-
Getty Images -

Enkele lezers getuigen over hun zoektocht op Tinder: “Als beginner is al dat swipen één grote adrenalinekick”

Nooit waren er zoveel tools om de liefde te vinden: datingapps, -sites en -bureaus rijzen als paddestoelen uit de grond. Toch waren er nooit meer singles dan vandaag. De enorme stroom profielen op datingapps verlamt ons en duwt ons in een afwijzende houding, zo blijkt uit Nederlands onderzoek. Wij lieten enkele singles aan het woord, over hun zoektocht naar de ware liefde. 

“Die ene populaire datingapp die iedereen een egoboost geeft, wordt plots een machine die je vanbinnen uit elkaar rukt”

Daan: “Iedereen wacht op die ene speciale droomprins die komt aanrijden op zijn witte paard en die je naar een lang en gelukkig leven voert. Het wordt ons al van kleins af aan met de paplepel in de mond gegeven. Al van mijn vijftiende hoopte ik ook om net als iedereen die prins te vinden. Ik ben 23 jaar, maar al sinds mijn 18de actief op meerdere datingapps zoals Tinder en Grindr, klaar om de zoektocht naar de ware te beginnen. Het aanbod is best groot en als beginner is al dat swipen één grote adrenalinekick. Wie heeft er mij ook geliked? Wie niet?

Heel veel profielen zien er veelbelovend uit: knap, een mooi instagramrepertoire,... Maar eens een match, blijven de gesprekken vaak uit. Of er wordt niet gereageerd, of het blijft bij een simpele ‘met mij gaat alles ook goed’.
De zoektocht gaat verder, maar van afspraakjes komt het meestal niet. Vrienden van mij waagden zich ook al aan het Tinderavontuur, mét succes telkens. Iedere keer moeten aanhoren dat er een date gepland stond, of dat er al een date achter de rug was, liet mij met vragen achter. Hoe komt het dat zij wel een date hebben en ik niet? Wat doe ik verkeerd? Hoe komt het dat zij wel matches hebben die geïnteresseerd zijn in hen?
Dan volgen meestal de eerste klappen. Die ene populaire datingapp die iedereen een egoboost geeft, wordt plots een machine die je vanbinnen uit elkaar rukt. Je bent plots niet meer zo zelfzeker, maar eerder onzeker. ‘Ben ik dan niet knap genoeg?’ ‘Ben ik te saai?’ ‘Geef ik te weinig prijs over mezelf?’ 

Het lijkt wel een wereld apart, Tindermania. Een toevluchtsoord voor globetrotters en mensen die graag de bloemetjes buitenzetten. Want dat is grotendeels het aanbod.
Soms lijkt het ook wel een groot circus: want niets is wat het lijkt. Tussen al die mooie en knappe profielen duiken er vaak catfishes op; mensen die zich uitgeven voor iemand anders. Zo chatte ik ooit met een jongeman die op mijn campus op de hogeschool zat. We hadden elkaar nog nooit gesproken in het echt, maar wel via Tinder. Toen ik de moed vond om hem ook in het echt aan te spreken, kwam pas aan het licht dat hij helemaal geen datingprofiel had. Ik had dus gechat met iemand die zijn foto had gebruikt, een eng gevoel. En wie was die persoon dan? Met wie had ik dan gepraat? Misschien was het wel die ene man op de bus, of iemand waar ik dagelijks mee in contact kom?
Sindsdien vertrouw ik niemand meer en heb ik het online datingavontuur al meerdere malen afgezworen. Toch is er telkens weer iets wat me er weer naartoe lokt. Is het de luxe dat je vlug mensen kan leren kennen? Is het gemakzucht? Is het de spanning? Allemaal, denk ik. Want waar ontmoet je anders anno 2019 je potentiële prins op het witte paard?

Soms zie ik de meest aantrekkelijke mensen gewoon op straat of in de stad. Dan vraag ik me af of ik niet naar die ene leuke jongeman zou toestappen en vragen hoe zijn dag geweest was. Maar dan word ik weer herinnerd aan mijn ervaringen op datingapps: weinig matches, gesprekken die uitblijven of stilvallen... En dan denk ik: neen. Hij zal me toch niet zien staan, ik zou me alleen maar belachelijk maken.
Misschien zijn we het ook afgeleerd om echt sociaal te zijn en mensen in het echt te leren kennen? Misschien creëren datingapps juist meer afstand tussen mensen, dan dat ze mensen dichter bij elkaar brengen? Soms ben ik ten einde raad. Misschien heb ik mijn tijd al gehad? Ik wacht nog steeds op die ene uitvinding (app of niet) die me zegt hoe het moet: waar vind je een partner, die bij je past? Bestaat die sprookjesprins op het witte paard wel? Of is een happy end gewoon niet voor iedereen weggelegd?”

“De opportuniteit tot daten is er via Tinder, het vervolg maken we in eerste plaats zelf.”

Stijn: “Zoals velen heb ik me een 3-tal jaar geleden aangemeld bij Tinder, wat resulteerde in een heuse haat-liefde verhouding met de app. Als alleenstaande ouder van 2 kinderen in co-ouderschap, is de wereld van het daten een stuk minder toegankelijk dan als single man zonder kids. Tinder was hiervoor een perfect medium om toch in contact te komen met single dames.

Misschien is het enorme aanbod inderdaad een probleem, waardoor je je kritischer opstelt. Maar ik merk ook dat er heel veel single dames op Tinder zitten die net uit een relatie komen, waardoor ze totaal nog niet klaar waren om een nieuwe liefde te leren kennen. Ikzelf was ook iemand die veel te vroeg startte met het datingspel, voornamelijk om mijn moraal op te krikken en niet zozeer om een nieuwe relatie te starten.

Ik ben ook van mening dat alles start met een fysieke aantrekking, waardoor ik echt geloofde in de mogelijkheden van Tinder. De moeilijkheid ligt er dan in om bij 4-5-6 of meer matches steeds origineel over te komen en een gesprek levendig te houden, zodat het tot een echte date kan komen. Komt er dan -na geruime tijd te chatten- dan toch een date van, dan blijkt je verwachtingspatroon vaak een pak hoger te liggen dan wat de realiteit te bieden heeft. Ik heb dates gehad waarbij de foto’s zodanig gemanipuleerd waren dat ik de dame in kwestie niet herkende.

Een softy als ik ben, ging de date gewoon door, steeds met een leuke avond als resultaat, maar zonder meer. Het contact verwatert en de potentiële relatie sterft een stille dood. En dan kan het ganse traject opnieuw beginnen. Iedereen die ik gesproken heb via Tinder heeft dezelfde mening, Tinder is leuk, maar soms ben je het gewoon beu om tijd te steken in dingen waarbij je bij voorbaat al verwacht dat het misloopt.

Gelukkig is het niet enkel kommer en kwel en heb ik ook dates gehad die wel een vervolg kregen. Je start een relatie en leert elkaar beter kennen. Dan merk je de verschillen tussen jezelf als alleenstaande papa en een vrouw zonder kids, haar verwachtingspatroon, haar hobby’s en merk je dat een relatie moeilijk wordt. Of match je met een alleenstaande mama met co-ouderschap die net de kinderen bij zich heeft in de week dat je zelf alleen bent. De opportuniteit tot daten is er via Tinder, het vervolg maken we in eerste plaats zelf.

Ik ben nog steeds actief op Tinder, maar mijn verwachtingspatroon is gaandeweg wel enorm bijgeschroefd. Sowieso kom je in contact met toffe leuke single mensen waarmee je een leuke avond kunt beleven. Maar het opbouwen van een relatie, is een heel andere uitdaging.”

“Blijkbaar zoek ik naar een speld in een héél grote hooiberg”

Evy: “ ‘Alé dat gij nog niet van’t straat bent? Hebt ge Tinder al eens geprobeerd?’. Als ik een euro kreeg voor hoe vaak ik zoiets al heb gehoord dan was ik rijk.
Ik ben 30 en al jaren actief op Tinder. Sommige periodes iets meer en dan weer iets minder... maar de “ware liefde” vinden blijkt toch een strijd. Die toffe kerel met een vlotte babbel die uiteindelijk een bezette man blijkt die op zoek is naar een minnares, de mannen die een profiel aanmaken ‘gewoon voor de lol’ of om vrouwen wat aan het lijntje te houden, de mannen die ‘gewoon is willen poepen’ of die supertoffe gast waar het mega goed mee blijkt te klikken maar dan opeens in het niets verdwijnt,... alles ben ik al tegengekomen! En terwijl andere vriendinnen na jaren ineens vrijgezel worden en binnen de 3 maanden via Tinder alweer een nieuw lief vinden zit ik hier maar braaf te wachten...
Ik heb soms het gevoel dat door het overaanbod op Tinder mannen eigenlijk blijven ‘shoppen’. Ze willen wel daten, maar de wil om er écht voor gaan dat ontbreekt vaak. Ook ghosting kom ik jammer genoeg wel eens tegen. Zelf wil ik op Tinder geen one night stand vinden, maar die ene man die net zoals ik nog waarden en normen heeft. Iemand die een leuke babbel en humor heeft en er  -voor mij dan toch- aantrekkelijk uit ziet. Blijkbaar zoek ik naar een speld in een héél erg grote hooiberg! 

Ik betrap mezelf er wel op dat ik soms gewoon uit verveling wat swipe. Het geloof in de app ben ik ondertussen wel een beetje verloren. Al blijf ik wel gewoon een positief ingesteld persoon en wie weet swiped mijn prins op het witte paard ook wel eens uit verveling en komt er van een virtuele match toch eens een mooi liefdesverhaal...”

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer