadden ze een nieuwe barmeid: Hilde. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Ik sprak haar aan vanachter de toog en was onmiddellijk verkocht. Jammer genoeg waren mijn gevoelens niet wederzijds en zette ze me onverbiddelijk in de gevreesde friendzone, zoals ze dat nu zeggen.”

“Een jaar ging voorbij. Samen genoten we van een wild uitgaansleven. Het volkscafé werd mijn tweede thuis. Om de haverklap zat ik daar de flauwe plezante uit te hangen. Typisch jongetjesgedrag om de aandacht van het meisje te trekken.” (lacht

Toen ik vertelde hoe ik me voelde, zei ze dat we uit twee verschillende werelden kwamen

“Tijdens een avondje stappen kreeg Hilde plots te horen dat haar zus was bevallen. Ik zag mijn kans schoon en bood aan dat ze mijn firmawagen mocht gebruiken om een cadeautje te kopen en haar zus te bezoeken. Maar mijn poging om de reddende engel uit te hangen, liep slecht af: onderweg had ze een auto-ongeval. Hilde had gelukkig geen enkel letsel, maar de wagen was wel naar de vaantjes. Op de koop toe werd ik op het matje geroepen door een rijkswachter. Per abuis schreef hij dat mijn verloofde achter het stuur zat in plaats van een gewone vriendin.”

“Dat deed me wel iets: die letters v-e-r-l-o-o-f-d-e op het proces-verbaal te zien staan. Het was het duwtje in de rug dat ik nodig had, en de volgende dag reed ik - met een vervangwagen weliswaar - naar Hilde om mijn liefde te verklaren. Ze reageerde verbaasd. ‘Ik heb je nog nooit zo bekeken’, stamelde ze voorzichtig. Ze zei ook dat we vanuit twee verschillende werelden kwamen - Hilde had een ongelukkige jeugd gehad en woonde bij een vriendin omdat ze krap bij kas zat, ik had superlieve ouders en een geweldige job - en dat ze tijd nodig had om alles op een rijtje te zetten.”  

Getrouwd op valentijn

“Bon. Niet het antwoord waar ik op hoopte, maar ik gaf haar de tijd die ze nodig had. Ze heeft me nog enkele dagen in spanning gehouden, maar uiteindelijk gaf ze een positief antwoord. En onze eerste zoen! Vanaf dan ging het snel. Op 14 februari 1994 - Valentijnsdag - zijn we in het huwelijksbootje gestapt. Vol overgave gingen we voor ons huisje, tuintje, boompje, kindje. Helaas hebben we nooit een gezinnetje kunnen stichten. Dat was voor mij best moeilijk om te aanvaarden. Ik had een grote kinderwens, en - ik moet daar niet flauw over doen - de fout lag ook bij mij. Hilde kon dat veel beter relativeren. Ze wou ook niet ‘knutselen’, zoals ze dat noemde, omdat ze geen druk wou leggen op onze relatie. ‘Er zal wel een reden zijn waarom we geen kindje kunnen krijgen’, redeneerde ze.”

“Dus genoten we volop van het leven, en van elkaar. We hebben ons best gedaan om heel Europa te ontdekken en gingen minstens drie keer per jaar skiën. We werden zo’n typisch, onafscheidelijk koppel. (lacht) Één keer ben ik met vrienden gaan fietsen in de bergen, en dan nooit meer. Dat was de hel. (lacht nog wat harder) Zowel Hilde als ik hebben de seconden afgeteld tot we weer samen waren. We zeiden dat ook vaak tegen elkaar: onze liefde is zo bijzonder en zo intens, daar moeten we maximaal van profiteren. Precies of we voelden aan dat de tijd niet aan onze kant stond.”

Ik. Hou. Van. Jou

“In het begin van 2009 sloeg het noodlot toe: Hilde kreeg een hersenbloeding tijdens onze skivakantie in Zwitserland. Drie weken lang lag mijn vrouw in een coma. Vrienden en familieleden zijn afgekomen om me te ondersteunen, maar ik ben geen moment van haar zijde geweken. Het was net een nachtmerrie waaruit ik niet kon ontwaken. Emotioneel, ruig, intens, maar met kleine, schone, romantische momenten. Dat klinkt bizar, maar ondanks de coma had ik wel nog het gevoel dat we contact hadden. Door af en toe een betekenisvolle plaat op te leggen, bijvoorbeeld. We hadden ook een bijzondere gewoonte. We zeiden wel duizend keer per dag tegen elkaar dat we van elkaar hielden, maar bij vrienden konden we ons moeilijk zo klef gedragen, dus dan knepen we vier keer in elkaars handen. Bij elk kneepje hoorde ik haar zeggen: ‘Ik. Hou. Van. Jou’. En ook tijdens die coma kneep ze soms in mijn handen. Uiteindelijk is ze overleden in Zwitserland en hebben we haar moeten repatriëren naar België. Vijftien jaar na onze trouwdag heb ik haar moeten begraven, opnieuw op valentijn.”

“Daarna volgde een heel zware periode waarin ik me op mijn werk stortte. Gelukkig werd ik goed opgevangen door vrienden, ouders en collega’s. Eén van hen - de secretaresse op het werk - vertelde me dat haar beste vriendin Kristel er ook onderdoor zat door een pijnlijke scheiding. Ze stelde voor dat we eens met ons twee moesten babbelen, om elkaar een hart onder de riem te steken.” 

“Uiteindelijk stuurde ik Kristel een berichtje op Facebook, en van ‘t een kwam ‘t ander. We raakten aan de praat via Messenger en besloten om eens af te spreken. En toen - totaal onverwacht - sloeg de vonk over. We hebben onze relatie bewust heel traag aangepakt. Mijn hart was nog behoorlijk gebroken en er waren verschillende potten lijm nodig om al die stukjes weer aan elkaar te plakken. Bovendien had Kristel vijf kinderen. Heel voorzichtig lieten we alle twee opnieuw wat liefde toe in ons leven, maar we voelden dat het goed zat.”

Samenleven met vijf kinderen is druk, héél druk

“Het was heel moeilijk om tegen mijn ‘voormalige’ schoonfamilie te zeggen dat ik opnieuw verliefd was, maar al een chance reageerden ze positief. Via via kenden ze Kristel zelfs! Ze werd meteen aanvaard. Ondertussen zijn we ook getrouwd, en de man van de zus van Hilde was zelfs getuige op ons huwelijk. Ook feestdagen zoals Kerstmis vieren we nog steeds samen.”

“Ook met de kinderen van Kristel heb ik een geweldige verstandhouding. Ik vind het fantastisch om plusouder te zijn. Zij wonen zeven dagen op zeven bij ons, en dat is druk. Héél druk. Maar ook mooi, omdat mijn leven totaal anders is dan vijftien jaar geleden. Anders had ik misschien de neiging gehad om alle kleine details te vergelijken. Net omdat de twee relaties zo verschillend zijn, werkt het goed. Dat is volgens mij onze succesformule.”

De tekst gaat verder onder de foto.

2 Kristel en Christophe.
rv Kristel en Christophe.

“Natuurlijk gaat er geen dag voorbij zonder dat ik aan Hilde denk. Kristel en ik zullen bijvoorbeeld nooit valentijn vieren, dat ligt veel te gevoelig. Maar ik kan eindelijk wel zeggen dat ik na een diepe, zwarte periode me eindelijk terug dolgelukkig voel. En dat is al héél wat.”

Lees meer in HLN+:

Vrijen doen we in de toekomst zo: dit zijn de 10 nieuwste sekstrends

Liefde gaat door de neus: dit zijn de lekkerste geurtjes voor valentijn

“Kan onze relatie ontrouw overleven?” Seksuologe Kaat Bollen beantwoordt de meest gestelde seksvragen

Op restaurant met Valentijn? Dit zijn de tips van onze recensenten

Lees meer