-
Getty Images -

Exclusief voor abonnees

Frank (65) leerde aanvaarden dat er meer is tussen hemel en aarde: “Ik was altijd de nuchtere, maar het lijkt alsof ze mij bij haar ­sterven haar gevoeligheid heeft doorgegeven”

LUST&LIEFDE | Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie

In onze reeks ‘Lust & Liefde’ vertelt Frank (65) deze week hoe hij vroeger de nuchterheid zelve was. Toch heeft deze wetenschapper moeten aanvaarden dat er meer is tussen hemel en aarde, want zijn vrouw geeft hem nu en dan een duwtje in de rug tijdens zijn bestaan als weduwnaar. “Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik niet vaak genoeg gezegd heb dat ik haar zo intens liefheb.”

“Ik ben eigenlijk helemaal niet spiritueel, maar sinds mijn vrouw drie jaar geleden overleed, hoor en voel ik haar regelmatig. Ik ruik de melati waar ze zo gek op was, zonder dat hij in bloei staat, ik heb dromen waarin onbekenden opduiken van wie ik de naam opschrijf, en die ik dan later op de dag écht ­ontmoet. Laatst moest ik ineens sterk denken aan haar verre nichtje, het was alsof haar naam telkens opborrelde in mijn hoofd. Ik bel haar zelden, maar toen ik de telefoon pakte, zei ze dat mijn telefoontje perfect getimed was, want het ging niet goed met haar. Heel vreemd, al die tekenen. Ik kan ze niet verklaren, het is een soort energie, een ander woord heb ik niet. Ik ben door en door bètawetenschapper, als ­moleculair bioloog betrokken bij internationale DNA- en RNA-onderzoeken. Ik sta mee aan de wieg van de NIPT-test. Van ons beiden was ik altijd de nuchtere, en mijn vrouw de spirituele geest met Indonesische roots. Maar op een of andere manier lijkt het alsof ze mij bij haar ­sterven haar gevoeligheid heeft doorgegeven.”

Toen ik naast haar bed zat, keek ze me nog een keer aan en sloot toen voorgoed haar ogen

“Zes weken had ik met de kinderen en kleinkinderen de tijd om afscheid te nemen. Ze had uitgezaaide ovariumkanker en tegen de tijd dat de medici dat erkend hadden, was er niets meer aan te doen. Op 17 september 2016 had ik haar zus nog opgehaald in de luchthaven. En toen ik later die dag wat aan het rommelen was in de gang, voelde ik ineens een sterke drang om naar boven te gaan. Ik werd als het ware door mijn vrouw naar boven geroepen, zonder dat ze haar stembanden gebruikte. Haar stem zat in mijn hoofd maar was niet minder dwingend, en toen ik naast haar bed zat, keek ze me nog een keer aan en sloot toen voorgoed haar ogen.”

“Ze was helemaal niet mijn type toen ik haar vele jaren geleden leerde kennen aan de unief. Zij had zwart haar, ik hield van blond, en bovendien was ik tweeëntwintig en zij dertig. Maar in de dagen erna bekende ze dat ze op dat eerste moment al dacht: wat een mooie blauwe ogen heeft die jongen en hoe zou het zijn om met hem getrouwd te zijn. Maar alles zat tegen. Vrienden zeiden: nu snap ik waarom gezegd wordt dat liefde blind is, jullie passen niet bij elkaar. Ook mijn moeder had grote moeite met onze relatie; ik zat nog maar in mijn derde jaar toen ik vader werd. Maar wij leken voorbestemd voor elkaar. Je kunt erin geloven of niet – ik dus in principe niet – maar stel dat je ‘voorbestemd’ vervangt door ‘een soort energieoverdracht’, wordt het dan al aannemelijker?”

“Ik heb die sensitiviteit, die me pas na haar dood royaal is toebedeeld, gedurende ons huwelijk van haar moeten leren. Soms ­verzuchtte mijn vrouw weleens: waarom voel je niet wat ik voel? In het begin antwoordde ik: ik kan toch geen gedachten lezen? Maar naarmate we langer samen waren, werd ik steeds ­gevoeliger als het om haar ging. In de VS waren we eens met vrienden in een enorm winkel­centrum en ineens was mijn vrouw weg. Ik zei: ik ga wel even zoeken, en ik had haar zo ­gevonden. Hoe doe je dat, vroegen onze ­vrienden verbaasd. En ik had geen idee. Het gebeurde gewoon. Wij zijn verbonden.”

Ik hoor weduwes en weduwnaars zeggen dat ze meteen alle kleren hebben opgeruimd. Maar de jassen, jurken en broeken van mijn vrouw hangen nog allemaal op hun plek

“Ik hoor weduwes en weduwnaars zeggen dat ze meteen alle kleren hebben opgeruimd. Maar de jassen, jurken en broeken van mijn vrouw hangen nog allemaal op hun plek. Ze ­vormen kostbare herinneringen. Regelmatig ruik ik aan de kussensloop dat ik nooit meer verschoond heb. De aardse man die ik vroeger was, zou zeggen: je bent slordig, maar die ene kussensloop vertelt een heel verhaal vol ­belevenissen en emoties. Dat geldt voor alles in huis, zelfs de plastic zakken die ze bijhield, omdat ze ze misschien nog eens nodig had. Een keer reed ik langs ons eerste huis, waar we onze liefdesverklaringen op de muren in de schuur schreven. Als ik ’s avonds naar bed ga, denk ik altijd aan de manier waarop ze naast me haar tanden poetste; eerst deed ze tandpasta op alle tanden en dan begon het elektrische poetsen. Daarbij hield ze altijd haar hand in haar oksel.”

“Maar ik wil niet verzanden in melancholie. In de drie jaar dat ze er niet meer is, heb ik ­keihard gewerkt om mijn RNA-onderzoek en levenswerk nog voor mijn pensioen te kunnen voltooien. Ook daarin lijkt zij onzichtbaar ­aanwezig – ik weet zeker dat ik nooit zoveel uren had kunnen doen als ze nog leefde.”

“Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik niet vaak genoeg gezegd heb dat ik haar zo intens liefheb. Zeg nu eens dat je van me houd, zei ze soms. En dan antwoordde ik: dat weet je toch. Ik houd me ver weg van zelfmedelijden, die desolate staat van zielige ­zelfgenoegzaamheid zou ze verafschuwd hebben. Maar dat ik mijn kompas kwijt ben, staat vast. De eerste dagen na die zeventiende september 2016 liep ik van de ­keuken naar de kamer en weer terug zonder enig doel, nu vraag ik haar voor een besluit, soms hardop: wat zou jij in mijn geval ­hebben gedaan? En ook al is ze er fysiek niet meer, ik voel haar kracht nog sterker dan ­voorheen. Toen ik eens foto’s keek op haar telefoon, stuitte ik plotseling op een mysterieuze spraakmemo die ze nooit had verstuurd. ‘Ik hou van je’, weerklonk haar stem. Meer niet.”

Meer ‘Lust&Liefde’-artikelen van Corine Koole lezen? Dat kan hier.

Lees ook:

Lieve (48) zag haar vriend in de cel belanden toen ze zwanger was: “Ik ben zo terug, riep hij toen hij die nacht geboeid werd afgevoerd” (+)

Marijke (64) koos er bewust voor om maîtresse te worden: “Ik moest niks, hij moest niks. Dat was het mooiste” (+)

Godelieve gaat voor het eerst in 40 jaar haar Filippijnse pennenvriend zien: “Valt er een kus dan valt er een kus” (+)

10 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Mi Janssens

    Prachtig van Alexander ik kan hem begrijpen met intense liefde en ik hoop dat er op zijn pad iemand komt die dit met hem kan delen.

  • Marina Frulleux

    Ik herken dit , want heb dezelfde ervaringen. Echte liefde stopt niet bij de dood.

Lees meer